Μην απογοητευτείς προτού καν ξεκινήσεις…

Μπορεί να πιστεύεις πως δεν έχει νόημα, με τόσα βιβλία που υπάρχουν πια στην αγορά. Επίσης, δεν είσαι και πολύ σίγουρος ότι το βιβλίο σου θα γίνει μέρος των έργων του Λογοτεχνικού Κανόνα (επίπεδο Σαίξπηρ, Τζόυς, Τολστόι κ.ο.κ.) ή γενικά των βιβλίων που αξίζει να έχει διαβάσει κάποιος τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του.

Αλλά, σε αυτό μπορούμε να αντιπαραβάλουμε το εξής: Τι σημαίνει στο κάτω κάτω το να πρέπει να διαβάσεις συγκεκριμένα βιβλία; Ποιος καθορίζει σε κάθε περίπτωση τι αξίζει να διαβάσει κανείς;

Το μυθιστόρημα, για παράδειγμα, είναι κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό από όποιον το διαβάζει, γιατί ο λόγος του συνήθως είναι απλός και καθημερινός και οι ιστορίες έχουν συχνά σχέση με την πραγματικότητα· παρουσιάζουν καταστάσεις (πέρα από τις εμφανώς φανταστικές λεπτομέρειες) που μπορούμε να καταλάβουμε και χαρακτήρες με τους οποίους η ταύτιση συχνά δεν είναι δύσκολη. Για κάποιους, αυτή η ευκολία συνεπάγεται και άθλια ποιότητα ή ρηχές θεματικές.

Άλλοι πάλι θεωρούν ότι οποιοδήποτε βιβλίο και αν διαβάσουμε, σίγουρα έχει κάτι να μας προσφέρει. Και πως είναι σημαντικό να διαβάζουμε επειδή μας αρέσει και όχι επειδή «πρέπει». Αυτή είναι μια κάπως πιο μετριοπαθής άποψη που θεωρώ ότι δεν είναι κακή προσέγγιση.

Εσύ είναι σημαντικό να μην αφήσεις τέτοιες σκέψεις να σε σταματήσουν από το να γράψεις ένα βιβλίο. Εξάλλου, ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να φτάσει το έργο σου. Και δεν θα μάθεις ποτέ αν δεν το δημιουργήσεις.

Να γράψεις βιβλίο ή όχι;

Αλλά ας επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα. Σκέφτεσαι να γράψεις ένα βιβλίο. Όλοι σου οι φίλοι υποστηρίζουν με σθένος ότι πρέπει να το κάνεις, γιατί έχεις αδάμαστη φαντασία και χειρίζεσαι αξιοθαύμαστα το λόγο.

Η απάντηση στο ερώτημα του αν πρέπει να το κάνεις είναι: «Φυσικά και ναι». Αλλά πρέπει να έχεις υπόψη σου και ορισμένα πράγματα.

Ας δούμε αρχικά μερικούς καλούς λόγους για να γράψεις ένα βιβλίο, παρά το δισταγμό που αισθάνεσαι.

1. Πρέπει να πεις την ιστορία σου

Και να μοιραστείς με τους άλλους τα μηνύματα που θέλεις να μοιραστείς. Έχεις τη δική σου εμπειρία σε αυτόν τον κόσμο και κανείς δεν μπορεί να την αφηγηθεί με τον τρόπο που θα το κάνεις εσύ.

2. Θα γίνεις καλύτερος

Όσο περισσότερο γράφεις, τόσο περισσότερο θα βελτιώνεσαι. Όπως με κάθε τι, αν δεν εξασκείσαι δεν πρόκειται να αποκτήσεις μεγαλύτερη εμπειρία και να αναπτύξεις αυτήν την ικανότητα και το ταλέντο που έχεις. Επίσης, μέσα από αυτή τη διαδικασία θα μάθεις πράγματα για τον εαυτό σου που μπορεί να μην είχες φανταστεί. Εξάλλου, όσα γράφεις είναι κάπου κρυμμένα μέσα σου.

3. Για να πετύχεις κάτι εξαιρετικό

Δεν είναι λίγο το να μπορείς να πεις πως έχεις γράψει ένα βιβλίο. Σε περίπτωση που θέλεις να γράψεις ένα βιβλίο σχετικά με την ειδικότητά σου ως επαγγελματίας ή σχετικά με τον επαγγελματικό σου κλάδο, αυτό μπορεί να σου δώσει περισσότερο credibility σε αυτόν. Έγραψες ολόκληρο βιβλίο! Κάτι θα ξέρεις. Θα είναι μια εξαιρετική προσθήκη για το βιογραφικό σου, θα σου δώσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση (γιατί, είπαμε, θα έχεις πετύχει κάτι εξαιρετικό) και θα το θυμάσαι για πάντα.

4. Γιατί απλώς μπορείς

Και γιατί να μην γράψεις ένα βιβλίο; Αν πραγματικά αγαπάς τη συγγραφή και είναι ο τρόπος σου να εκφράζεσαι, βάλε όλο σου το ταλέντο και κάντο. Μην χρονοτριβείς άλλο, ψάχνοντας δικαιολογίες για να μην ξεκινήσεις.

5. Τι πρέπει να έχεις κατά νου

Είναι σημαντικό να μην ξεκινήσεις να γράψεις ένα βιβλίο για τους λάθος λόγους. Μην θεωρήσεις, λοιπόν, πως το δικό σου δημιούργημα θα γίνει εγγυημένα το επόμενο best seller. Η ουρά είναι πολύ μεγάλη και περιμένει αρκετός κόσμος σε αυτήν. Μπορεί να βγάλεις κάποια χρήματα από αυτό, αλλά μην περιμένεις να βρέξει εκατομμύρια ξαφνικά.

Αντίστοιχα, μην το κάνεις επειδή θέλεις να γίνεις διάσημος. Προφανώς και ο λόγος που γράφεις το βιβλίο είναι γιατί θέλεις να εκδοθεί και να αποκτήσεις κάποια αναγνώριση, αλλιώς θα έγραφες στο προσωπικό σου ημερολόγιο. Αλλά αν φαντάζεσαι μεγαλεία, το πιο πιθανό είναι ότι θα απογοητευτείς.

Αντ’ αυτού, προσπάθησε να προσεγγίσεις αυτήν τη διαδικασία, έχοντας στο μυαλό σου πως θέλεις η ιστορία σου να «σημαίνει» κάτι για τους άλλους. Να τους αφήσει κάτι, αφού την διαβάσουν. Αυτό είναι ένας πιο ρεαλιστικός στόχος. Τουλάχιστον για να ξεκινήσεις το ταξίδι σου!

Επίσης, να θυμάσαι πως το να γράψεις ένα βιβλίο είναι μια εξαιρετικά δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Χρειάζεται τρομερή επένδυση χρόνου και μεγάλη πνευματική προσπάθεια. Γι’ αυτό πριν αφοσιωθείς στο magnum opus σου, βεβαιώσου πως το κάνεις για τους σωστούς λόγους. Επειδή είναι κάτι που αγαπάς να κάνεις, επειδή το θέλεις εσύ πραγματικά ή επειδή έχεις κάτι σημαντικό που θέλεις να εκφράσεις.

Μην βάλεις, λοιπόν, φρένο στα όνειρά σου. Αν δεν το δοκιμάσεις, δεν θα μάθεις κατά πόσο θα είχες αξιοποιήσει το ταλέντο σου. Ωστόσο, θυμήσου πως πρέπει να κρατάς και τα πόδια σου γερά στη γη, ώστε να μην χάνεις το κουράγιο σου. Κι εγώ υπόσχομαι να επανέλθω με τεχνικές δημιουργικής γραφής και τρόπους αυτοέκδοσης.

Το Dancing in the … Πain, της Μαρίας Κίτρα, πληροί όλες τις άνω προδιαγραφές. Παιχνιδιάρικο – ατίθασο εξώφυλλο, πρωτότυπος – με λογοπαίγνιο – τίτλος και πολλά υποσχόμενη περίληψη.

Στο εσωτερικό του φιλοξενούνται δέκα διαφορετικές Μαρίες, σκορπισμένες στην πόλη και όχι μόνο. Δέκα Μαρίες σε διαφορετικές ηλικίες, με εντελώς διαφορετικές ζωές, με κάποια βασικά κοινά, μεταξύ τους, στοιχεία. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός τους, σε κάνουν να νιώσεις πολύ οικεία μαζί τους, μιας – και καθώς σου αφηγούνται – αισθάνεσαι σαν να τις γνωρίζεις ήδη ή μάλλον, θα ήθελες να τις γνωρίσεις παραπάνω. Είναι πολύ πιθανόν να ταυτιστείς με κάποια Μαρία.

Είναι τρωτές, γήινες, με πάθη, λάθη και όνειρα και δε διστάζουν να σου ανοιχτούν, ούτε φοβούνται ότι θα τις κρίνεις. Ίσως, όταν τελειώσει η ιστορία τους, να σε αφήσουν κάπως ανικανοποίητο, μιας και θα μπορούσε το κάθε διήγημα να αποτελέσει ένα ολόκληρο βιβλίο. Ωστόσο, σου αφήνει μια γλυκιά γεύση, όταν φτάνεις στο τέλος της καθεμιάς από αυτές.

Το Dancing in the … Πain, διαθέτει ακόμη ένα ατού!. Είναι ένα βιβλίο τσέπης με δέκα αυτοτελή διηγήματα. Ό,τι καλύτερο για να το έχεις μαζί σου παντού, όπου κι αν πας, όπου κι αν βρίσκεσαι. Στο μετρό, το λεωφορείο, στην αναμονή για γιατρό, στην ουρά για τράπεζα, κι όπου μπορείς να φανταστείς.

Είναι η καλύτερη παρέα για να σε βγάλει λίγο – ή όσο εσύ θες – από τη σκληρή σου πραγματικότητα, βάζοντάς σε να περπατήσεις μαζί τους στους δικούς τους δρόμους, καθώς θα αναρωτιέσαι ποια απ’ όλες τις ηρωίδες είναι η συγγραφέας; Μήπως όλες ή … καμία;

Βάλε τις Μαρίες στην τσεπούλα σου, στην τσάντα σου, μέσα από το μπουφάν και θα βρουν εκείνες μόνες τους το δρόμο προς την καρδιά σου. Γιατί θα σε κατακτήσουν. Αυτό, είναι το μόνο σίγουρο.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι κάπου έχει υπάρξει, κάπου υπάρχει και κάποια στιγμή θα υπάρξει μια Μαρία στη ζωή μας!

Teaser: Dancing in the … Πain

Το Μαράκι, στα δέκα του χρόνια, είπε δυνατά τη λέξη «πουτάνα» και παρόλο που έφαγε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι από τη μητέρα της, εκείνη ήταν ευτυχισμένη…

Η Μαρία ή αλλιώς ο Μάριος, όπως χαϊδευτικά τη φώναζαν οι γονείς της, ήταν το απόλυτο αγοροκόριτσο στην καρδιά της εφηβείας της, αλλά κοίτα να δεις που την πάτησε όταν ερωτεύτηκε το ομορφότερο αγόρι του χωριού της…

Όταν κατατάχθηκε στο στρατό η Μαρία, τα έφτιαξε με τον όμορφο Αθανάσιο, το παιδί του κυλικείου στο κέντρο εκπαίδευσης. Ήταν εκείνος με τον οποίο είχε τον πρώτο της οργασμό. Μετά έμαθε ότι ο Αθανάσιος, έγινε… διάκος!

Η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Μαρία, αν και δυναμική στη ζωή της, φοβόταν υπερβολικά τα αεροπλάνα, ώσπου γνώρισε τον κύριο … αδύνατο και της μίλησε για το τρενάκι του τρόμου…

Η συντηρητική και εσωστρεφής καθηγήτρια Μαρία, στα 38 της γνώρισε την ατίθαση δίμετρη 25χρονη Χλόη κι έκανε τον πρώτο της δεσμό με θηλυκό…

Ένα ζεστό δεκαπενταύγουστο που η Μαρία είχε την ονομαστική της γιορτή, τα παράτησε όλα, έβαλε ένα χειμωνιάτικο κόκκινο φόρεμα με δαντέλα και πήγε σε ένα … Dinner in the dark, στο οποίο δε θα έβλεπε ούτε τη μύτη της…

Η Μαρία, κουρασμένη από τις εγωιστικές συμπεριφορές της παρέας της αλλά με έντονη ερωτική διάθεση, ένα βράδυ, σ’ ένα μπαρ, γνωρίζει εντελώς τυχαία, έναν τρανς και διεκδικεί το φιλί του…

Ο κύριος Στεργίου, ένας σαραντάρης δημοσιογράφος κάπου στη βόρεια Ελλάδα γνωρίζει την Αθηναία Μαρία, μέσω facebook κι ενθουσιάζεται… Κι εκεί που τους χωρίζουν χιλιόμετρα, η μοίρα του θα τον φέρει πολύ κοντά της σ’ ένα του ταξίδι αστραπή…

Η Μαρία είναι ξαπλωμένη ανάσκελα σ’ ένα γκρίζο μεταλλικό κρεβάτι, ημίγυμνη μ’ ένα σωρό κόσμο πάνω απ’ το κεφάλι της. Όχι, δεν είναι εξωγήινοι που την απήγαγαν για πειράματα και μελέτες. Είναι μια ομάδα γιατρών που συζητάνε τη θεραπεία της…

Κουρασμένη απ’ όλους κι απ’ όλα έχει για μόνη της παρηγοριά τα γραπτά της, όπου γράφει ασταμάτητα κάθε ώρα της ημέρας. Μόνο που τα καλύτερα τα πλάθει στον ύπνο της η Μαρία, αλλά το πρωί δε θυμάται τίποτα…

Δέκα διαφορετικά θηλυκά, κάθε ηλικίας που δε διστάζουν να πουν την ιστορία τους, που θέλουν να τη μοιραστούν μαζί σας, γιατί ξέρουν ότι ανάμεσα σ’ αυτές τις δέκα, κάπου κρύβεστε κι εσείς κι ας μην τολμάτε να το ομολογήσετε. Μην τις κρίνετε… Απλά αγαπήστε τες!

Η νέα συγγραφέας, Λίζα Καβάγιου, έχει συνθέσει έναν κόσμο 11 διηγημάτων εμπνευσμένων από 11 φωτογραφίες του φωτογράφου Μπάμπη Γιαννικάκη. Σε κάθε διήγημα η ίδια η φωτογραφία με έκανε να αναρωτιέμαι τι είδους ιστορία κρύβεται πίσω της και κάθε φορά, ομολογώ πως εκπλησσόμουν με αυτό που συναντούσα στην συνέχεια.

Με γλώσσα λιτή και ανεπιτήδευτη, η συγγραφέας αφηγείται σκηνές – ή μάλλον καλύτερα, στιγμές – καθοριστικές στις ζωές των ηρώων της. Είτε αυτοί κινούνται στο αστικό περιβάλλον, είτε σε κάποιο απόκοσμο χωριό ή εξωτικό νησί, οι ήρωές της αναδεικνύονται σε σύμβολα πανανθρώπινα. Άνθρωποι με αδυναμίες, ενοχές, αδιέξοδα, φόβους και άγχη, άθελά τους γίνονται εκπρόσωποι του είδους μας στην μικρογραφία της δικής τους ιστορίας.

Σε όλα τα διηγήματα μπόρεσα να διακρίνω τρία επίπεδα ερμηνείας. Στο ανώτερο επίπεδο είναι η κατεξοχήν ιστορία – τα τεκταινόμενα δηλαδή. Στο μεσαίο επίπεδο υπάρχουν οι συμβολισμοί και κάποια μοτίβα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας για να αναδείξει τελικά “για τι πράγμα μιλάει”.

Και στο βαθύτερο επίπεδο, σε κάθε διήγημά της, διακρίνω μια φιλοσοφία ζωής. Π.χ. η δύναμη της ενοχής, το ακατανίκητο των πρωτόγονων ενστίκτων, η παιδική αθωότητα και η μάχη του γονιού με τα λάθη του. Χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες συγκινήσεις, πραγματεύεται δράματα “εκεί, ακριβώς”, στον χώρο και τον χρόνο όπου ο ήρωάς της θα παραδοθεί στις αδυναμίες του, ή θα αποδειχθεί ανώτερος των συνθηκών – σε κάθε περίπτωση θα παραμείνει άνθρωπος, όπως όλοι μας.

Με μια ζεστασιά που θυμίζει Παπαδιαμάντη, αλλά με την απλότητα της γλώσσας του Σαμαράκη, κάθε διήγημά της με πλημμύρισε σκέψεις και συναισθήματα που με συντροφεύουν ακόμη.

Οι φωτογραφίες, δε, έγιναν στο μυαλό μου ένα με τις ιστορίες που ενέπνευσαν και όπως σκέφτομαι πχ το ομώνυμο διήγημα “Εκεί, ακριβώς” δεν μπορώ παρά να “μπω” μέσα στην εικονιζόμενη κουζίνα όπου εξελίσσεται ο διάλογος πατέρα-γιου.

Τέλος, οι περιγραφές στο βιβλίο είναι οι απαραίτητες, δεν κουράζουν και απεναντίας, βοηθούν τον αναγνώστη να έχει μια ολοκληρωμένη αισθητηριακή εμπειρία της κάθε αφήγησης. Από τα 11 διηγήματα θα ξεχωρίσω το ομώνυμο, το “Πρώτα, το βάζο” και το “Αυτό, που είμαστε” .

Και τα τρία σκύβουν πάνω σε πολύ λεπτά και δύσκολα θέματα, με ιδιαίτερο και πρωτότυπο τρόπο. Διαβάζοντας όλη την συλλογή, σου μένει μια γλυκόπικρη ανάμνηση, πολλές σκέψεις και μια σκοτεινιά που όμως είναι απαραίτητη για να τροφοδοτηθεί η ελπίδα.

Ψάχνοντας για την Λίζα Καβάγιου στο διαδίκτυο βρήκα την ιστοσελίδα της με κάποια αδημοσίευτα, εξίσου καλά διηγήματα και πολλές δημοσιεύσεις της σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά. Αναμένω την εξέλιξή της στο επόμενο βιβλίο της.

Teaser: Εκεί, ακριβώς

Το τελευταίο βράδυ μου θα το περάσω κοιτώντας τα παντζούρια που μπάζουν φως από τον δρόμο. Μετρώντας τις τρυπούλες τους μια-μια, μπας κι επιτέλους με πάρει ο ύπνος. Πόσες τρυπούλες παίρνει να ξημερώσει; Γιατί αργεί; Αν αυτές μετρούν τον χρόνο που μου δίνεται και απομένει, έστω πως κάθε τρυπούλα είναι και μια καλή στιγμή. Κοίτα μ’ αυτόν τον τρόπο, λίγο-λίγο, πόσο φως μαζεύεται μέσα σε εβδομήντα χρόνια.

Έντεκα διηγήματα εμπνευσμένα από έντεκα εικόνες. Η λογοτεχνία κι η φωτογραφία, δύο τέχνες σε διάλογο, σκύβουν πάνω από τον άνθρωπο Εκεί, ακριβώς, ένα κλικ πριν την στιγμή της απόφασης. Τη στιγμή που καλείται να αποφασίσει αν η καθημερινότητά του θα τον εξυψώσει σε ήρωα ή αν θα παραδοθεί στη μάχη με το τετριμμένο.