Μπες στα παπούτσια μου – InFact

Μοναξιά, σχήμα ασύνδετο: Ένα χρονικό περίγραμμα…

InFactor — Tue, 10 Oct 2023 12:03:59 +0000

Ζούμε σε μία εποχή συνδέσεων. Σύνδεση ίντερνετ, σύνδεση τηλεφώνου, σύνδεση του μετρό με τον προαστιακό… Όλα συρρικνώνονται για να συμπυκνωθούν στο 8ωρο και στο 24ωρο, δύο ξεχωριστές χρονικές οντότητες που σηματοδοτούν το ωράριο της εργασιακής ζωής, από τη μία, και την πραγματική ημερολογιακή ημέρα, από την άλλη.

Και αφού υπάρχει τόση σύνδεση, γιατί νιώθουμε περισσότερη μοναξιά από ποτέ; Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσοι τεχνητά δημιουργημένοι νοεροί τόποι εύρεσης συντροφιάς όσο σήμερα. Κι όμως, όσο απέλπιδα κι αν προσπαθούμε να συνδεθούμε μεταξύ μας, φαίνεται πως περισσότερο επικοινωνούν τα δίκτυα μεταξύ τους, παρά εμείς οι ίδιοι.

Αν με ξέρεις θα γνωρίζεις… ή κι αν δε με ξέρεις, μάθε πως παρακολουθώ σειρές της δεκαετίας του ’90 φανατικά. Προσπαθούσα να καταλάβω για καιρό τι διαφορετικό έχουν αυτές οι κομεντί και με ελκύουν τόσο.

Σιγά σιγά, συνειδητοποίησα ότι αποτυπώνουν ένα μοντέλο σχέσεων το οποίο μου λείπει πολύ. Όσο κι αν εξωραΐζουν τη φιλία και τον έρωτα, δείχνουν ανθρώπινους δεσμούς αδιαμεσολάβητους, παρουσιάζουν ανθρώπους πραγματικά συνδεδεμένους, των οποίων το κατώφλι δεν έχει επισκεφθεί η μοναξιά.

Μα, θα μου πεις, οι άνθρωποι προτού αρχίσουν να αποτελούν προεκτάσεις της τεχνολογίας, σάμπως δεν ένιωθαν μοναξιά;

Μια μοναξιά – κυριολεξία: Η μοναξιά ως πραγματική απώλεια

Η μοναξιά ήταν ανέκαθεν ένα πανανθρώπινο υπαρξιακό συναίσθημα, φυσικά. Άλλωστε, η ανθρωπότητα πέρασε από πολέμους, φυσικές καταστροφές, διωγμούς, γενοκτονίες, ξεριζωμούς… Οι άνθρωποι αναγκάζονταν να ζήσουν χώρια για καιρό, και ο αποχωρισμός είχε καταλήξει σε συνήθεια, και μάλιστα αδήλωτη και ξαφνική.

Οι άνθρωποι ήταν πραγματικά μόνοι τους τότε. Η μοναξιά ήταν μια κυριολεξία. Βούρκωναν τη στιγμή που έπαιρναν μια αγκαλιά, δεν ήξεραν πότε θα την ξανανιώσουν.

Όπως έγραψε και ο μεγάλος Θάνος Ανεστόπουλος:

Η μοναξιά ήταν μια υποχρεωτική συνθήκη. Κανένας δεν την ήθελε, μα όλοι έπρεπε να την υποστούν. Ανέπτυξαν ανθεκτικότητα στη μοναξιά οι άνθρωποι του τότε. Όπου τότε… ξέρεις σε ποιό τότε αναφέρομαι, κι ας μην το έχεις ζήσει, έχεις διαβάσει γι’αυτό. Σου έχουν πει γι’αυτό.

Πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πώς περνούσε το χρόνο του ένας άνθρωπος μόνος, χωρίς μια σύνδεση στο internet. Και θυμάμαι τους τόνους βιβλίων που παρήχθησαν σε εποχές προ-βιομηχανικές, κι έρχομαι να αναρωτηθώ: Μήπως οι άνθρωποι γράφοντας, θεράπευαν για λίγο τη μοναξιά τους; Πόσο καιρό έχω να πιάσω ένα μολύβι και να γράψω, χωρίς να ακούω το κλικ-κλακ-κλικ του πληκτρολογίου;

Έπειτα, θυμάμαι τα ατελείωστα φυσικά τοπία του κάθε τόπου. Πόσο καιρό έχω να τα επισκεφθώ, χωρίς ένας από τους βασικούς μου σκοπούς να είναι να τα φωτογραφήσω;

Η κοινωνική αλληλεγγύη ως ένα πολιτικό αντίβαρο απέναντι στην μοναξιά ( ; )

Λίγο αργότερα, το τοπίο μεταβάλλεται. Οι αποχωρισμοί δεν είναι, πλέον, μια ρουτίνα. Οι οικογένειες αρχίζουν να παίρνουν την πυρηνική τους μορφή, κι ο ένας απολαμβάνει την παρουσία του άλλου.

Μεταπολεμικά, οι χώρες αρχίζουν να παλεύουν με τους δικούς τους, εγχώριους δαίμονες. Κι αυτό, ισχυρίζομαι, έχει επίπτωση στον τρόπο με τον οποίο η μοναξιά ως φαινόμενο υφίσταται μεταβολές. Για την ακρίβεια, δεν πιστεύω πως υπήρξε ποτέ άλλοτε στιγμή στη σύγχρονη πορεία των κοινωνιών που η ενότητα αντιπροσώπευε ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου σχετίζεσθαι.

Οι άνθρωποι συσπειρώθηκαν ομαδικά για να ανατρέψουν την ωμότητα, τη σκληρότητα, τη μισανθρωπία καθεστώτων αντίθετων στη φύση της. Και σε αυτά τα συμφραζόμενα, κανείς δεν ήταν μόνος.

Η σύνδεση, με άλλα λόγια, ήταν μια πολιτική επιλογή κατά της διάρκεια του δεύτερου μισού του 20^ου αιώνα. Θα μπορούσε, άραγε, να υποστηρίξει κανείς, όμως, ότι και η μοναξιά ήταν πολιτική επιλογή; Εδώ ερχόμαστε σε μία θεμελιώδη διάκριση: Όταν η μοναξιά αποκτά εθελοντικό χαρακτήρα, τότε μιλάμε για μοναχικότητα. Σημασιολογική λεπτομέρεια; Ναι. Βρίσκεται εκεί, όμως, η διαφορά.

Η μοναξιά, όπως την αντιλαμβάνομαι τουλάχιστον εγώ, είναι μια συνθήκη καταναγκαστική, επιβεβλημένη έξωθεν. Διότι, αυτό προσπαθώ κιόλας να εξηγήσω: Ο τρόπος με τον οποίο βιώνει τη μοναξιά ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλλάξει, γιατί η επιβολή της έχει γίνει πιο επιτυχημένη από προηγούμενες εποχές.

Θα εξηγήσω ευθύς αμέσως.

Τα φαινόμενα που αναφέρθηκαν αδρά… πόλεμος, διωγμός, αποξένωση, αποτελούν πολιτικά επιβεβλημένα γεγονότα. Μάλιστα, λειτουργούν στ’αλήθεια ως μετωνυμίες για τη μοναξιά, καθώς αυτή ήταν, και παραμένει, μία από τις πιο οδυνηρές ψυχοσυναισθηματικές τους συνέπειες.

Ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που έχει ανάγκη (πρόσεξε, όχι ως σκοπό, αλλά ως μέσο επίτευξης του σκοπού) τη μοναξιά των ανθρώπων για να εδραιωθεί, επιβληθεί και αποκτήσει διάρκεια στο χρόνο, είναι ένα σύστημα το οποίο θα αναζητήσει τους πιο ευφάνταστους τρόπους για να καλλιεργήσει τη μοναξιά.

«All the lonely people…»

«Ποιός να εκτιμήσει τη μοναξιά σου ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους;»

[Παύλος Σιδηρόπουλος, «Ο Ασυμβίβαστος» (1979, σκηνοθεσία: Θωμόπουλος)]

Φτάνω στο σήμερα, ένα σήμερα γεμάτο δίκτυα ανθρώπων, που συνεννοούνται, αλλά δεν επικοινωνούν. Μόνο κοιτούν απορροφημένοι στις οθόνες τους. Μέχρι κι όταν βλέπουν κάποιον άνθρωπο ενδιαφέροντα και ξεχωριστό, κάπου στο δρόμο, τον ψάχνουν εκ των υστέρων σε στήλες εφημερίδων, με τίτλους «Σε είδα».

Υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη μοναξιά απ’αυτό; «Σε είδα, κι ήθελα να σου πω ένα γειά, όμως προτίμησα να κάτσω σπίτι με τη μοναξιά μου, ευελπιστώντας ότι θα βρεις κάπου το μήνυμά μου, μέσα σ’έναν αχανή κόσμο πληροφορίας».

Και να που, τώρα, σκέφτομαι πόσο στενά συνδεδεμένες είναι η αστικοποίηση, η αποξένωση και μοναξιά. Η κάλυψη μεγάλων αποστάσεων, το 8ωρο που γίνεται 10ωρο, η δαιμονοποίηση του ραχατιού. Ας μην παρεκβαίνω, όμως, του θέματος.

Η μοναξιά σήμερα, έξωθεν επιβεβλημένη, από ένα σύστημα το οποίο έχει συνδημιουργηθεί από τους κοινωνούς του, τα ποντίκια που πιάστηκαν στη φάκα – τι ανόητα! – αποτελεί έναν όρο από το κοινωνικό συμβόλαιο που υπογράφουμε.

Αν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έκαναν αυτό που υπόσχονται, θα ήταν … παράνομα. Χαριτολογώ. Σαφώς και υπάρχουν success stories σχέσεων που έχουν δημιουργηθεί ή διατηρηθεί αποκλειστικά και μόνον λόγω του ίντερνετ.

Πάντως, είναι γεγονός ότι η μορφολογία αυτού που ονομάζουμε μοναξιά έχει διαχρονικά αλλάξει. Κι έχει αλλάξει γιατί μπορεί, πια, και εμφανίζεται ανάμεσα σε ανθρώπους, έχει καταφέρει να επιβάλλει την παρουσία της μέσα στις σχέσεις.

Κάποτε, η σχέση ήταν έννοια αντίθετη απ’τη μοναξιά. Σήμερα, η μία δεν αποκλείει την άλλη.

Σε αφήνω μ’ένα ποίημα, κι ένα κάλεσμα: Να μη συνηθίζεις τη μοναξιά.

«Όταν είσαι ένας, δεν είσαι Μόνος.

Είσαι Μισός.

Η μοναξιά σου είναι κομμένη στα δύο.

Μισή για σένα και μισή για τον απόντα.

Είσαι μισός όταν δεν είναι δίπλα σου ο άλλος.

Είσαι μισός όταν κανείς δεν σού σκουπίζει τα δάκρυα.

Είσαι μισός όταν σ’ ακούει μόνο το χαρτί

και το μολύβι ξεδιπλώνει τις σκέψεις σου.

Είσαι μισός όταν δεν σε γεμίζει η ζωή σου.

Μισοάδειος, όχι μισογεμάτος.

Είσαι μισός όταν μιλάς στον εαυτό σου

και κανείς δεν σ’ ακούει.

Είσαι μισός όταν κομματιάζεις την καρδιά σου

και δωρίζεις τα θρύψαλά της.

Είσαι μισός όταν ποθείς τ’ όνειρο

που ξέρεις ότι θα παραμείνει όνειρο.

Είσαι μισός όταν ζεις μια φαντασίωση

για τη φαντασίωση

και όχι για τη δυνάμει πραγματοποίησή της.

Είσαι μισός όσο ψάχνεις.

Είσαι μισός όσο χρειάζεσαι κάποιον ή κάτι.

Είσαι μισός όταν εξαρτάσαι.

Και τότε το ολόκληρο φεγγάρι

όχι μόνο δεν θα σε γεμίσει·

θα αδειάσει ακόμα περισσότερο το κενό σου… […]»

Μόνος (της Μαριάννας Ν. Χρήστου)

Γιατί να αγοράσετε ημερολόγιο ή σημειωματάριο αν έχετε ηλεκτρονικό υπολογιστή;

InFactor — Tue, 31 May 2022 14:59:03 +0000

Όταν άλλαξε ο χρόνος οι περισσότεροι προμηθεύτηκαν ημερολόγια 2024. Κάποιοι άλλοι αρκέστηκαν στην χρήση σημειωματάριου (σαν ημερολόγιο σημειώσεων) όπου μπορούν να διατηρούν τις σημειώσεις τους για να τις θυμούνται καλύτερα, διευκολύνοντας την απομνημόνευση σημαντικών ημερομηνιών και προθεσμιών.

Τα οφέλη του να τηρείς ημερολόγιο

Το γράψιμο με το χέρι εμπλέκει πολλές περιοχές του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι υπεύθυνες για την μνήμη και τις κινητικές δεξιότητες. Αυτή η απασχόληση του εγκεφάλου μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη διατήρηση των πληροφοριών, σε σύγκριση με την απλή πληκτρολόγηση ή την παθητική ανάγνωση πληροφοριών μπροστά από μια οθόνη.

Επιπλέον, η φυσική καταγραφή σημειώσεων και ημερήσιων δραστηριοτήτων βελτιώνει την μνήμη, παρέχοντας μια οπτική παρουσίαση που βοηθά στην αναζήτηση σημαντικών πληροφοριών. Αν έχετε δική σας επιχείρηση, το ημερολόγιο είναι ένα από τα καλύτερα επιχειρηματικά δώρα https://www.twf.gr/category/epixirimatika-dora/ που μπορείτε να κάνετε στους υπαλλήλους σας.

Η χρήση ενός φυσικού ημερολογίου ή σημειωματάριου μπορεί επίσης να μειώσει τον χρόνο χρήσης του υπολογιστή, ο οποίος έχει συνδεθεί με μια ποικιλία αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία. Κάνοντας ένα διάλειμμα από τις ψηφιακές ενασχολήσεις μας, κάνοντας χρήση ενός απλού στυλό και χαρτί, τα άτομα μπορούν να αποφύγουν την καταπόνηση των ματιών, να βελτιώσουν τη στάση του σώματος και να μειώσουν την έκθεση στο μπλε φως.

Επιπλέον, η χρήση ενός ημερολογίου ή σημειωματάριου μπορεί να προσφέρει μια αίσθηση ικανοποίησης και να βοηθήσει στη μείωση του άγχους. Αυτό το διάλειμμα από την τεχνολογία μπορεί να είναι ένας χρήσιμος τρόπος αποσύνδεσης και αποφόρτισης από την ψηφιακή τεχνολογία.

Ένα φυσικό ημερολόγιο ή σημειωματάριο μπορεί επίσης να συμβάλει στην καλύτερη οργάνωση και διαχείριση του χρόνου. Έχοντας ένα φυσικό αρχείο με σημαντικές ημερομηνίες, προθεσμίες και εργασίες, μπορούμε εύκολα να ιεραρχήσουμε τις υποχρεώσεις μας και να παραμείνουμε περισσότερο προσηλωμένοι σε αυτές. Επιπλέον, το ημερολόγιο και το σημειωματάριο αποτελούν ένα φυσικό αντίγραφο ασφαλείας σημαντικών πληροφοριών.

Η ύπαρξη ενός φυσικού αντιγράφου ασφαλείας σημαντικών πληροφοριών, όπως ένα ημερολόγιο και σημειωματάριο, προσφέρει προστασία από την αναπάντεχη απώλεια δεδομένων. Ενώ τα ηλεκτρονικά συστήματα παρέχουν ένα επιπλέον στοιχείο ασφάλειας, δεν είναι αλάνθαστα. Ακόμα κι αν χάσετε τον υπολογιστή σας ή αντιμετωπίσετε τεχνικές δυσκολίες, μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση στα δεδομένα σας και τις σημειώσεις σας από ένα φυσικό αντίγραφο ασφαλείας που μπορεί να είναι το προσωπικό σας ημερολόγιο.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για άτομα που η καθημερινότητα τους και η εργασία τους βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα ημερολόγια και τα σημειωματάρια. Έχοντας ένα φυσικό αντίγραφο ασφαλείας, μπορείτε να διασφαλίσετε ότι έχετε πάντα πρόσβαση στις σημαντικές πληροφορίες σας, ακόμη και σε περίπτωση απώλειας του ηλεκτρονικού σας αρχείου, κάτι το οποίο δεν είναι σπάνιο να συμβεί μετά από ένα update ή ένα format.

Εκτός από την παροχή προστασίας από απώλεια δεδομένων, η ύπαρξη φυσικού αντιγράφου ασφαλείας σημαντικών πληροφοριών προσφέρει επίσης προσβασιμότητα και ευκολία. Με ένα φυσικό ημερολόγιο, μπορείτε εύκολα να ξεφυλλίσετε σελίδες, να σημειώσετε και να βρείτε γρήγορα σημαντικές ημερομηνίες και πληροφορίες χωρίς να χρειάζεστε ηλεκτρονικές συσκευές ή πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για άτομα που μπορεί να μην έχουν πάντα πρόσβαση στην τεχνολογία ή προτιμούν να έχουν ένα απτό αρχείο των σημαντικών πληροφοριών τους. Τα φυσικά αντίγραφα ασφαλείας εξαλείφουν επίσης την ανάγκη για συνεχή φόρτιση των συσκευών μας και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιαδήποτε τοποθεσία, καθιστώντας τα ιδανική επιλογή για άτομα που βρίσκονται εν κινήσει ή σε απομακρυσμένες περιοχές όπου η πρόσβαση στην τεχνολογία είναι περιορισμένη ή απουσιάζει εντελώς.

Εν κατακλείδει, ναι μεν η τήρηση ψηφιακών αρχείων έχει αποδειχθεί βολική για την αρχειοθέτηση, την αποστολή και την οργάνωση εγγράφων, τα οφέλη της όμως σταματούν κάπου εδώ. Δεν είναι τυχαίο – ας το παραδεχθούμε! – που οι περισσότεροι εξ ημών τείνουμε εκ φύσεως να κρατούμε χειρόγραφες σημειώσεις όταν χρειαζόμαστε κάποια υπενθύμιση (ακόμα και με τον πατροπαράδοτο τρόπο του να σημειώνουμε στην παλάμη μας ή σε χαρτάκια, τα οποία όμως χάνονται και σβήνονται εύκολα).

Αίσθηση ανωτερότητας: η γλίτσα που θα μείνει για πάντα ζωντανή

InFactor — Sat, 18 Sep 2021 08:16:34 +0000

Σαν άνθρωπος έχω πρόβλημα με ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Έχω πρόβλημα με την αίσθηση ανωτερότητας που έχουν, από ό,τι φαίνεται, οι περισσότεροι στις μέρες μας. Ξέρω ξέρω… Και μόνο που κάνω αυτήν την εισαγωγή αναιρώ τον εαυτό μου. Είναι σαν να έχω και εγώ αυτήν την αίσθηση ανωτερότητας, επιχειρώντας να σου «εξηγήσω» κάτι.

Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, αλλά τουλάχιστον μπορώ να σου υποσχεθώ ότι έχω τόσο έντονο σύνδρομο κατωτερότητας που αν και υπάρχει το μισητό χαρακτηριστικό μέσα μου, η έλλειψη αυτοπεποίθησής μου το ροκανίζει πού και πού.

Η αίσθηση ανωτερότητας στην πράξη

Σίγουρα θα αναρωτιέσαι τι ακριβώς έχω στο μυαλό μου σχετικά με την αίσθηση ανωτερότητας. Θα σου πω δύο πράγματα που μου συνέβησαν και που με ταρακούνησαν. Δεν ξέρω γιατί μου έμειναν τόσο έντονα στο μυαλό, αλλά κάπως εντυπώθηκαν και κόλλησαν εκεί.

Κάποια στιγμή δούλευα σε ένα call center για πωλήσεις, την ίδια περίοδο κατά την οποία διάβαζα ανελλιπώς για να καταφέρω να περάσω στο μεταπτυχιακό που με ενδιέφερε. Όποιος έχει δουλέψει σε call center ξέρει ότι είναι χαμένος από χέρι σε κάθε διαφωνία, καθώς το αδιαμφησβήτητα σωστό επιχείρημα είναι: «Ενοχλείς τον κόσμο. Σου αξίζει να σε κάψουν στην πυρά. Απλά».

Δεν πρόκειται να υπερασπιστώ την επιλογή μου, ούτε να αναφερθώ στους κοινωνικοοικονομικούς λόγους για τους οποίους ορισμένα παιδιά καταλήγουν σε όχι και τόσο ευχάριστες δουλειές. Δεν θα βρω το δίκιο μου. Οπότε θα σου πω απλά τις εμπειρίες μου.

Η πρώτη ήταν σύντομη και γλυκιά. Κάλεσα έναν τύπο και αφού ούρλιαξε για λίγο, έκλεισε με ένα ωραίο: «Πουτάνα». Τα 4 χρόνια των σπουδών μου, αλλά και η επικείμενη εξέταση για τις μεταπτυχιακές μου σπουδές, πέρασαν σαν φλασιά από μπροστά μου. Πουτάνα… Αν ήμουν πουτάνα, σκέφτηκα, θα πληρωνόμουν περισσότερο σε σχέση με αυτά που παίρνω τώρα για να ακούω εσένα.

Η δεύτερη ήταν από φιλανθρωπία. Ένας καλός κυριούλης θεώρησε απαραίτητο να μου πει ότι ο ίδιος δεν θα άφηνε ποτέ το παιδί του να κάνει μια τέτοια δουλειά.

Καταρχάς, μπάρμπα, τι νομίζεις ότι ξέρεις για τους γονείς μου; Θα τολμούσες να πεις το ίδιο μπροστά τους; Ή θα ντρεπόσουν να τους κοιτάξεις; Αλλά μάλλον δεν θα ντρεπόσουν. Γιατί έτσι έχεις μάθει. Έχεις μάθει ότι οτιδήποτε κάτω από αυτό που θεωρείς ιδανικό εσύ είναι σκουπίδι. Μπορεί αυτό να με πείραξε περισσότερο και από το «πουτάνα», τελικά.

Να τη πάλι, λοιπόν. Η αίσθηση ανωτερότητας. «Εγώ ποτέ». Εγώ. Δέχομαι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει εύκολα από αυτό το τυραννικό «εγώ». Στο κάτω κάτω, ένας εγκέφαλος μέσα σε ένα βάζο με δυο τρύπες είμαστε. Δεν είναι κάπως σαν αυταπάτη να νομίζουμε ότι μπορούμε να καταλάβουμε τι σκέφτεται ο άλλος; Τι βιώνει;

Και έπειτα, με καθιστούν εμένα οι σπουδές μου ανώτερη από κάποιον που σπάει την πλάτη του, κουβαλώντας μπετά κάθε μέρα;

Η αίσθηση ανωτερότητας στην κορύφωσή της

Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία, όσο είμαστε ακόμη μικροί, μας μαθαίνει πως είμαστε μοναδικές, μικρές χιονονιφάδες. Επίσης, μας μαθαίνει πως η αποτυχία είναι ντροπή.

Πως πρέπει να αρπάζουμε την επιτυχία και να πετυχαίνουμε όλους μας τους στόχους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να ποδοπατήσουμε κάποιους στην πορεία. Μας μαθαίνει πώς να φτιάχνουμε πύργους από πτώματα για να σκαρφαλώσουμε προς την κορυφή.

Τα χρήματα κινούν τα πάντα. Αν έχεις αρκετά χρήματα μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Δεν έχει σημασία που γίνεσαι η μαριονέττα τους. Το πιο σημαντικό είναι να είσαι εντυπωσιακή μαριονέττα. Τόσο όσο χρειάζεται για να τραβήξεις τα βλέμματα στο θέατρο σκιών.

Νιώθουμε πολύ σημαντικοί. Είμαστε πολύ ιδιαίτεροι. Θέλουμε να μας φέρονται με το σεβασμό που μας αξίζει. Στη δουλειά μας να μας έχουν σαν βασιλιάδες, στις φιλίες μας να είμαστε το επίκεντρο, σε όλες μας τις σχέσεις οι άλλοι να ευγνωμονούν που μας έχουν στη ζωή τους. Να πέφτουν και μας φιλούν τα πόδια, να σέρνονται πίσω μας.

Δεν μας αρέσει να μας παίρνουν τηλέφωνο ενοχλητικές πωλήτριες. Τα δευτερόλεπτά μας είναι υπερβολικά σημαντικά. Ζυγίζουν περισσότερο από την πωλήτρια.

Και εμείς; Εμείς σε τι ακριβώς είμαστε συνεπείς; Δείχνουμε την αντίστοιχη κατανόηση; Κάνουμε καλά τη δουλειά μας; Μας πήρε εφτά χρόνια για να τελειώσουμε μια σχολή και το πιο σημαντικό για εμάς είναι που η άχρηστη μανικιουρίστρια δεν πέτυχε το νύχι; Πλάκα μου κάνεις;

Θέλουμε όλα να λύνονται μαγικά. Να μην χρειάζεται να προσπαθούμε για τίποτα. Και μερικοί από εμάς πράγματι εκτοξεύονται στην κορυφή, χωρίς να έχουν προσπαθήσει ιδιαίτερα. Γιατί το σύμπαν είναι άκαρδο. Γιατί οι κοινωνίες είναι έτσι προγραμματισμένες.

Η δουλειά μόνο. Πάντα. Μόνο.

Το βασικό κριτήριο για να σε «μετρήσει» κανείς θα παρατηρήσεις ότι είναι η δουλειά σου. Κάθισε σε μια παρέα και περίμενε αυτήν την αναπόφευκτη ερώτηση: «Με τι ασχολείσαι;». Και όταν πεις με τι ασχολείσαι θα παρατηρήσεις το ελαφρώς ειρωνικό ύφος, την προσποιητή έκφραση ενδιαφέροντος, το ανασήκωμα της άκρης των χειλιών…

Γιατί κανείς δεν θέλει στην πραγματικότητα να μάθει με τι ασχολείσαι. Θέλει να αναμετρηθεί με εσένα. Θέλει να συγκριθείτε. Θέλει να καθορίσει την θέση του στον κόσμο. Πατώντας σε εσένα. Κι εσύ μπορεί να κάνεις το ίδιο. Συνειδητά ή ασυνείδητα.

Υπάρχουν άνθρωποι τόσο προνομιούχοι που δεν ξέρουν πια τι να κάνουν με τα προνόμιά τους. Και αποφασίζουν να πλακώσουν με αυτά τους άλλους. Είμαστε όλοι έτσι; Είσαι εσύ;

Εγώ;

Να γράψεις ή να μην γράψεις 1 βιβλίο; Ιδού η απορία

InFactor — Mon, 24 May 2021 13:02:20 +0000

Ίσως έχεις παρατηρήσει ότι τα τελευταία χρόνια ο καθένας και η θεία του έχουν γράψει και από ένα βιβλίο. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από κάποιο καινούργιο μυθιστόρημα ή κάποιο best seller και ξέρουμε ότι μια ολόκληρη ζωή δεν θα μας έφτανε για να διαβάσουμε τα πάντα. Και έχει έρθει η ώρα που και εσύ ο ίδιος αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν πρέπει να γράψεις ένα βιβλίο. Και, στη συνέχεια, αν πρέπει να το εκδώσεις.

Μην απογοητευτείς προτού καν ξεκινήσεις…

Μπορεί να πιστεύεις πως δεν έχει νόημα, με τόσα βιβλία που υπάρχουν πια στην αγορά. Επίσης, δεν είσαι και πολύ σίγουρος ότι το βιβλίο σου θα γίνει μέρος των έργων του Λογοτεχνικού Κανόνα (επίπεδο Σαίξπηρ, Τζόυς, Τολστόι κ.ο.κ.) ή γενικά των βιβλίων που αξίζει να έχει διαβάσει κάποιος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.

Αλλά, σε αυτό μπορούμε να αντιπαραβάλουμε το εξής: Τι σημαίνει στο κάτω κάτω το να πρέπει να διαβάσεις συγκεκριμένα βιβλία; Ποιος καθορίζει σε κάθε περίπτωση τι αξίζει να διαβάσει κανείς;

Το μυθιστόρημα, για παράδειγμα, είναι κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό από όποιον το διαβάζει, γιατί ο λόγος του συνήθως είναι απλός και καθημερινός και οι ιστορίες έχουν συχνά σχέση με την πραγματικότητα· παρουσιάζουν καταστάσεις (πέρα από τις εμφανώς φανταστικές λεπτομέρειες) που μπορούμε να καταλάβουμε και χαρακτήρες με τους οποίους η ταύτιση συχνά δεν είναι δύσκολη. Για κάποιους, αυτή η ευκολία συνεπάγεται και άθλια ποιότητα ή ρηχές θεματικές.

Άλλοι πάλι θεωρούν ότι οποιοδήποτε βιβλίο και αν διαβάσουμε, σίγουρα έχει κάτι να μας προσφέρει. Και πως είναι σημαντικό να διαβάζουμε επειδή μας αρέσει και όχι επειδή «πρέπει». Αυτή είναι μια κάπως πιο μετριοπαθής άποψη που θεωρώ ότι δεν είναι κακή προσέγγιση.

Εσύ είναι σημαντικό να μην αφήσεις τέτοιες σκέψεις να σε σταματήσουν από το να γράψεις ένα βιβλίο. Εξάλλου, ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να φτάσει το έργο σου. Και δεν θα μάθεις ποτέ αν δεν το δημιουργήσεις.

Να γράψεις βιβλίο ή όχι;

Αλλά ας επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα. Σκέφτεσαι να γράψεις ένα βιβλίο. Όλοι σου οι φίλοι υποστηρίζουν με σθένος ότι πρέπει να το κάνεις, γιατί έχεις αδάμαστη φαντασία και χειρίζεσαι αξιοθαύμαστα το λόγο.

Η απάντηση στο ερώτημα του αν πρέπει να το κάνεις είναι: «Φυσικά και ναι». Αλλά πρέπει να έχεις υπόψη σου και ορισμένα πράγματα.

Ας δούμε αρχικά μερικούς καλούς λόγους για να γράψεις ένα βιβλίο, παρά το δισταγμό που αισθάνεσαι.

1. Πρέπει να πεις την ιστορία σου

Και να μοιραστείς με τους άλλους τα μηνύματα που θέλεις να μοιραστείς. Έχεις τη δική σου εμπειρία σε αυτόν τον κόσμο και κανείς δεν μπορεί να την αφηγηθεί με τον τρόπο που θα το κάνεις εσύ.

2. Θα γίνεις καλύτερος

Όσο περισσότερο γράφεις, τόσο περισσότερο θα βελτιώνεσαι. Όπως με κάθε τι, αν δεν εξασκείσαι δεν πρόκειται να αποκτήσεις μεγαλύτερη εμπειρία και να αναπτύξεις αυτήν την ικανότητα και το ταλέντο που έχεις. Επίσης, μέσα από αυτή τη διαδικασία θα μάθεις πράγματα για τον εαυτό σου που μπορεί να μην είχες φανταστεί. Εξάλλου, όσα γράφεις είναι κάπου κρυμμένα μέσα σου.

3. Για να πετύχεις κάτι εξαιρετικό

Δεν είναι λίγο το να μπορείς να πεις πως έχεις γράψει ένα βιβλίο. Σε περίπτωση που θέλεις να γράψεις ένα βιβλίο σχετικά με την ειδικότητά σου ως επαγγελματίας ή σχετικά με τον επαγγελματικό σου κλάδο, αυτό μπορεί να σου δώσει περισσότερο credibility σε αυτόν. Έγραψες ολόκληρο βιβλίο! Κάτι θα ξέρεις. Θα είναι μια εξαιρετική προσθήκη για το βιογραφικό σου, θα σου δώσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση (γιατί, είπαμε, θα έχεις πετύχει κάτι εξαιρετικό) και θα το θυμάσαι για πάντα.

4. Γιατί απλώς μπορείς

Και γιατί να μην γράψεις ένα βιβλίο; Αν πραγματικά αγαπάς τη συγγραφή και είναι ο τρόπος σου να εκφράζεσαι, βάλε όλο σου το ταλέντο και κάντο. Μην χρονοτριβείς άλλο, ψάχνοντας δικαιολογίες για να μην ξεκινήσεις.

5. Τι πρέπει να έχεις κατά νου

Είναι σημαντικό να μην ξεκινήσεις να γράψεις ένα βιβλίο για τους λάθος λόγους. Μην θεωρήσεις, λοιπόν, πως το δικό σου δημιούργημα θα γίνει εγγυημένα το επόμενο best seller. Η ουρά είναι πολύ μεγάλη και περιμένει αρκετός κόσμος σε αυτήν. Μπορεί να βγάλεις κάποια χρήματα από αυτό, αλλά μην περιμένεις να βρέξει εκατομμύρια ξαφνικά.

Αντίστοιχα, μην το κάνεις επειδή θέλεις να γίνεις διάσημος. Προφανώς και ο λόγος που γράφεις το βιβλίο είναι γιατί θέλεις να εκδοθεί και να αποκτήσεις κάποια αναγνώριση, αλλιώς θα έγραφες στο προσωπικό σου ημερολόγιο. Αλλά αν φαντάζεσαι μεγαλεία, το πιο πιθανό είναι ότι θα απογοητευτείς.

Αντ’ αυτού, προσπάθησε να προσεγγίσεις αυτήν τη διαδικασία, έχοντας στο μυαλό σου πως θέλεις η ιστορία σου να «σημαίνει» κάτι για τους άλλους. Να τους αφήσει κάτι, αφού την διαβάσουν. Αυτό είναι ένας πιο ρεαλιστικός στόχος. Τουλάχιστον για να ξεκινήσεις το ταξίδι σου!

Επίσης, να θυμάσαι πως το να γράψεις ένα βιβλίο είναι μια εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Χρειάζεται τρομερή επένδυση χρόνου και μεγάλη πνευματική προσπάθεια. Γι’ αυτό πριν αφοσιωθείς στο magnum opus σου, βεβαιώσου πως το κάνεις για τους σωστούς λόγους. Επειδή είναι κάτι που αγαπάς να κάνεις, επειδή το θέλεις εσύ πραγματικά ή επειδή έχεις κάτι σημαντικό που θέλεις να εκφράσεις.

Μην βάλεις, λοιπόν, φρένο στα όνειρά σου. Αν δεν το δοκιμάσεις, δεν θα μάθεις κατά πόσο θα είχες αξιοποιήσει το ταλέντο σου. Ωστόσο, θυμήσου πως πρέπει να κρατάς και τα πόδια σου γερά στη γη, ώστε να μην χάνεις το κουράγιο σου. Κι εγώ υπόσχομαι να επανέλθω με τεχνικές δημιουργικής γραφής και τρόπους αυτοέκδοσης.

Πες μου ποιο ζώδιο από τα 12 είσαι, να σου πω το θέμα σου

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

Χρησιμοποίησε την δημιουργικότητα και τις ευαισθησίες σου στον έξω κόσμος προκειμένου να τον βελτιώσεις κατά το δυνατόν και να παραμένεις συνδεδεμένος με όσους νοιάζονται για σένα. Το ζώδιο σου έχει να δώσει πολλά στον έξω κόσμο.

Μήπως ήρθε η ώρα για ανακαίνιση στο σπίτι της γιαγιάς;

InFactor — Mon, 01 Feb 2021 15:59:00 +0000

Τα σπίτια είναι ζωντανοί οργανισμοί. Λειτουργούν όλη μέρα, ακόμα κι όταν δεν κατοικούνται. Η λειτουργία συνεπάγεται με φθορά. Και η φθορά συνεπάγεται με ανάγκη για συντήρηση και ανακαίνιση.

Μια ανακαίνιση σπιτιού δεν γίνεται μόνο για να αντικαταστήσουμε τα παλιά μας έπιπλα με καινούρια και πιο μοντέρνα, αλλά πολύ περισσότερο για πρακτικούς λόγους, όπως η καταπολέμηση της υγρασίας, η αντικατάσταση παλιών σωληνώσεων, η αναβάθμιση των ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και άλλων “δεινών”.

Στην ουσία, παρατείνουμε την διάρκεια ζωής ενός ακινήτου μέσα από αυτή τη διαδικασία, ενώ παράλληλα, διατηρούμε και την εμπορική του αξία. Ποιος θέλει να έχει ένα ακίνητο και να πληρώνει φόρους γι αυτό όταν δεν μπορεί να εισπράξει το μέγιστο δυνατό της εμπορικής του αξίας;

Η σωστή και συχνή συντήρηση ενός σπιτιού είναι το Α και το Ω.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ακόμη κι όταν ένα σπίτι δεν κατοικείται, φροντίζουμε να το επισκεπτόμαστε τακτικά προκειμένου να αερίσουμε τους χώρους (αυτό συμπεριλαμβάνει και τις ντουλάπες με τα συρτάρια τους), να αφήσουμε λίγο τις βρύσες να τρέξουν, να τραβήξουμε καζανάκι, να αφήσουμε το φως της μέρας να μπει μέσα, να αντικαταστήσουμε ένα προβληματικό πλακάκι όσο το πρόβλημα είναι περιορισμένο, να λειτουργήσουμε για λίγο το θερμοσίφωνο και γενικά να προλάβουμε οποιαδήποτε μικροφθορά στην αρχή της. Αυτή η πρακτική θα καθυστερήσει για σημαντικό διάστημα την ανάγκη για ανακαίνιση.

Όπως εξελισσόμαστε εμείς, το ίδιο θα πρέπει να γίνεται και στο σπίτι μας. Suzanne Tucker Interiors

Οι μικροί χώροι μετατρέπονται σε έξυπνους χώρους

Είναι γεγονός ότι η διαρρύθμιση που είχαν τα σπίτια παλαιότερα δεν εξυπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες μας. Πλέον ένας ξεχωριστός χώρος υποδοχής ή μία αποκομμένη τραπεζαρία, μας περιορίζουν από το να απολαύσουμε το σπίτι μας στο 100% των δυνατοτήτων του. Για τέτοιες βελτιώσεις δεν είναι αναγκαία μία ολική ανακαίνιση, μπορούν να γίνουν και μεμονωμένα κάποιες διορθωτικές κινήσεις που θα φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Οι άλλοτε μικρές κουζίνες ενώνονται με τα σαλόνια σε έναν ενιαίο χώρο που μπορούμε να απολαύσουμε την συντροφιά της οικογένειας ή των καλεσμένων μας, οι μέχρι πρότινος άχρηστες εσοχές στους τοίχους γίνονται ντουλάπια ή αποκτούν κρυφούς φωτισμούς και ράφια, συμβάλλοντας στην διακόσμηση και στις αποθηκευτικές μας ανάγκες. You get the picture…

Στην ανακαίνιση εξοικονομούμε αναβαθμίζοντας ενεργειακά το σπίτι

Μια επιλογή που είναι απαραίτητη είναι η αλλαγή των αλουμινίων του σπιτιού, οι καλά μονωμένες πόρτες και η εγκατάσταση φωτοβολταϊκών. Και αν πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο πρόκειται να στοιχίσει αρκετά, σκεφτείτε πόσα χρήματα θα κερδίσετε από τους μειωμένους λογαριασμούς ρεύματος μέσα σε μόλις ένα χρόνο, αφού πλέον το σπίτι σας θα διατηρεί τη ζέστη τον χειμώνα και τη δροσιά το καλοκαίρι, ώστε να μην χρειάζεστε διαρκώς καλοριφέρ και air-conditions. Μία εξίσου σημαντική αναβάθμιση είναι και η εγκατάση λέβητα φυσικού αερίου.

Ποιος δεν θέλει άμεση ξεστασιά, ζεστό νερό στο λεπτό και φαγητό μαγειρεμένο στη φωτιά που μοιώνει τον χρόνο μαγειρέματος και εκτοξεύει τη γεύση του φαγητού στα ύψη ενώ παράλληλα εξοικονομεί ρεύμα; Πολλές από αυτές τις εργασίες ενεργειακής αναβάθμισης, μάλιστα, καλύπτονται και σε ένα μεγάλο ποσοστό και από το πρόγραμμα “Εξοικονομώ Αυτονομώ“ που είναι ανοιχτό για αιτήσεις έως το τέλος του 2021.

Μην πείτε ότι δεν χαλαρώνετε και μόνο στη θέα ενός τέτοιου μπάνιου. Μεταξύ κατεργαρέων…

Καλά όλα αυτά, αλλά δεν είναι καιροί για να ανοίγει ο κουμπαράς

Ε δεν λέμε να πέσουμε με τα μούτρα να κάνουμε το σπίτι εργοτάξιο μονομιάς! Λίγα λίγα, όμως, καλό είναι αυτές οι εργασίες να μπαίνουν σε μία σειρά προκειμένου το σπίτι να συνεχίσει να διατηρεί την αξία του αν το νοικιάζουμε, ή να εξυπηρετεί τις δικές μας ανάγκες και να μας ηρεμεί εφόσον κατοικούμε σε αυτό. Άλλωστε, οι περισσότερες εταιρείες που αναλαμβάνουν την ανακαίνιση σπιτιών, πλέον κάνουν ευκολίες πληρωμής με προγράμματα δόσεων, γραμματίων κλπ.