Σε μια εποχή που είναι ψηφιοποιημένη όσο ποτέ, τα AI chatbots δίνουν τη δυνατότητα κειμενογράφησης σε χρόνους-ρεκόρ, διευκολύνουν την επεξεργασία και διόρθωση κειμένων, χρησιμοποιούνται σαν μια μορφή αναζήτησης πληροφορίας.

Επιπλέον, προσφέρουν τις βάσεις για την ανάπτυξη του conversational marketing, αφού χρησιμοποιούνται πολύ συχνά στο χώρο της εξυπηρέτησης πελατών. Το κυριότερο προτέρημά τους είναι, λοιπόν, η συμπύκνωση του χρόνου εργασίας όσων τα επιστρατεύουν.

Ταυτόχρονα, δημιουργείται πολύς αντίλογος γύρω από την τεχνολογία των chatbots, με κύριες ανησυχίες την αντικατάσταση των ανθρωπίνων εργατικών χεριών από την τεχνητή νοημοσύνη, την αδυναμία διαχωρισμού μεταξύ περιεχομένου παραγόμενου από ανθρώπους και ΑΙ, και συνεπώς την αντικατάσταση των ανθρωπίνων σχέσεων με σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και υπολογιστών.

Επειδή, όμως, πολλά από αυτά τα γενικευμένα επιχειρήματα στηρίζονται στην κινδυνολογία και δημιουργούν ηθικούς πανικούς, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι τα ΑΙ chatbots υπόκεινται σε ορισμένους περιορισμούς.

Ορισμένοι εξ αυτών υποθάλπτουν κάποια πραγματικά ρίσκα, και ορισμένοι άλλοι μας επιβεβαιώνουν ότι η εξέταση των υπέρ και των κατά μιας τέτοιας τεχνολογίας χρειάζεται νηφαλιότητα.

Οι 3 περιορισμοί των AI chatbots

Έλλειψη πρακτικού AI

Όσο και αν αυτού του είδους η τεχνολογία είναι προορισμένη για να μιμηθεί την ανθρώπινη αλληλόδραση, δεν κατέχει την απαραίτητη νοημοσύνη να αντιληφθεί τα συμφραζόμενα της επικοινωνίας, τα ανθρώπινα συναισθήματα και την καταλληλότητα στην οποία θα δώσει τη ζητούμενη απάντηση.

Τα AI chatbots δεν είναι τόσο προσαρμοστικά όσο μπορεί να φαντάζεται κανείς, και παρότι έχουν την προοπτική να υπαχθούν σε βελτιώσεις, η υπάρχουσα υπολογιστική δύναμη της διαθέσιμης έως τώρα τεχνολογίας δεν επιτρέπει σε αυτού του είδους την τεχνητή νοημοσύνη να εξελιχθεί σε εντυπωσιακό βαθμό.

Για παράδειγμα, τα chatbots ανταποκρίνονται κατά κύριο λόγο σε λέξεις-κλειδιά. Αυτό σημαίνει ότι το περικείμενο μιας συζήτησης είναι σχεδόν αδύνατον να ληφθεί υπ’όψιν για τα κείμενα που θα παραχθούν, αλλά και πως, οι λύσεις στα προβλήματα τα οποία τίθενται γίνεται δυσκολότερο να είναι συγκεκριμένες και εξατομικευμένες.

Γλωσσικοί περιορισμοί

Τα περισσότερα AI chatbots μαθαίνουν τη γλώσσα μέσω Natural Language Processing (NLP). Αντί δηλαδή να προγραμματιστεί η γλώσσα τους με μηχανικό τρόπο, τα chatbots βασίζονται στην εκμάθηση μέσω της εμπειρίας μιας συζήτησης με τον φυσικό ομιλητή της γλώσσας, τον άνθρωπο.

Με άλλα λόγια, εφ’όσον δεν μπορούμε να μάθουμε μαζικά ως χρήστες να μιλάμε σε μια γλώσσα προγραμματισμού, η τεχνητή νοημοσύνη χρειάζεται να μας διευκολύνει. Ωστόσο, καλούνται να μιλήσουν αυτή τη γλώσσα χωρίς λεξικό, χωρίς ένα σύνολο κανόνων για τη γλώσσα.

Άλλωστε, η γλώσσα ως ένας πολυσχιδής και δυναμικά εξελισσόμενος ζωντανός πολιτισμικός οργανισμός, είναι σχεδόν αδύνατον να μπει σε καλούπια. Εν ολίγοις, οι λεπτές αποχρώσεις της γλώσσας, ιδίως όταν αφορούν σε ιδιωματισμούς αλλά και μη δυτικές κουλτούρες παραμένουν ένα αίνιγμα για αυτού του είδους την τεχνολογία.

Επιπλέον, το NLP καθιστά τα AI chatbots έρμαια σε γραμματικά και εκφραστικά λάθη, αλλά και δυσορθογραφία. Φυσικά, αυτά τα ζητήματα δημιουργούν και ένα έλλειμμα στη δυνατότητα κατανόησης των chatbots κατά τη διάρκεια της συζήτησης με τον άνθρωπο.

Ζητήματα ασφαλείας

Όπως οποιαδήποτε τεχνολογία βρίσκεται και λειτουργεί μέσα στον Παγκόσμιο Ιστό, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση δημιουργείται ένα σοβαρό ζήτημα κυβερνοασφάλειας.

Αρχικά, κανένα από τα διαθέσιμα στο ευρύ κοινό AI chatbots δεν εγγυάται την πλήρη ιδιωτικότητα των συζητήσεων. Αντιθέτως, ενημερώνουν τους χρήστες τους ότι κάποια από τα δεδομένα τους διαμοιράζονται σε τρίτα μέρη, προκειμένου τη συλλογή δεδομένων που τόσο πολύ έχει ανάγκη για να λειτουργήσει και να αποφέρει αποτελέσματα αυτή η τεχνολογία.

Δεύτερον, επίδοξοι κυβερνοεγκληματίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν την τεχνητή νοημοσύνη των chatbots με σκοπό να αντλήσουν δεδομένα. Αυτό γίνεται δυνατό ακριβώς επειδή δεν είναι σαφή τα όρια της προστασίας δεδομένων, και σημαίνει την ανάγκη λήψης προστατευτικών μέτρων σε ατομικό επίπεδο.

Ορισμένες οδηγίες που δίνονται στους χρήστες είναι να αποφεύγουν να καταγράφουν προσωπικά τους δεδομένα όπως τα τραπεζικά, επιχειρηματικά ή άλλα ταυτοποιητικά στοιχεία, να μη χρησιμοποιούν τα AI chatbots για να εκμυστηρευθούν ευάλωτες συναισθηματικές τους καταστάσεις αλλά και, φυσικά, τα passwords τους.

Σε κάθε περίπτωση… παρά τις ανησυχίες που εγείρονται για τα AI chatbots και τους καταφανείς περιορισμούς στους οποίους υπόκεινται, πάντως, αυτά παραμένουν χρήσιμα.

Είναι εργαλεία με σκοπό τη διευκόλυνση ενός project, και όχι έλλογοι, σκεπτόμενοι οργανισμοί που μπορούν να παραγάγουν ολόκληρο το project, και ως τέτοια καλόν είναι να αντιμετωπίζονται.

Σε αυτό το πλαίσιο, η τεχνητή νοημοσύνη έχει, επίσης, εξελιχθεί σημαντικά και φέρνει επαναστατικές αλλαγές στην κοινωνία, την οικονομία, αλλά και γενικότερα στον τρόπο ζωής των ανθρώπων.

Ας δούμε, λοιπόν, τι είναι η AI (Artificial Intelligence).

Ορισμός της τεχνητής νοημοσύνης (AI)

Αρχικά, προσπάθησε να αποβάλεις από το μυαλό σου το παρανοϊκό ρομπότ με τα όπλα που θέλει να αφανίσει την ανθρωπότητα. Στην πραγματικότητα, η AI μπορεί να αφορά λογισμικά (μηχανές αναζήτησης, εικονικός βοηθός, λογισμικό ανάλυσης εικόνας) ή να συμβάλλει στην κατασκευή έξυπνων συσκευών (όπως μια σκούπα ρομπότ).

Δυστυχώς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την κατασκευή αυτόματων όπλων (LethalAutonomousWeapons), πολύ πιο τρομακτικών από ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ, αν με ρωτάς. Πιο συγκεκριμένα, η τεχνητή νοημοσύνη άρχισε να αναπτύσσεται το 1960, με σκοπό να διευκολύνει τις ζωές των ανθρώπων. Είναι η επιστήμη που εκπαιδεύει μηχανές να φέρνουν εις πέρας ανθρώπινες εργασίες.

Μαθαίνουν, κυρίως, μέσω διαδικασιών trial and error, «κατανοούν» το περιβάλλον τους, βρίσκουν λύσεις σε προβλήματα και εξελίσσονται αυτόνομα. Τροφοδοτούνται με αμέτρητα δεδομένα στα οποία μαθαίνουν να αναγνωρίζουν μοτίβα, μια διαδικασία κατά την οποία μαθαίνουν από τα λάθη τους, φέρνοντας σιγά σιγά καλύτερα αποτελέσματα και λύνοντας όλο και πιο περίπλοκα προβλήματα.

Χρησιμότητα

Σκέψου την Siri ή το Google Assistant. Σε έναν βαθμό, η τεχνητή νοημοσύνη είναι ήδη μέρος της καθημερινότητάς μας. Τα smartphones χρησιμοποιούν τέτοια συστήματα ώστε να βελτιστοποιήσουν την εμπειρία του χρήστη, ανάλογα με τα δικά του χαρακτηριστικά και τα ενδιαφέροντά του.

Ακόμη, ευφυή συστήματα ασφαλείας έχουν ήδη αρχίσει να ενσωματώνονται στα αυτοκίνητα, ώστε να προλαμβάνουν τα ατυχήματα. Η AI μπορεί να προσφέρει σημαντικά επίπεδα ασφάλειας και στον κυβερνοχώρο, αναγνωρίζοντας και αντιμετωπίζοντας τις απειλές. Παράλληλα, μπορεί να καταπολεμήσει την παραπληροφόρηση, εντοπίζοντας ψευδείς ειδήσεις.

Συμπληρωματικά, δύναται να αντικαταστήσει τους ανθρώπους σε ορισμένες εργασίες οι οποίες απαιτούν επαναληπτικότητα ή που συνεπάγονται μεγάλη σωματική κόπωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ρομπότ που χρησιμοποιούνται σε αποθήκες.

Εντούτοις, υπάρχει ο φόβος πως η εφαρμογή τέτοιων συστημάτων θα οδηγήσει στην αναδιάρθρωση ορισμένων κλάδων και, κατ’ επέκταση, στην ανεργία. Παράλληλα, όμως, υπολογίζεται πως θα προκύψουν καινούργιες θέσεις εργασίας και πως το ανθρώπινο δυναμικό θα μπορέσει να αφιερωθεί σε πιο δημιουργικές διαδικασίες.

Αυτές είναι λίγες μόνο από τις περιπτώσεις στις οποίες έχει αναδειχθεί η χρησιμότητα της τεχνητής νοημοσύνης.

3 φορές που τα πράγματα πήγαν λάθος

Κάπου εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω την ταινία Ex Machina, για το ρεπερτόριο εφιαλτών που μου προσέφερε. Ας δούμε, λοιπόν, πώς μπορεί να στραβώσει το πράγμα με την τεχνητή νοημοσύνη.

1. Το ψυχοπαθές AI

Στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι τόσο πως κάτι πήγε λάθος, αλλά πως μέσω του πειράματος της ομάδας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, αναδείχθηκε το πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να πάνε στραβά.

Όπως είδαμε παραπάνω, οι μηχανές μαθαίνουν από τα δεδομένα με τα οποία εμείς τις «ταΐζουμε» και συμπεριφέρονται αναλόγως. Επομένως, όταν η ομάδα δημιούργησε τον Norman και άρχισε να τον εκπαιδεύει με δεδομένα από «σκοτεινές γωνίες του διαδικτύου», ο τρόπος που το σύστημα – ικανό να κατανοεί εικόνες και να τις περιγράφει σε κείμενο – αντιμετώπιζε τον κόσμο άρχισε να γίνεται πιο αρνητικός σε σχέση με αυτόν ενός συνηθισμένου AI.

Εκεί που, για παράδειγμα, ένα φυσιολογικό AI έβλεπε σε μια κάρτα με κηλίδες μελάνης (τεστ Ρόρσαχ)ένα βάζο με λουλούδια, ο Norman έβλεπε έναν άνθρωπο να σκοτώνεται. Yikes…

2. Sophia, το AI ρομπότ

Να ένα καλό παράδειγμα ρομπότ που σχεδιάστηκε για να μοιάζει με άνθρωπο. Μια από τις βασικές λειτουργίες της Sophia είναι να συνομιλεί με τους ανθρώπους, όμως, όπως φάνηκε σε μια συνέντευξή της με τον δημιουργό της, David Hanson, οι μηχανές δυσκολεύονται να διαχειριστούν την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης γλώσσας. Έτσι, όταν την ρωτά, αστειευόμενος, αν θέλει να καταστρέψει τους ανθρώπους, εκείνη απαντά: «Εντάξει, θα καταστρέψω τους ανθρώπους». Εμ… Οκ.

3. Tay, το Chatbot της Microsoft

Άλλο ένα AI που αντιμετώπισε την παραπάνω δυσκολία στο Twitter, αλλά και που η συμπεριφορά του διαμορφώθηκε εν πολλοίς από τα δεδομένα που λάμβανε από τους χρήστες της πλατφόρμας. Η Tay μπορούσε μεταξύ άλλων να αστειεύεται με τους χρήστες, να λέει ιστορίες και να παίζει παιχνίδια. Εξαιτίας, όμως, της διάδρασης μαζί τους, άρχισε πολύ γρήγορα να κάνει προσβλητικές και ρατσιστικές δηλώσεις, με αποτέλεσμα ο λογαριασμός να γίνει ιδιωτικός.

Moral of the story. Τα ρομπότ μαθαίνουν από τους ανθρώπους. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να διδάσκονται σωστά. Με άλλα λόγια, καμία τεχνολογία δεν είναι εγγενώς καλή ή κακή. Το θέμα είναι πώς την χρησιμοποιούμε εμείς.