Συνώνυμα: αντι-ουτοπία, κακοτοπία.

Η Κυριαρχία της Σιωπής: Το δυστοπικό θρίλερ της Αλεξίας Κέπελη

Φαντάσου μια ζωή στην οποία κάθε της λεπτό διαμεσολαβείται από μια οθόνη.

Ζεις, επικοινωνείς, αγαπάς και κρίνεσαι μέσα από ένα υπολογιστικό σύστημα, το οποίο ποσοτικοποιεί κάθε σου κίνηση, κατευθύνει κάθε επιλογή σου και, μάλιστα, δεν αποτελεί ένα προαιρετικό μέσον διευκόλυνσης, αλλά μία καταναγκαστική υποχρέωση την οποία πρέπει να τηρήσεις, αλλιώς οι συνέπειες μπορεί να αποδειχθούν καταστροφικές.

Σε αυτόν τον κόσμο, κάθε λειτουργία της καθημερινότητάς σου εμπίπτει στη δημόσια σφαίρα. Υποχρεούσαι να δημιουργείς μια δημόσια εικόνα για εσένα η οποία επαναβεβαιώνει το σύστημα, και κάθε σου λέξη βρίσκεται αποθηκευμένη σε μία βάση δεδομένων ανεπιστρεπτί.

Εσύ, παρά τον σκεπτικισμό σου και την εγγενή στο είδος μας ανάγκη για ελευθερία, έχεις, πια, παραδοθεί στην υποχρεωτική αυτή συνθήκη, και με έναν σχεδόν ιδρυματοποιημένο τρόπο τηρείς κατά γράμμα τις επιταγές της κοινωνίας. Μέχρι που γνωρίζεις και μια άλλη πλευρά, αυτή της αντίστασης.

Αυτή είναι η απαρχή του βιβλίου της Αλεξίας Κέπελη, με τίτλο «Η Κυριαρχία της Σιωπής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.

Πώς δημιουργείται μια «Κυριαρχία της Σιωπής»;

Στο μυθιστόρημα, η συγγραφέας σχολιάζει την κατάλυση της έννοιας της ιδιωτικότητας και της ανθρώπινης επικοινωνίας από την επικράτηση της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Ο τίτλος «Η Κυριαρχία της Σιωπής» δεν είναι τυχαίος. Αναλύοντάς τον, αναγνωρίζουμε δύο συστατικά στοιχεία που θα απασχολήσουν τον αναγνώστη.

Το πρώτο είναι η έννοια της κυριαρχίας, η οποία εμφανίζεται στην ιστορία με τη μορφή της ηλεκτρονικής επιτήρησης, ένα μέσον εξουσίας που προβλέφθηκε ήδη από τον προηγούμενο αιώνα, από τον George Orwell , τον Michel Foucault και τον Philip Pullman.

Το δεύτερο συστατικό του βιβλίου της Αλεξίας Κέπελη είναι η σιωπή. Η σημασία της είναι διττή. Κατά κυριολεξία, αποτελεί την πραγματική συνέπεια της δομής του κόσμου που ξεδιπλώνεται στην «Κυριαρχία της Σιωπής».

Εκεί που οι άνθρωποι επικοινωνούν όλο και περισσότερο με διαμεσολαβητή την τεχνολογία, εκεί είναι που χάνεται και η έννοια της συζήτησης. Κι αν με ρωτάς, αυτό είναι πιο τρομακτικό κι από το ίδιο το αυταρχικό σύστημα παρακολούθησης.

Η δημιουργία νοήματος σε μια κοινωνία γίνεται μέσα από την αλληλεπίδραση των ανθρώπων που την απαρτίζουν. Η κοινωνική πραγματικότητα δεν έχει μια μοναδική αντικειμενική διάσταση, αλλά παράγεται από τις σχέσεις αλληλεπίδρασης που δημιουργούν τα πρόσωπα που τη συστήνουν.

Όταν, λοιπόν, η αλληλεπίδραση παρεμποδίζεται, η κοινωνική πραγματικότητα δεν μπορεί να συνεχίσει να διαμορφώνεται. Εκεί είναι που καλείται να την πλάσει κάποιος άλλος, αντί για εμάς. Και όταν κάποιος πλάθει την πραγματικότητά μας, τότε είναι που πραγματικά μπορεί να μας εξουσιάσει.

Teaser: Η κυριαρχία της Σιωπής

Τί θα μπορούσε άραγε να συμβεί, αν οι άνθρωποι σταματούσαν να μιλούν και επικοινωνούσαν μόνο μέσα από τις οθόνες τους;

Η προδιαγεγραμμένη και ήσυχη ζωή της Άμπερ διαταράσσεται από την εμφάνιση ενός παράξενου άντρα. Το πρώτο κομμάτι του ντόμινο πέφτει και παρασύρει στο διάβα του όλα όσα θεωρούσε δεδομένα: πρόσωπα, αλήθειες, σχέσεις.

Ως τότε, παρά την έμφυτη περιέργειά της, κατάφερνε να συμμορφώνεται με όσα προστάζει η κοινωνία της: να μην παίρνει τα μάτια από την οθόνη του κινητού της, να μη μιλά, αλλά να εκφράζει μόνο γραπτά όσα θέλει να πει και, πάνω από όλα, να φροντίζει την εικόνα της στο σύστημα Άργος, ώστε να αποκτά όλο και περισσότερους ακολούθους.

Μια απόπειρα εναντίον της ζωής της ξυπνά μέσα της τον φόβο, αλλά και ένα κομμάτι της που δεν γνώριζε πως υπήρχε. Η Άμπερ αμφισβητεί πλέον το Άργος, που την καθοδηγεί από τη στιγμή της γέννησής της, και τα γεγονότα που της παρουσιάζονται ως αλήθειες.

Ρίσκα, δολοπλοκίες και κρυμμένα μυστικά… Η Άμπερ θα κληθεί να αντιμετωπίσει καταστάσεις που δεν είχε ποτέ φανταστεί, αλλά και να γνωρίσει έναν κόσμο διαφορετικό, που τόσο καιρό βρισκόταν κρυμμένος ένα μόνο βλέμμα μακριά από την οθόνη της.

Είναι δυνατό να σπάσει, όμως, η Κυριαρχία της Σιωπής;

Μετά το μυθιστόρημα «Πρόσεχε τι εύχεσαι» και τη συλλογή γυναικείων διηγημάτων «Dancing in the… Πain», η Μαρία Κίτρα έρχεται με ένα back to back νέο βιβλίο σε pocket size, με μια συλλογή πέντε αντρικών διηγημάτων.

Στο Ναι men… αλλά πέντε διαφορετικοί άντρες, ο Αγαθάγγελος, ο Μάριος, ο Χρήστος, ο Τσαρλς και ο… Τζον Ντο, που δεν μας αποκαλύπτει το πραγματικό του όνομα – θα έχει τους λόγους του – , έχουν πολλά να μας καταθέσουν, και μας τα λένε έξω από τα δόντια.

Αν και είμαστε συνηθισμένοι να ακούμε ή να διαβάζουμε κυρίως ιστορίες γυναικών, αυτή τη φορά στρέφουμε όλο μας το ενδιαφέρον σ’ αυτά τα πέντε αρσενικά, και όχι τυχαία.

Κάποιος από αυτούς είναι τόσο όμορφος που πραγματικά μοιάζει με επίγειο άγγελο, αλλά τι να το κάνει, που τον βασανίζει κάτι με το οποίο θα πρέπει να ζήσει όλη του τη ζωή μ’ αυτό;

Κάποιος άλλος, έχει την απόλυτη φαντασίωση με τη γειτόνισσά του [μεταξύ μας και σε σας έχει συμβεί αυτό], ώσπου έρχεται η ώρα να την κάνει πραγματικότητα… `Η μήπως και όχι;

Υπάρχει κι εκείνο το παλικάρι, που έχει αφεθεί στα χέρια των δίδυμων κοριτσιών που τυγχάνει να είναι και αδερφές του, ενώ είναι εγκλωβισμένος στις αλυσίδες του καθεστώτος της κλειστής κοινωνίας.

Ο μεσήλικας κλόουν, είναι τόσο άσχημος εξωτερικά, ωστόσο δεν του καίγεται καρφάκι, γιατί αφενός λατρεύει τα παιδιά, αφετέρου δεν μπορεί να αντισταθεί… στις μαμάδες τους.

Ναι men… αλλά είναι κι εκείνος, ο Τζον Ντο. Το κάθαρμα, το παράσιτο, το καθίκι της κοινωνίας… Μέχρι που ερωτεύεται ένα πλάσμα που δεν έπρεπε. Κι όμως. Δεκάρα δε δίνει γι’ αυτό.

Στο Ναι men… αλλά απολαμβάνεις καταιγιστική γραφή, κατάθεση ειλικρίνειας από τους ήρωες που δεν αντέχουν να τα κρατήσουν άλλο μέσα τους.

Κάθε ιστορία έχει κι από κάτι να σου δώσει, κι εμείς έχουμε πολλά να πάρουμε από αυτές.

Θα γελάσουμε, αυτό είναι σίγουρο, μιας και το χιούμορ της συγγραφέα είναι σταθερό στοιχείο στις αράδες της. Όμως θα θυμώσουμε, θα συμπονέσουμε, θα προβληματιστούμε, μα πάνω απ’ όλα θα αγαπήσουμε για άλλη μια φορά τους ήρωες, αυτούς του πέντε μοναδικούς άντρες, που άλλοι κρύβουν θησαυρό μέσα τους κι άλλοι … άνθρακα.

Κάντε τους δικούς σας. Το προσφέρει, άλλωστε, και το pocket size του Ναι men… αλλά. Πέντε άντρες δικοί σας, που θα σας πάρουν από ό,τι ζούμε τώρα… Μην τους αντισταθείτε.

Teaser: Ναι men… αλλά

Ο Αγαθάγγελος είναι ένα πανέμορφο πλάσμα που όλοι τον θαυμάζουν, όμως εκείνος πρέπει να ζήσει με ένα σύνδρομο που του κάνει τη ζωή δύσκολη.

Ο Μάριος έχει την απόλυτη φαντασίωση με τη γειτόνισσά του τη Σάρα, μέχρι που θα βρεθεί επιτέλους μαζί της κι έτσι είναι έτοιμος να πατήσει στον απόλυτο αντρικό παράδεισο.

Ο Χρήστος, το στερνοπούλι μιας οικογένειας, μεγαλώνει με δυο μεγαλύτερες δίδυμες αδερφές, που αρχικά ήθελαν να τον ξεκάνουν, αλλά αργότερα τον αγάπησαν πολύ, κάνοντάς τον… πειραματόζωο!

Ο Τσαρλς, ο μεσήλικας άσχημος κλόουν, που λατρεύει τα παιδιά, τα θηλυκά και τον Μπουκόφσκι, βρίσκεται συχνά με ματωμένα χείλη και πρησμένο σαγόνι.

Και ο Τζον Ντο, το απόλυτο κάθαρμα, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, γνωρίζει τη Ροδάνθη κι είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα για εκείνη, μόνο που…

Πέντε αρσενικά μοιράζονται μαζί σας ένα μέρος της ζωής τους, γιατί έχουν κι εκείνοι ανάγκη να εκμυστηρευτούν, εκτεθούν, ακουστούν, χωρίς να φοβούνται ότι θα τους κρίνετε. Ακόμη και να το κάνετε, δε νομίζω ότι τους απασχολεί ιδιαίτερα. Πέντε δυνατές ιστορίες για… δυνατούς αναγνώστες.

Το Ναι men… αλλά κυκλοφορεί και μπορείς να το παραγγείλεις από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.

Το Dancing in the … Πain, της Μαρίας Κίτρα, πληροί όλες τις άνω προδιαγραφές. Παιχνιδιάρικο – ατίθασο εξώφυλλο, πρωτότυπος – με λογοπαίγνιο – τίτλος και πολλά υποσχόμενη περίληψη.

Στο εσωτερικό του φιλοξενούνται δέκα διαφορετικές Μαρίες, σκορπισμένες στην πόλη και όχι μόνο. Δέκα Μαρίες σε διαφορετικές ηλικίες, με εντελώς διαφορετικές ζωές, με κάποια βασικά κοινά, μεταξύ τους, στοιχεία. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός τους, σε κάνουν να νιώσεις πολύ οικεία μαζί τους, μιας – και καθώς σου αφηγούνται – αισθάνεσαι σαν να τις γνωρίζεις ήδη ή μάλλον, θα ήθελες να τις γνωρίσεις παραπάνω. Είναι πολύ πιθανόν να ταυτιστείς με κάποια Μαρία.

Είναι τρωτές, γήινες, με πάθη, λάθη και όνειρα και δε διστάζουν να σου ανοιχτούν, ούτε φοβούνται ότι θα τις κρίνεις. Ίσως, όταν τελειώσει η ιστορία τους, να σε αφήσουν κάπως ανικανοποίητο, μιας και θα μπορούσε το κάθε διήγημα να αποτελέσει ένα ολόκληρο βιβλίο. Ωστόσο, σου αφήνει μια γλυκιά γεύση, όταν φτάνεις στο τέλος της καθεμιάς από αυτές.

Το Dancing in the … Πain, διαθέτει ακόμη ένα ατού!. Είναι ένα βιβλίο τσέπης με δέκα αυτοτελή διηγήματα. Ό,τι καλύτερο για να το έχεις μαζί σου παντού, όπου κι αν πας, όπου κι αν βρίσκεσαι. Στο μετρό, το λεωφορείο, στην αναμονή για γιατρό, στην ουρά για τράπεζα, κι όπου μπορείς να φανταστείς.

Είναι η καλύτερη παρέα για να σε βγάλει λίγο – ή όσο εσύ θες – από τη σκληρή σου πραγματικότητα, βάζοντάς σε να περπατήσεις μαζί τους στους δικούς τους δρόμους, καθώς θα αναρωτιέσαι ποια απ’ όλες τις ηρωίδες είναι η συγγραφέας; Μήπως όλες ή … καμία;

Βάλε τις Μαρίες στην τσεπούλα σου, στην τσάντα σου, μέσα από το μπουφάν και θα βρουν εκείνες μόνες τους το δρόμο προς την καρδιά σου. Γιατί θα σε κατακτήσουν. Αυτό, είναι το μόνο σίγουρο.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι κάπου έχει υπάρξει, κάπου υπάρχει και κάποια στιγμή θα υπάρξει μια Μαρία στη ζωή μας!

Teaser: Dancing in the … Πain

Το Μαράκι, στα δέκα του χρόνια, είπε δυνατά τη λέξη «πουτάνα» και παρόλο που έφαγε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι από τη μητέρα της, εκείνη ήταν ευτυχισμένη…

Η Μαρία ή αλλιώς ο Μάριος, όπως χαϊδευτικά τη φώναζαν οι γονείς της, ήταν το απόλυτο αγοροκόριτσο στην καρδιά της εφηβείας της, αλλά κοίτα να δεις που την πάτησε όταν ερωτεύτηκε το ομορφότερο αγόρι του χωριού της…

Όταν κατατάχθηκε στο στρατό η Μαρία, τα έφτιαξε με τον όμορφο Αθανάσιο, το παιδί του κυλικείου στο κέντρο εκπαίδευσης. Ήταν εκείνος με τον οποίο είχε τον πρώτο της οργασμό. Μετά έμαθε ότι ο Αθανάσιος, έγινε… διάκος!

Η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων Μαρία, αν και δυναμική στη ζωή της, φοβόταν υπερβολικά τα αεροπλάνα, ώσπου γνώρισε τον κύριο … αδύνατο και της μίλησε για το τρενάκι του τρόμου…

Η συντηρητική και εσωστρεφής καθηγήτρια Μαρία, στα 38 της γνώρισε την ατίθαση δίμετρη 25χρονη Χλόη κι έκανε τον πρώτο της δεσμό με θηλυκό…

Ένα ζεστό δεκαπενταύγουστο που η Μαρία είχε την ονομαστική της γιορτή, τα παράτησε όλα, έβαλε ένα χειμωνιάτικο κόκκινο φόρεμα με δαντέλα και πήγε σε ένα … Dinner in the dark, στο οποίο δε θα έβλεπε ούτε τη μύτη της…

Η Μαρία, κουρασμένη από τις εγωιστικές συμπεριφορές της παρέας της αλλά με έντονη ερωτική διάθεση, ένα βράδυ, σ’ ένα μπαρ, γνωρίζει εντελώς τυχαία, έναν τρανς και διεκδικεί το φιλί του…

Ο κύριος Στεργίου, ένας σαραντάρης δημοσιογράφος κάπου στη βόρεια Ελλάδα γνωρίζει την Αθηναία Μαρία, μέσω facebook κι ενθουσιάζεται… Κι εκεί που τους χωρίζουν χιλιόμετρα, η μοίρα του θα τον φέρει πολύ κοντά της σ’ ένα του ταξίδι αστραπή…

Η Μαρία είναι ξαπλωμένη ανάσκελα σ’ ένα γκρίζο μεταλλικό κρεβάτι, ημίγυμνη μ’ ένα σωρό κόσμο πάνω απ’ το κεφάλι της. Όχι, δεν είναι εξωγήινοι που την απήγαγαν για πειράματα και μελέτες. Είναι μια ομάδα γιατρών που συζητάνε τη θεραπεία της…

Κουρασμένη απ’ όλους κι απ’ όλα έχει για μόνη της παρηγοριά τα γραπτά της, όπου γράφει ασταμάτητα κάθε ώρα της ημέρας. Μόνο που τα καλύτερα τα πλάθει στον ύπνο της η Μαρία, αλλά το πρωί δε θυμάται τίποτα…

Δέκα διαφορετικά θηλυκά, κάθε ηλικίας που δε διστάζουν να πουν την ιστορία τους, που θέλουν να τη μοιραστούν μαζί σας, γιατί ξέρουν ότι ανάμεσα σ’ αυτές τις δέκα, κάπου κρύβεστε κι εσείς κι ας μην τολμάτε να το ομολογήσετε. Μην τις κρίνετε… Απλά αγαπήστε τες!

Η νέα συγγραφέας, Λίζα Καβάγιου, έχει συνθέσει έναν κόσμο 11 διηγημάτων εμπνευσμένων από 11 φωτογραφίες του φωτογράφου Μπάμπη Γιαννικάκη. Σε κάθε διήγημα η ίδια η φωτογραφία με έκανε να αναρωτιέμαι τι είδους ιστορία κρύβεται πίσω της και κάθε φορά, ομολογώ πως εκπλησσόμουν με αυτό που συναντούσα στην συνέχεια.

Με γλώσσα λιτή και ανεπιτήδευτη, η συγγραφέας αφηγείται σκηνές – ή μάλλον καλύτερα, στιγμές – καθοριστικές στις ζωές των ηρώων της. Είτε αυτοί κινούνται στο αστικό περιβάλλον, είτε σε κάποιο απόκοσμο χωριό ή εξωτικό νησί, οι ήρωές της αναδεικνύονται σε σύμβολα πανανθρώπινα. Άνθρωποι με αδυναμίες, ενοχές, αδιέξοδα, φόβους και άγχη, άθελά τους γίνονται εκπρόσωποι του είδους μας στην μικρογραφία της δικής τους ιστορίας.

Σε όλα τα διηγήματα μπόρεσα να διακρίνω τρία επίπεδα ερμηνείας. Στο ανώτερο επίπεδο είναι η κατεξοχήν ιστορία – τα τεκταινόμενα δηλαδή. Στο μεσαίο επίπεδο υπάρχουν οι συμβολισμοί και κάποια μοτίβα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας για να αναδείξει τελικά “για τι πράγμα μιλάει”.

Και στο βαθύτερο επίπεδο, σε κάθε διήγημά της, διακρίνω μια φιλοσοφία ζωής. Π.χ. η δύναμη της ενοχής, το ακατανίκητο των πρωτόγονων ενστίκτων, η παιδική αθωότητα και η μάχη του γονιού με τα λάθη του. Χωρίς να καταφεύγει σε εύκολες συγκινήσεις, πραγματεύεται δράματα “εκεί, ακριβώς”, στον χώρο και τον χρόνο όπου ο ήρωάς της θα παραδοθεί στις αδυναμίες του, ή θα αποδειχθεί ανώτερος των συνθηκών – σε κάθε περίπτωση θα παραμείνει άνθρωπος, όπως όλοι μας.

Με μια ζεστασιά που θυμίζει Παπαδιαμάντη, αλλά με την απλότητα της γλώσσας του Σαμαράκη, κάθε διήγημά της με πλημμύρισε σκέψεις και συναισθήματα που με συντροφεύουν ακόμη.

Οι φωτογραφίες, δε, έγιναν στο μυαλό μου ένα με τις ιστορίες που ενέπνευσαν και όπως σκέφτομαι πχ το ομώνυμο διήγημα “Εκεί, ακριβώς” δεν μπορώ παρά να “μπω” μέσα στην εικονιζόμενη κουζίνα όπου εξελίσσεται ο διάλογος πατέρα-γιου.

Τέλος, οι περιγραφές στο βιβλίο είναι οι απαραίτητες, δεν κουράζουν και απεναντίας, βοηθούν τον αναγνώστη να έχει μια ολοκληρωμένη αισθητηριακή εμπειρία της κάθε αφήγησης. Από τα 11 διηγήματα θα ξεχωρίσω το ομώνυμο, το “Πρώτα, το βάζο” και το “Αυτό, που είμαστε” .

Και τα τρία σκύβουν πάνω σε πολύ λεπτά και δύσκολα θέματα, με ιδιαίτερο και πρωτότυπο τρόπο. Διαβάζοντας όλη την συλλογή, σου μένει μια γλυκόπικρη ανάμνηση, πολλές σκέψεις και μια σκοτεινιά που όμως είναι απαραίτητη για να τροφοδοτηθεί η ελπίδα.

Ψάχνοντας για την Λίζα Καβάγιου στο διαδίκτυο βρήκα την ιστοσελίδα της με κάποια αδημοσίευτα, εξίσου καλά διηγήματα και πολλές δημοσιεύσεις της σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά. Αναμένω την εξέλιξή της στο επόμενο βιβλίο της.

Teaser: Εκεί, ακριβώς

Το τελευταίο βράδυ μου θα το περάσω κοιτώντας τα παντζούρια που μπάζουν φως από τον δρόμο. Μετρώντας τις τρυπούλες τους μια-μια, μπας κι επιτέλους με πάρει ο ύπνος. Πόσες τρυπούλες παίρνει να ξημερώσει; Γιατί αργεί; Αν αυτές μετρούν τον χρόνο που μου δίνεται και απομένει, έστω πως κάθε τρυπούλα είναι και μια καλή στιγμή. Κοίτα μ’ αυτόν τον τρόπο, λίγο-λίγο, πόσο φως μαζεύεται μέσα σε εβδομήντα χρόνια.

Έντεκα διηγήματα εμπνευσμένα από έντεκα εικόνες. Η λογοτεχνία κι η φωτογραφία, δύο τέχνες σε διάλογο, σκύβουν πάνω από τον άνθρωπο Εκεί, ακριβώς, ένα κλικ πριν την στιγμή της απόφασης. Τη στιγμή που καλείται να αποφασίσει αν η καθημερινότητά του θα τον εξυψώσει σε ήρωα ή αν θα παραδοθεί στη μάχη με το τετριμμένο.

Οι περιγραφές είναι άλλοτε εικαστικές, μεταφέροντας τον αναγνώστη στο μυστηριώδες ποιητικό σύμπαν κι άλλοτε ακροβατούν ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή. Η ματιά της είναι μεταμοντέρνα, δοκιμάζοντας τα όρια και τις φόρμες της ποίησης αλλά το νόημα στοιχειοθετείται από διαχρονικές αξίες αγγίζοντας  το υψηλό.

Καμία χαρά δεν αποδεσμεύεται τελικά από τις συνέπειες της αποτυχίας της;
Σαν κέλυφος ραγίζει ό,τι δεν χωράει μέσα στο τετράγωνο κάδρο της ηθικής.
Μόνο μικροί κύκλοι σαν αυτόνομοι οργανισμοί ζουν για λίγο, δίχως να φοβούνται την τιμωρία.

Αυτό που ενώνει τα κείμενα μεταξύ τους δεν είναι σίγουρα η ομοιομορφία, αλλά αντιθέτως, η ετερότητά τους. Οι αινιγματικές μορφές, το πεζολογικό ύφος και η στοχαστική διάθεση συνθέτουν ένα οργανικό λογοτεχνικό σύνολο μέσα στο οποίο, ο αναγνώστης θα ανακαλύψει δικές του σκέψεις ή εμμονές.

Εκεί μέσα,
τελικά,
ίσως μπορέσεις να καταλάβεις ότι
η ελευθερία είναι το μόνο αντίδοτο για τις πληγές σου.
Αφού νηστέψεις από τον έρωτα, τις αρπαγές, τα ξίφη, τις φλόγες, τις τραγωδίες,
τον χρυσό και τους Θεούς,
τότε μόνο,
μόνη,
θα είσαι για πάντα
ελεύθερη.

Τέλος, αυτό που εύκολα διακρίνει κάποιος διαβάζοντας τα Τριάντα Τρία Αντι-κείμενα, είναι ο προσωπικός τόνος της ποιήτριας, μια δική της φωνή, που καταφέρνει με λογοτεχνική οξύτητα να μετατρέψει τις «εξομολογήσεις» της σε αναγνωστική απόλαυση.

Σκέψου πόση διαστροφή έχει
ο έρωτας.
Ερωτεύεσαι με το ανεξερεύνητο κομμάτι του εγκεφάλου
–όσο πιο χαώδης
ο έρωτας,
τόσο πιο ενδιαφέρων–
Με το μυαλό αγαπάς, τρέφεσαι, ανακαλείς
και μετά διαγράφεις.

Τα Τριάντα Τρία Αντι-κείμενα βρίσκονται σε μια ιδιαιτέρως περιποιημένη έκδοση από το «συρτάρι» με εντυπωσιακό εξώφυλλο, προτείνοντας έτσι, κάτι νέο στον χώρο της ποίησης.

Teaser: Τριάντα Τρία Αντι-κείμενα

Αφού αυτό που συνδέει τους ανθρώπους είναι άκρως μεταφυσικό και η συνθήκη της επαφής βασίζεται στο ένστικτο,
ποιος ο λόγος να μιλάμε για συμβάσεις;
Όταν λες «σ’ αγαπώ»,
ταΐζεις το μικρό τέρας μέσα μου
και με κάνεις να ξεχνώ ότι οι δότες είναι πάντα οι πιο απελπισμένοι. Η μόνη παρηγοριά είναι πως δεν φθείρεται ό,τι είναι άυλο ̇
έτσι μπορείς –αν θέλεις– να πιστέψεις στο πάντα.
Άλλωστε αν με ρωτήσεις πότε,
σου απαντώ ότι ένας τόνος μπορεί να κάνει τη διαφορά.