Ο John Nash γεννήθηκε στο Bluefield της Δυτικής Virginia. Εμφανίζοντας ένα πρώιμο ταλέντο στα μαθηματικά, ο Nash παρακολούθησε μαθήματα στο Carnegie Institute of Technology (πλέον Carnegie Mellon University), όπου σπούδασε αρχικά χημικός μηχανικός πριν κάνει τη μετάβασή του στα μαθηματικά. Αργότερα ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Princeton University, όπου έγραψε τη θεμελιώδη διδακτορική του διατριβή 27 σελίδων για τα μη συνεργατικά παιχνίδια, θέτοντας τα θεμέλια για αυτό που θα γινόταν γνωστό ως Ισορροπία Nash (Nash Equilibrium).

Ισορροπία Nash και Θεωρία Παιγνίων

Η πιο αξιοσημείωτη συμβολή του John Nash στα μαθηματικά και την επιστήμη των οικονομικών είναι η έννοια της ισορροπίας Nash, μια βασική ιδέα στη θεωρία παιγνίων. Η θεωρία παιγνίων, η μελέτη της στρατηγικής λήψης αποφάσεων, εξετάζει πώς τα άτομα κάνουν επιλογές που θα επηρεάσουν τις ενέργειες των άλλων. Το Nash Equilibrium παρέχει μια ιδέα λύσης όπου κανένας παίκτης δεν μπορεί να επωφεληθεί αλλάζοντας μονομερώς τη στρατηγική του, με την προϋπόθεση ότι οι στρατηγικές των άλλων παικτών παραμένουν αμετάβλητες.

Για παράδειγμα, σε μια ανταγωνιστική αγορά, οι επιχειρήσεις συχνά πρέπει να αποφασίσουν για τις στρατηγικές τιμολόγησης, λαμβάνοντας υπόψη τις πιθανές αντιδράσεις των ανταγωνιστών τους. Η Ισορροπία Nash προβλέπει ότι σε ένα τέτοιο σενάριο, κάθε επιχείρηση θα επιλέξει μια τιμή που, δεδομένων των τιμών που ορίζονται από άλλες εταιρείες, μεγιστοποιεί το δικό της κέρδος. Αυτή η ισορροπία διασφαλίζει ότι καμία μεμονωμένη εταιρεία δεν μπορεί να βελτιώσει την κατάστασή της αλλάζοντας μόνο τη στρατηγική τιμολόγησης.

Οι γνώσεις του μαθηματικού επεκτάθηκαν πέρα ​​από τα οικονομικά, επηρεάζοντας τομείς όπως η εξελικτική βιολογία, η πολιτική επιστήμη και οι διεθνείς σχέσεις. Το έργο του του χάρισε ένα βραβείο Νόμπελ στις Οικονομικές Επιστήμες το 1994, το οποίο μοιράστηκε με τους Reinhard Selten και John Harsanyi, οι οποίοι επίσης συνέβαλαν σημαντικά στη θεωρία των παιγνίων.

Παρά την επαγγελματική του επιτυχία, η ζωή του John Nash σημαδεύτηκε από προσωπικές προκλήσεις. Στη δεκαετία του 1950, ο Nash άρχισε να εμφανίζει σημάδια σχιζοφρένειας, μιας σοβαρής ψυχικής διαταραχής που χαρακτηρίζεται ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις, παραληρήματα, αυταπάτες, αποδιοργανωμένη σκέψη και μια συνολική απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Η κατάστασή του οδήγησε σε μια περίοδο νοσηλείας και επηρέασε σημαντικά την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία.

Ωστόσο, η ιστορία του John Nash είναι επίσης μια ιστορία ανθεκτικότητας και ανάκαμψης. Με την υποστήριξη της συζύγου του, Alicia Nash, κατάφερε να επιστρέψει στην ακαδημαϊκή ζωή τη δεκαετία του 1980. Η ικανότητά του να επιμένει και να συνεχίζει να συνεισφέρει στην επιστήμη του, παρά την αναμέτρησή του με την ψυχική ασθένεια, παραμένει ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματά του.

Στις 23 Μαΐου 2015 ο ίδιος μαζί με τη σύζυγό του έχασαν τη ζωή τους σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο οδηγός του ταξί στο οποίο επενέβαιναν έχασε τον έλεγχο του οχήματος, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν σχεδόν ακαριαία. Η μνήμη τους ζει μέσα από τους δύο του γιους.

“A Beautiful Mind”: Φέρνοντας την ιστορία του John Nash στη μεγάλη οθόνη

Η ιστορία της ζωής του μαθηματικού έφτασε σε ένα ευρύτερο κοινό μέσω της ταινίας “A Beautiful Mind” του 2001, σε σκηνοθεσία Ron Howard και με πρωταγωνιστή τον Russell Crowe ως Nash. Η ταινία, βασισμένη στην ομώνυμη βιογραφία της Sylvia Nasar, δραματοποιεί τις πρώτες ακαδημαϊκές επιτυχίες του Nash, τη μάχη του με τη σχιζοφρένεια και τους θριάμβους του.

Παρά τη δημιουργική ελευθερία ορισμένων αποσπασμάτων του φιλμ, αποτυπώνεται αποτελεσματικά η ουσία του ταξιδιού του John Nash και τα αξιοσημείωτα πνευματικά του επιτεύγματα. Το “A Beautiful Mind” κέρδισε την αναγνώριση των κριτικών, κερδίζοντας τέσσερα βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου αυτού για την Καλύτερη Ταινία της χρονιάς, και ευαισθητοποίησε σημαντικά το κοινό για την προσωπική ιστορία του επιστήμονα, και τη σοβαρότητα της σχιζοφρένειας.

Η επιρροή του John Nash συνεχίζει να διαπερνά διάφορους ακαδημαϊκούς κλάδους. Η συμβολή του στη θεωρία παιγνίων όχι μόνο μεταμόρφωσε την οικονομική επιστήμη, αλλά παρείχε επίσης πολύτιμα εργαλεία για την κατανόηση πολύπλοκων συστημάτων στις κοινωνικές επιστήμες. Η ισορροπία Nash παραμένει μια θεμελιώδης έννοια στην ανάλυση ανταγωνιστικών συμπεριφορών και στρατηγικών αλληλεπιδράσεων.

Επιπλέον, η ιστορία του Nash είχε βαθύ αντίκτυπο στην αντίληψη του κοινού για την ψυχική ασθένεια, τονίζοντας τη δυνατότητα των ατόμων να ζήσουν παραγωγική και επιδραστική ζωή παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις ψυχικής υγείας. Η ζωή και το έργο του χρησιμεύουν ως απόδειξη της ανθρώπινης ανθεκτικότητας και της πνευματικής περιέργειας.

Γεννηθείσα το 1910 με όνομα Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, ανακάλυψε σε κάποιο ταξίδι της στην Ινδία τις τρομακτικές δυσχέρειες του φτωχού λαού της χώρας, και αποφάσισε να αναλάβει έργο προς όφελός του.

Έγινε μοναχή το 1931, και λίγα χρόνια μετά ξεκίνησε να εργάζεται ως δασκάλα σε ένα σχολείο της ινδικής Καλκούτα, μιας πόλης στην οποία τελικώς θα έμενε για το υπόλοιπο της ζωής της, αφού από το 1950 και μετά ανέλαβε να συντονίσει ιεραποστολές με ιατροφαρμακευτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα.

Η Μητέρα Τερέζα κέρδισε, μάλιστα, το Νόμπελ Ειρήνης για το 1979, μια απονομή που στηρίχθηκε στις λαοθάλασσες ανθρώπων που έσωσε από την πείνα, αλλά και τα νοσοκομεία που ίδρυσε για ανθρώπους που δεν είχαν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.

Το φιλανθρωπικό της έργο πλαισιώθηκε από την ίδρυση του οργανισμού «Missionaries of Charity», ο οποίος απέκτησε χιλιάδες μέλη, και μάλιστα είναι ενεργός μέχρι και σήμερα, 26 χρόνια αφότου η Μητέρα Τερέζα απεβίωσε εξαιτίας καρδιαγγειακής πάθησης.

Στις 19 Οκτωβρίου του 2003 ξεκίνησε η διαδικασία αγιοποίησής της από το Βατικανό, η οποία βασίστηκε σε ένα θαύμα που πραγματοποίησε η Μητέρα Τερέζα, θεραπεύοντας την καρκινοπαθή Monica Besra.

Η ασθενής δήλωσε ότι αφού κοίταξε τη φωτογραφία της, αναδύθηκε ένα λαμπερό φως και ο όγκος που είχε στο στομάχι ιάθηκε.

Η αγιοποίηση ολοκληρώθηκε το 2015, όταν αναγνωρίστηκε ένα δεύτερο θαύμα που υλοποίησε η Μητέρα Τερέζα, αυτή τη φορά θεραπεύοντας τις πολλαπλές εγκεφαλικές κακοήθειες ενός άνδρα.

Αυτή, βέβαια, είναι μονάχα η επίσημη ιστορία.

Η αλήθεια για τη Μητέρα Τερέζα

Όταν ανακοινώθηκε η εκκίνηση της διαδικασίας αγιοποίησής της, πολλοί ήταν εκείνοι που άρθρωσαν δημόσιο λόγο ενάντια στη Μητέρα Τερέζα και την εξιδανίκευση του έργου της.

Βέβαια, το ρεύμα αυτό είχε ξεκινήσει πολύ πιο πριν, όσο η ίδια ήταν ακόμη εν ζωή.

Η κριτική στη Μητέρα Τερέζα εκτείνεται σε 2 άξονες: Τις θρησκευτικές της αντιλήψεις για τη φιλανθρωπία και την οικονομική διαχείριση των δωρεών που δεχόταν καθημερινά από πλήθος κόσμου σε συνδυασμό με ποικίλες πολιτικές προεκτάσεις.

Ήταν πραγματικά φιλάνθρωπη η Μητέρα Τερέζα;

Το 1994 ο Christopher Hitchens στο ντοκιμαντέρ Hell’s Angel αποκαλύπτει ότι οι κλινικές που ίδρυσε η Μητέρα Τερέζα έπασχαν από προβλήματα και ελλείψεις που κατέληγαν ακόμη και θανατηφόρα, με τη θνησιμότητα να υπολογίζεται στο 40%.

Μάρτυρες του έργου της, με πρωτοστάτρια μία εθελόντρια ιεραπόστολο, αφηγούνται μία πολύ διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που προώθησαν τα media για την (πλέον) Αγία Μητέρα Τερέζα.

Οι ασθενείς που φροντίζονταν από τις υποδομές αυτές δέχονταν το ελάχιστο της μέριμνας που χρειάζονταν για να μπορέσουν να ζήσουν. Σύμφωνα με πολλούς αυτόπτες μάρτυρες, οι χώροι στους οποίους φυγαδεύονταν οι ασθενείς έμοιαζαν με ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Οι βελόντες που χρησιμοποιούνταν πλένονταν με νερό βρύσης και επαναχρησιμοποιούνταν, ενώ το ιατρικό προσωπικό συχνά αντικαθιστούσαν ανεκπαίδευτοι εθελοντές, γεγονότα που δυσχέραιναν την υγεία των θεραπευομένων, πολλοί εκ των οποίων βρίσκονταν σε ανοσοκαταστολή.

Μάλιστα, ο Hitchens ισχυρίζεται ότι η Μητέρα Τερέζα είχε δηλώσει ότι δεν είναι κοινωνική λειτουργός, και πως ό,τι κάνει, το κάνει για την εκκλησία, κάτι που τον οδήγησε να πιστέψει ότι ο πραγματικός λόγος των ιεραποστολών δεν ήταν η ανατροπή της φτώχειας και της αρρώστιας, αλλά ο προσηλυτισμός των εχόντων ανάγκη στον Καθολικισμό…

Την υπόθεση αυτή επικύρωσε και ο Mohan Bhagwat, επικεφαλής μίας ενεργής ινδουιστικής συλλογικότητας που βίωσε την Ινδία κατά την περίοδο που δρούσε εκεί η Μητέρα Τερέζα.

Ποιές προβληματικές πεποιθήσεις υποστήριξε η Μητέρα Τερέζα…

Η Μητέρα Τερέζα εναντιώθηκε κάθετα στις αμβλώσεις. Θεωρούσε ότι είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα που μπορεί να κάνει μία γυναίκα, καθώς όταν αντέχεις να «σκοτώσεις» το παιδί σου, δεν υπάρχει κανένας ανασταλτικός παράγοντας από το να σκοτώσεις οποιονδήποτε άλλο.

Κάπου, βέβαια, φαίνεται πως λησμονούσε το γεγονός ότι οι άνθρωποι που φρόντιζε είτε είχαν βρεθεί σε συνθήκες πολέμου, στις οποίες η σεξουαλική κακοποίηση και ο βιασμός αποτελούν τη νόρμα, είτε είχαν γεννηθεί και επιβιώσει σε συνθήκες φτώχειας και έλλειψης παιδείας, επομένως με ελλιπείς γνώσεις για την αντισύλληψη.

Σαν όμως να μην έφτανε αυτό, φαίνεται πως η Μητέρα Τερέζα αντιλαμβανόταν και την ίδια την ίαση μέσα από έναν ηθικά αλλοιωμένο, θρησκευτικά δογματικό φακό.

Θεωρούσε πως οι ασθενείς δε χρειάζονταν απαραίτητα ιατρική φροντίδα, αλλά μονάχα την αποδοχή της αλήθειας του Θεού, ο οποίος θα τους υποδέχονταν στην ύστατή τους κατοικία.

Δεδομένης αυτής της της στάσης, γίνεται αντιληπτό από τον καθένα ότι η δική της νοσηλεία σε σύγχρονες κλινικές της Δύσης ήταν αδύνατον να μην εκληφθεί ως μία έντονα υποκριτική πράξη, ανεξαρτήτως εάν οι ισχυρισμοί του οικείου περιβάλλοντός της ήταν ότι δεν ήταν δικό της αίτημα.

Ταυτόχρονα, επειδή η Μητέρα Τερέζα δήλωνε υπέρμαχος του «φυσικού οικογενειακού προγραμματισμού», οι ενδείξεις δείχνουν ότι δεν ήταν ούτε οπαδός της αντισύλληψης, κάτι που μπορεί να αποβεί, όπως είναι αντιληπτό, καταστροφικό για πολλές ομάδες ανθρώπων, πόσο δε μάλλον σε χώρες υπό ανάπτυξη.

…αλλά και ποιές προβληματικές προσωπικότητες;

Μιλώντας για τον κοινωνικό ιστό που περιέβαλε τη Μητέρα Τερέζα, δεν μπορεί να αγνοηθεί η σχέση της με αμφιλεγόμενα πολιτικά πρόσωπα, αλλά και η δημόσια υποστήριξη που τους παρείχε.

Εδώ χρειάζεται να γίνει μία σημαντική διευκρίνιση: Ένα πρόσωπο με επιρροή τέτοιου βεληνεκούς όπως η Μητέρα Τερέζα, όταν προχωρά στο να εκφράσει δημοσίως τη φιλία της με πρόσωπα που απασχολούν εξ ίσου τη δημόσια σφαίρα προχωρά σε μία πολιτική δήλωση.

Η πρόθεση, λοιπόν, αυτών των κριτικών δεν είναι απλώς το να κοιτάξουν μέσα από την κλειδαρότρυπα του ιδιωτικού βίου, αλλά να καλλιεργήσουν ενημερότητα για το πώς η έγκριση ενός πολιτικού προσώπου από μία προσωπικότητα με τέτοιο κύρος, όπως η Μητέρα Τερέζα, είναι μία πολιτική πράξη η ίδια.

Η Αγία Τερέζα, λοιπόν, κατά τη διάρκεια της ζωής της σχετίστηκε με εξαιρετικά διεφθαρμένους ανθρώπους.

Η πρώτη περίπτωση ήταν αυτή του Jean-Claude Duvalier, δικτάτορα της Αϊτής και εγκληματία πολέμου.

Η Μητέρα Τερέζα είχε εκφράσει την εκτίμησή της για τον ίδιο και τη σύζυγό του πολλάκις, σχολιάζοντας μάλιστα πόσο εντυπωσιακό ήταν για εκείνη ότι ο λαός της Αϊτής έμοιαζε να νιώθει άνεση υπό αυτή την ηγεσία, ως εκ τούτου αγνοώντας προκλητικά τη συστημική κακοποίηση στην οποία υπέβαλε τους πολίτες ο Duvalier.

Η δεύτερη περίπτωση μιας φιλίας που εγείρει υποψίες επισφραγίστηκε σε ένα συμβάν στο οποίο η Μητέρα Τερέζα υποστήριξε ανοικτά τον Charles Keating στο δικαστήριο, παρακαλώντας για μία επιεική μεταχείριση.

Ο φίλος της κατηγορείτο για κερδοσκοπία εις βάρος του Αμερικανικού λαού, κάτι που κόστισε συνολικά πάνω από 100 δισεκατομμύρια.

Αναρωτιέται, βέβαια, κανείς πόσο τυχαίο ήταν το γεγονός ότι η σχέση τους είχε επισφραγιστεί προηγουμένως από μία γενναιόδωρη δωρεά ύψους 1,25 εκατομμυρίων δολλαρίων.

Εξ άλλου, όταν η συζήτηση έρχεται στο ζήτημα των οικονομικών, εκεί τα πράγματα θολαίνουν ακόμη περισσότερο: Κανείς δε γνωρίζει πού κατέληξαν τα χρήματα που αποκόμισε η Μητέρα Τερέζα από τις παχυλές δωρεές των πλουσίων φίλων της.

Αντίστοιχα, δεν είναι γνωστό ούτε το συνολικό ποσό της περιουσίας που άφησε πίσω της η Αγία. Ωστόσο, κάποιοι υπολογισμοί θέλουν τη Μητέρα Τερέζα να ξόδεψε μόνο το 7% των χρημάτων που είχε στην κατοχή της.

Τι μαθαίνουμε από την σκοτεινή ιστορία για τη Μητέρα Τερέζα;

Βουτώντας βαθύτερα στα σκοτεινά νερά της ιστορίας της Αγίας, διαπιστώνει κανείς ότι η φιλανθρωπία μπορεί να αποτελέσει μία βολική και συμφέρουσα «βιτρίνα» για κάθε είδους παρεκκλίσεις, σε θρησκευτικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Υπό τον μανδύα του προνομίου, οι φτωχοί άνθρωποι εργαλειοποιούνται και χρησιμοποιούνται προς άγραν εντυπώσεων, ενώ στην πραγματικότητα το θεμελιώδες πρόβλημα της πείνας, της φτώχειας και των μεταδοτικών ασθενειών δε λύνεται.

Το απογοητευτικότερο όλων στην υπόθεση είναι ότι αποδεικνύεται αριθμητικά ότι τα χρηματικά ποσά που περνούν μέσα από τα χέρια προσώπων όπως η Μητέρα Τερέζα είναι αρκετά για να μπορέσουν να τραβήξουν χώρες ολόκληρες έξω από τον κλοιό της θανατηφόρου ανέχειας.

Φαίνεται, όμως, ότι ανακυκλώνονται από τους ίδιους κύκλους ανθρώπων από τους οποίους και προέρχονται, και, όσο απλοϊκή και αν μοιάζει αυτή η σκέψη, διερωτάται, τελικά, κανείς: Θα πραγματοποιούνταν φιλανθρωπίες τέτοιου βεληνεκούς αν δεν υπήρχε κανένα κέρδος για τους έχοντες την εξουσία και τα χρήματα;

Η μουσική διαδρομή

Μουσικός, συγγραφέας και ηθοποιός, ο πολυτάλαντος βαρύτονος έγινε γνωστός με το συγκρότημά του Nick Cave and the Bad Seeds. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι πριν το 1984, έτος δημιουργίας της μπάντας, είχε διαγράψει ήδη μια πορεία 6 χρόνων με το post-punk σχήμα The Birthday Party.

Οι Birthday Party θεωρούνται ένα συγκρότημα που έθεσε τις βάσεις για την απαρχή της gothic σκηνής. Εκείνη την εποχή, ο Nick Cave, ο οποίος είχε μόλις τελειώσει το σχολείο, αναζητούσε έναν τρόπο να διοχετεύσει την ασυγκράτητη δημιουργικότητά του.

Μαζί με άλλους 3 συμμαθητές του, εμπνεύστηκαν από τις ηχοτροπίες του Iggy Pop και των protopunk Suicide για να δημιουργήσουν ένα μουσικό ύφος σκοτεινό και ποιητικό. Σιγά σιγά άρχισαν να ανοίγουν τα φτερά τους και στην Ευρώπη.

Οι στίχοι του Nick Cave θεωρήθηκαν βλάσφημοι, οπότε, όπως συμβαίνει στο χώρο της σκοτεινής μουσικής με κάθετι ποιοτικά προκλητικό, προσέλκυσαν την προσοχή μεγάλων τραγουδοποιών της εποχής, όπως η Lydia Lunch και οι Einstürzende Neubauten.

Σύντομα, το πλήρωμα του χρόνου έφερε εντάσεις μεταξύ των μελών. Εξ άλλου, η δημοσιότητα σε μια τόσο μικρή ηλικία, η ζωή μεταξύ δύο ηπείρων και το sex, drugs and rock ‘n’ roll lifestyle των περιοδειών οδηγεί σε συγκρούσεις.

Τότε ήταν που ο Nick Cave αποφάσισε να δημιουργήσει τους Nick Cave and the Bad Seeds. Αυτό που χαρακτηρίζει τη μουσική τους είναι ότι, επί της ουσίας, αποτελεί ένα όχημα για τον εκκεντρικό frontman, ο οποίος μέλημα έχει να διαδώσει τη σκοτεινή του ποίηση.

Οι επιρροές του σχήματος εκτείνονται από την jazz και τα αισθησιακά blues μέχρι το οργισμένο punk και το rockabilly. Για τους ορκισμένους οπαδούς, όμως, αυτό που ξεχωρίζει είναι ο άκρατος συναισθηματισμός της φωνής του Nick Cave και η θεματολογία των στίχων.

Ο θάνατος, ο έρωτας, η θρησκεία και το σεξ μονοπωλούν τον λυρικό λόγο του, και, κρίνοντας από τις εκατοντάδες διασκευές των τραγουδιών του, μεταξύ άλλων και από τον Johnny Cash και τους Metallica, καταλαβαίνει κανείς πόσο επιδραστικός έχει σταθεί στο χώρο της εναλλακτικής μουσικής.

Φυσικά, μια τόσο πολυσχιδής προσωπικότητα δε θα μπορούσε να περιοριστεί δημιουργικά εντός των ορίων ενός και μόνου project. Εκτός από τη δεύτερη μπάντα του, τους Grinderman, Nick Cave έχει συνθέσει τα soundtracks ταινιών όπως τα The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford και Faust. Πολλά κομμάτια του έχουν ακουστεί, επίσης, σε δημοφιλείς σειρές και ταινίες.

(Not so) fun facts για τον Nick Cave

• Ήταν εθισμένος στην ηρωίνη, και, όντας πλέον νηφάλιος, δηλώνει ότι ο πραγματικός πόνος ξεκινά όταν σταματάς να κάνεις χρήση ναρκωτικών, καθώς τότε σου αποκαλύπτονται οι οδύνες που προσπάθησες να αποδιώξεις μέσα από τη σχέση σου με τις ουσίες.
• Έχει θρηνήσει το θάνατο δύο του γιών, Arthur και Jethro. Ο πρώτος πέθανε το 2015, στα 15 του χρόνια, μετά από ένα LSD trip το οποίο τον οδήγησε να πηδήξει από έναν γκρεμό. Ο δεύτερος, διεγνωσμένος με σχιζοφρένεια, πέθανε πέρυσι, στα 31 του. Ο Nick Cave έχει δηλώσει ότι για τον ίδιο, το πένθος πια αποτελεί έναν τρόπο ζωής.
• Δηλώνει ένθεος, αλλά ενάντιος της οργανωμένης θρησκείας.
• Υπήρξε για λίγο σε σχέση με τη γνωστή μουσικό και πολυοργανίστα PJ Harvey.

• Μιλά συχνά ενάντια στην πολιτική ορθότητα και το virtue signaling, γεγονός που οδήγησε πολλούς fans του να προβληματιστούν σχετικά με το πού στέκεται ιδεολογικά ο αγαπημένους τους μουσικός. Στο blog του The Red Hand Files, όπου απαντά προσωπικά σε πάσης θεματολογίας ερωτήσεις που του απευθύνονται, ξεκαθάρισε ότι είναι πολέμιος κάθε μορφής διακρίσεων, και πως υποστηρίζει και αγαπά τους θαυμαστές του ανεξαρτήτως της κοινωνικής, θρησκευτικής, έμφυλης και σεξουαλικής ομάδας στην οποία εμπίπτουν.

Ακόμη και αν δεν γνώριζες τον Nick Cave, βάλε ένα ποτήρι κρασί και δώσε το χρόνο να ακούσεις κάποια από τα τραγούδια του. Μια τόσο πολυσχιδής προσωπικότητα, που στις φλέβες της τρέχει η Δημιουργία, δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο.

Μια δυναμική παρουσία on stage, με πυρετική ενέργεια και, πάνω από όλα, ροκ. Με την παλιά έννοια.

Το Τέξας που δεν τη «σήκωνε»

Προερχόμενη από οικογένεια εργατών, η Janis Joplin γεννήθηκε το 1943 στο Port Arthur του Τέξας, όπου δεν πέρασε και τα καλύτερα παιδικά χρόνια. Στο σχολείο είχε την προσοχή των συμμαθητών της με πολύ λάθος τρόπο: ήταν θύμα bullying, σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε καν ο όρος. Η εξωτερική εμφάνιση της Janis Joplin δεν απασχόλησε μόνο τους συμμαθητές της στο σχολείο, αλλά και τους συμφοιτητές της αργότερα.

Σπούδασε στο Lamar State of Technology κι αργότερα στο Πανεπιστήμιου του Τέξας, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της σε κάποιο από αυτά. Ενδεικτικό παράδειγμα της στάσης των συμφοιτητών της, εντοπίζεται σε πανεπιστημιακή εφημερίδα. Συγκεκριμένα, γράφει στις 27 Ιουλίου 1962: «Περπατάει ξυπόλητη, φοράει συνέχεια ένα blue jean Levis και πάντα έχει μαζί της ένα autoharp» (μουσικό όργανο). Όλα αυτά έγιναν παρελθόν, όταν το 1963 η Janis Joplin έφυγε από το στενό περιβάλλον του Τέξας.

Janis Joplin: Ένα χαοτικό ξεκίνημα

Στα 20 της πλέον, φεύγει με οτοστόπ για το Σαν Φρανσίσκο, προσπαθώντας να κάνει μια νέα αρχή. Σε αυτήν την αρχή προσθέτει πολύ αλκοόλ και μια γερή εξάρτηση στα ναρκωτικά. Κάνει ό,τι δουλειά μπορεί να βρει, και το 1964 γνωρίζει τον Jorma Kaukonen, κιθαρίστα των Jefferson Airplane, με τον οποίο συνεργάζεται. Μαζί, συνθέτουν 7 τραγούδια, που κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά στο άλμπουμ “The Typewriter Tape”.

Το 1966, η Janis Joplin γίνεται μέλος των Big Brother and the Holding Company. Με το συγκρότημα αυτό εξερευνά την ψυχεδελική ροκ και κυκλοφορεί το 1967 το άλμπουμ “Big Brother & the Holding Company”. Εκείνη τη χρονιά η Janis Joplin κάνει μία εμφάνιση που έμελλε να είναι καθοριστική για την καριέρα της.

Monterey Pop Festival: Η αναγνώριση

Στις 17 Ιουνίου του 1967, εμφανίζεται με το συγκρότημά της στο Monterey Pop Festival και φυσικά, ενθουσιάζει τους πάντες. Ερμηνεύει μεταξύ άλλων το “Ball and Chain”, μια ερμηνεία που ακολουθεί μέχρι σήμερα τη φήμη της. Και πώς να μην την ακολουθεί, όταν αυτή η εμφάνιση συνέβαλλε στην εδραίωση της καριέρας της Janis Joplin.

Η ενόχληση του συγκροτήματος ήταν αρκετά αισθητή, σε σημείο που η Janis Joplin αποχωρεί από αυτό, το 1969. Μέχρι τότε, είχαν ήδη κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ τους μαζί, με τίτλο “Cheap Thrills”. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται τα κλασικά πλέον “Summertime” και “Piece of My Heart”. Και μετά, ήρθε το Woodstock.

Woodstock: Το επισφράγισμα ενός θρύλου

Το 1969, μετά την αποχώρηση της από τους Big Brother & the Holding Company, κάνει σόλο καριέρα και κυκλοφορεί το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ με τίτλο “I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!”. Το μέγεθος της φήμης της, όμως, το γνώρισε στις 17 Αυγούστου 1969, την ημέρα που ήταν προγραμματισμένη η συναυλία της για το Woodstock. Όταν είδε από το ελικόπτερο το πλήθος του κόσμου, η Janis Joplin αγχώθηκε, και στράφηκε στο αλκοόλ και την ηρωίνη για να αισθανθεί καλύτερα.

Με 10 ώρες καθυστέρηση λόγω του κόσμου, η Janis Joplin βγήκε στην σκηνή και ερμήνευσε τα τραγούδια “Raise your Hand”, “As Good as you’re been to this World”, “To Love Somebody”, “Summertime”, “Try”, “Kozmic Blues”, “I Can’t turn you Loose”, “Work me Lord”, όπως και τα ήδη αγαπημένα του κόσμου “Piece of my heart” και “Ball and Chain”. Δεν χρειαζόταν και πολλά παραπάνω για να καθιερωθεί ως θρύλος. Ίσως, μάλλον, ο θάνατός της την επόμενη χρονιά.

Το τέλος του Μαργαριταριού

Αν απορείτε με τον τίτλο του άρθρου, μάθετε πως το 1971 η Janis Joplin κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ της “Pearl”. Η διαφορά με τα προηγούμενα έγκειται στο ότι δεν ήταν εν ζωή κατά την κυκλοφορία του.

Την τελευταία ημέρα των ηχογραφήσεων του “Pearl”, την 1η Οκτωβρίου, η Janis Joplin ηχογράφησε το “Mercedes Benz”. Η επόμενη συνάντηση που ήταν κανονισμένη για το στούντιο ήταν την 4η Οκτωβρίου. Στις 2 Οκτωβρίου, η Janis Joplin περίμενε στο ξενοδοχείο Landmark τη φίλη της, Peggy Caserta, και τον αρραβωνιαστικό της, Seth Morgan.

Δεν την επισκέφθηκαν ούτε εκείνο το βράδυ, όπως της είχαν υποσχεθεί, ούτε την κάλεσαν την επόμενη μέρα για να της εξηγήσουν τι προέκυψε. Η Caserta κάλεσε στο ξενοδοχείο την επόμενη νύχτα, όπου της είπαν ότι η Janis Joplin είχε δώσει εντολή να μη δεχθεί κανένα τηλεφώνημα μετά τα μεσάνυχτα. Το 24ωρο πριν τον θάνατό της είχε μιλήσει με τον αρραβωνιαστικό της, αλλά κανείς δεν ξέρει τι ειπώθηκε.

Το απόγευμα της Κυριακής, 4 Οκτωβρίου, ο road manager της John Cooke, πήγε στο Landmark Motor Hotel, όπου τη βρήκε νεκρή, πεσμένη δίπλα στην πόρτα του δωματίου της. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν υπερβολική δόση ηρωίνης, σε συνδυασμό με κατανάλωση αλκοόλ.

Το μαργαριτάρι της Janis Joplin τελικά ήταν άστρο, που, όπως συμβαίνει με κάθε αληθινό θρύλο, βλέπουμε την πραγματική αξία του εμείς, οι μεταγενέστεροι.

Η Μάχη της Γραβιάς δόθηκε σαν σήμερα, στις 8 Μαΐου 1821, με μπροστάρη τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τους Έλληνες επαναστάτες, κατά των Οθωμανικών δυνάμεων.

Μετά την ήττα των Ελλήνων στην Αλαμάνα (23 Απριλίου 1821) και την τραγική απώλεια του Αθανάσιου Διάκου, οι Τούρκοι πασάδες Ομέρ Βρυώνης και Κιοσέ Μεχμέτ βρήκαν ελεύθερο δρόμο για να προχωρήσουν προς την Ανατολική Στερεά και την Πελοπόννησο.

Ο φόβος για την πιθανή αποτυχία της εξέγερσης των Ελλήνων άρχισε να μεγαλώνει ένα μήνα μετά την έναρξή της. Όλοι περίμεναν πότε θα ξεσπάσει ο θυμός των δυο πασάδων, αλλά χάρη στις στρατιωτικές ικανότητες του Οδυσσέα Ανδρούτσου, το ενδεχόμενο να αποτύχει η εξέγερση δεν πραγματοποιήθηκε.

Η διαφωνία στο πολεμικό συμβούλιο

Η συγκέντρωση των ελληνικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκε στο Χάνι της Γραβιάς με την συμμετοχή των οπλαρχηγών Δυοβουνιώτη και Πανουργιά. Εκεί βρέθηκε και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ο οποίος πρότεινε να δοθεί η μάχη εκεί και όχι κάπου αλλού.

Οι υπόλοιποι δυο οπλαρχηγοί διαφώνησαν μαζί του και κατευθύνθηκαν προς τα βουνά όπου και περίμεναν τους Οθωμανούς. Ο Ανδρούτσος και οι 120 συναγωνιστές του συγκεντρώθηκαν στο μοναδικό οίκημα που υπήρχε στην Γραβιά, ένα χάνι με μαντρότοιχο, στο οποίο διανυκτέρευαν οι οδοιπόροι και οι αγωγιάτες, 

Η πρώτη επίθεση στη Μάχη της Γραβιάς

Ο Ομέρ Βρυώνης, έχοντας στο πλευρό του 9.000 χιλιάδες άνδρες, έφθασε στην Γραβιά όπου τον περίμεναν οι Έλληνες αντάρτες. Η σφοδρή επίθεση που δέχθηκαν τα στρατεύματα των Δυοβουνιώτη και Πανουργιά προκάλεσε τον διασκορπισμό τους στα γύρω βουνά.

Ωστόσο, ο Ανδρούτσος και οι συμπολεμιστές του κατάφεραν, μέσα από το οχυρωμένο χάνι, να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και να φέρουν την πρώτη νίκη έπειτα από μια σκληρή μάχη. Οι Τούρκοι κατέληξαν με 300 νεκρούς στρατιώτες και άλλους 200 σοβαρά τραυματισμένους.

Η νικηφόρα επίθεση των Ελλήνων

Ύστερα από την πρώτη νίκη των Ελλήνων, ο Ομέρ Βρυώνης, εμφανώς απογοητευμένος και εξοργισμένος από την ανικανότητα των στρατιωτών του να αντιμετωπίσουν το οχυρωμένο χάνι, διέταξε να έρθουν από το Ζητούνι (Λαμία) κανόνια για να το ισοπεδώσουν.

Τα ξημερώματα της 9^ης Μαΐου, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, βλέποντας ότι τα πολεμοφόδια είχαν αρχίσει να λιγοστεύουν, διέταξε τους άνδρες του να βγουν από το οίκημα με τα σπαθιά και να επιτεθούν στους Οθωμανούς. Οι ανυποψίαστοι Τούρκοι νικήθηκαν και οι Έλληνες κατάφεραν να τους περιορίσουν.

Ένας της Επανάστασης

Με αυτή την νίκη επί των Τούρκων, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αναγνωρίστηκε ως ένας από τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης, καθώς περιόρισε τις Οθωμανικές Δυνάμεις σε μια καίρια στιγμή που η εξέγερση των Ελλήνων είχε αρχίσει να σβήνει. Στη Μάχη της Γραβιάς, ο άλλοτε συνοδοιπόρος και συμπολεμιστής του Αλή Πασά, μέχρι το 1820, κατάφερε να συντρίψει τους αντιπάλους του με μία πανέξυπνη ιδέα.

Ο Ανδρούτσος, γεννημένος μεταξύ των ετών 1788-1789 και με καταγωγή από την Ιθάκη, μετά τη Μάχη της Γραβιάς, απέκτησε την θέση του αρχηγού των όπλων της Βοιωτίας και επηρέασε την εξέλιξη της επανάστασης στην Στερεά Ελλάδα.

Ωστόσο, την άνοιξη του 1822 κατηγορήθηκε από τον Ιωάννη Κωλέττη για συνεργασία με τον εχθρό, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί και να χάσει το αξίωμα του. Στις 27 Αυγούστου 1822, ο Άρειος Πάγος του αναθέτει την Διοίκηση της Αθήνας και οι Έλληνες τον αποθεώνουν κατά την είσοδό του στην Ακρόπολη.

Ο Ανδρούτσος, τελικά, κατηγορήθηκε για συνδιαλλαγή με τους Τούρκους και συνελήφθη στους εμφύλιους πολέμους που ξέσπασαν αργότερα. Ο ήρωας, που οδήγησε τους Έλληνες στη νίκη στη Μάχη της Γραβιάς, προκαλούσε την οργή των τοπικών κοτζαμπάσηδων, λόγω του ότι η υποστήριξη που δεχόταν από τον λαό περιόριζε, όπως ήταν αναμενόμενο, την δική τους δύναμη.

Το μίσος των Φαναριωτών και των κοτζαμπάσηδων έφερε το τέλος του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Αφού βασανίστηκε, δολοφονήθηκε, ύστερα από την έγκριση του πρώην πρωτοπαλίκαρού του, Ιωάννη Γκούρα. Οι αντίπαλοί του, κατηγορώντας τον με ψευδείς αποδείξεις, δεν τον οδήγησαν ποτέ σε δίκη, καθώς φοβούνταν ότι ο οπλαρχηγός θα κατάφερνε να ελευθερωθεί.

Τιτανικός: Η σύντομη ιστορία του

Ο Τιτανικός αποτέλεσε ένα από τα πιο σημαντικά επιβατηγά υπερωκεάνια της εταιρίας White Star Line. Αυτό το πλοίο ήταν το μεγαλύτερο που είχε δημιουργηθεί, μέχρι εκείνη την εποχή, για τη μεταφορά επιβατών. Η προέλευσή του ήταν βρετανική και την κατασκευή του την επιμελήθηκε ο αρχιτέκτων ναυπηγός Τόμας Άντριους, στο ναυπηγείο Harland and Wolff στο Μπέλφαστ.

Το πλοίο είχε σχεδιαστεί για να καλύπτει όλες τις ανάγκες των επιβατών του και να τους προσφέρει άνεση και πολυτέλεια. Ήταν εξοπλισμένο, λοιπόν, με γυμναστήριο, πισίνα, βιβλιοθήκες, ακριβά εστιατόρια και πολυτελείς καμπίνες. Επιπλέον, υπήρχε και ασύρματος τηλέγραφος που χρησιμοποιούνταν από το πλήρωμα.

Σε ό,τι είχε να κάνει με την ασφάλεια, ο Τιτανικός είχε προηγμένο σύστημα ασφαλείας. Μεταξύ άλλων διέθετε και στεγανά διαμερίσματα και υδατοστεγείς πόρτες. Το πλοίο διέθετε αρκετές σωστικές λέμβους, αλλά όχι όσες χρειάζονταν για να καλύψουν όλους τους επιβάτες.

Το τραγικό τέλος 

Ο Τιτανικός απέπλευσε για πρώτη φορά από το Σαουθάμπτον στις 10 Απριλίου 1912, με 2.224 επιβάτες και προορισμό την Νέα Υόρκη. Στο πηδάλιο του πλοίου βρισκόταν ο πλοίαρχος Έντουαρντ Σμιθ. Επιβάτες του ήταν μερικοί από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου και εκατοντάδες μετανάστες από την Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, τη Σκανδιναβία και άλλες περιοχές από όλη την Ευρώπη οι οποίοι αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή στη Βόρεια Αμερική.

Με βάση την προγραμματισμένη διαδρομή του για Νέα Υόρκη (17 Απριλίου 1912), το πλοίο έκανε στάση σε δυο λιμάνια. Στο Χερβούργο, στη Γαλλία, και στο Κουίνσταουν, στην Ιρλανδία. Μετά από 4 ημέρες, και αφού είχε καλύψει αρκετά μίλια, το πλοίο συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο. Η ώρα ήταν 11:40 μ.μ. και οι πρώτοι φόβοι πως το πλοίο θα βυθιζόταν είχαν ήδη μπει στο μυαλό του πληρώματος.

Η σφοδρή σύγκρουση με το παγόβουνο είχε σαν αποτέλεσμα να προκληθεί τεράστια ζημιά στη δεξιά πλευρά του πλοίου. Όταν τα 5 από τα 16 υδατοστεγή διαμερίσματα είχαν πια γεμίσει με νερό, οι πρώτες λέμβοι άρχισαν να πέφτουν στην θάλασσα. Λόγω του πανικού που επικρατούσε εκείνη την στιγμή, επιβιβάστηκαν στις λέμβους πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από όσους μπορούσαν κανονικά αυτές να συγκρατήσουν. Οι περισσότεροι άνδρες που βρίσκονταν στο πλοίο παρέμειναν πίσω, προκειμένου να σωθούν τα γυναικόπαιδα.

Στις 2:20 π.μ., το πλοίο έσπασε στα δύο. Έπειτα, άρχισε να βυθίζεται με πιο γρήγορο ρυθμό, καθώς κάποια στιγμή τα δυο μεγάλα φουγάρα του αποκολλήθηκαν από τη βάση τους. Την ίδια ώρα, χίλια άτομα είχαν παραμείνει πάνω στο πλοίο, μέχρι τη στιγμή που κατέληξαν στα παγωμένα νερά του ωκεανού, και ορισμένοι σκοτώθηκαν από την πτώση των φουγάρων στα οποία είχαν αναρριχηθεί για να σωθούν.

Μία ώρα μετά, εμφανίστηκε το επιβατηγό πλοίο RMS Carpathia της Cunard Line, το οποίο κατάφερε να διασώσει 705 επιζώντες.

Ο Τιτανικός σήμερα

Σήμερα, ο Τιτανικός βρίσκεται βυθισμένος στον ωκεανό, στα 3.784 m και αποτελεί ένα θαλάσσιο μνημείο που έχει μείνει στην ιστορία. Μετά την βύθισή του, το 1985, οι ειδικοί κατάφεραν να ανασύρουν χιλιάδες αντικείμενα, τα οποία μέχρι σήμερα βρίσκονται σε εκθέσεις μουσείων όλου του κόσμου.

Η τραγική ιστορία επηρέασε και συγκίνησε βαθιά τους ανθρώπους που έμαθαν σχετικά με αυτήν, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ταινίες, βιβλία, τραγούδια, εκθέματα και μνημεία προς τιμήν του πλοίου και των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στο ναυάγιο.

Αυτή η τρομερή τραγωδία αποτέλεσε το έναυσμα για να παρθούν νέα μέτρα για την ασφάλεια των επιβατών στα πλοία. Έτσι, πολλά από αυτά μετασκευάστηκαν, έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στους καινούργιους κανόνες ασφάλειας.

Στις 15 Απριλίου 2012, την επέτειο των 100 χρόνων από την βύθισή του, ο Τιτανικός αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Ο Πύργος του Άιφελ βρίσκεται σε ένα από τα κεντρικά σημεία του Παρισίου (Πεδίο του Άρεως) και πήρε το όνομα του από τον δημιουργό του, Gustave Eiffel.

Ο Πύργος του Άιφελ και η Ιστορία

Οι τεράστιες εξελίξεις της τεχνολογίας του 19^ου αιώνα επηρέασαν αρκετά τους μηχανικούς και τους ενέπνευσαν να δημιουργήσουν καινοτόμες κατασκευές. Εκείνην την περίοδο, ο Γάλλος μηχανικός Gustave Eiffel, είχε επικεντρωθεί στην κατασκευή σιδηροδρομικών γεφυρών με τόξα πάνω από βαθιά φαράγγια, ενώ παράλληλα είχε ξεκινήσει την μελέτη των μεταλλικών πύργων μεγάλου ύψους για τη στήριξη των γεφυρών.

Η ιδέα για την δημιουργία του Πύργου ήρθε μετά από την ολοκλήρωση των βάθρων της γέφυρας του Γκαράμπι, όπου οι συνεργάτες του Gustave Eiffel, Émile Nouguier και Maurice Koechlin, πρότειναν να κατασκευάσουν τον Πύργο σε ύψος 300 μέτρων.

Το πρώτο σχέδιό του παρουσιάστηκε από τον Koechlin στις 6 Ιουνίου 1884, αλλά ήταν αρκετά διαφορετικό από αυτό που είχε στο μυαλό του ο Άιφελ. Το 1886, ο Γάλλος μηχανικός παρουσίασε το τελικό σχέδιο στον υπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου της Γαλλίας, το οποίο εγκρίθηκε στις 12 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς.

Η σύμβαση για την κατασκευή υπογράφηκε στις 8 Ιανουαρίου 1887. Λόγω της έναρξης της Διεθνούς Έκθεσης Universelle και της εκατονταετούς επετείου για την Γαλλική Επανάσταση, το 1889 οι εργασίες για την οικοδόμηση και την παράδοση του κτιρίου έγιναν αρκετά γρήγορα. Έτσι, μετά την ολοκλήρωση των εκσκαφών για τα θεμέλια, τον Ιούνιο του 1887, ξεκίνησε η κατασκευή του μεταλλικού σκελετού του Πύργου ο οποίος ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1889.

Ο πρώτος όροφος ολοκληρώθηκε την 1^η Απριλίου 1888, ο δεύτερος στις 14 Αυγούστου 1888 και ο τρίτος στις 24 Φεβρουαρίου 1889. Κατά τη διάρκεια κατασκευής του Πύργου του Άιφελ είχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων προστατευτικών κιγκλιδωμάτων και διαχωριστικών πλεγμάτων. Στα εγκαίνιά του, τον Μάρτιο του 1889, ο Γάλλος μηχανικός ύψωσε για πρώτη φορά τη γαλλική σημαία στην κορυφή του μνημείου.

Παρόλο το επιβλητικό μέγεθός του (300 μέτρα) και την εμφάνισή του, η επίκριση από το κοινό ήταν έντονη, καθώς πολλοί είχαν την άποψη ότι ο Πύργος του Άιφελ ήταν αντιαισθητικός. Η άδεια που είχε εξασφαλίσει ο Άιφελ για να παραμείνει ο Πύργος ήταν 20 χρόνια, και προοριζόταν να διαλυθεί το 1909. Ωστόσο, εφόσον εξυπηρετούσε τους τηλεπικοινωνιακούς σκοπούς του στρατού και της κυβέρνησης, παρέμεινε στην θέση του όπου και βρίσκεται ακόμη.

Πως κατασκευάστηκε ο Πύργος του Άιφελ

Ο Πύργος του Άιφελ έχει κατασκευαστεί από σίδηρο, η μεταλλική του κατασκευή ζυγίζει 7.300 τόνους, ενώ η συνολική δομή του αγγίζει τους 10.100 τόνους. Εμπεριέχει 18.038 διαφορετικά εξαρτήματα και για την συναρμολόγησή του χρειάστηκαν 1.050.846 καρφιά. Το σχήμα του παραπέμπει σε τετραγωνική πυραμίδα και διαθέτει τρεις ορόφους. Στην προσπάθεια της οικοδόμησης του απασχολήθηκαν 300 εργάτες.

• 1^ος όροφος: 57,63 μέτρα ύψος
• 2^ος όροφος: 115,73 μέτρα ύψος
• 3^ος όροφος: 276,13 μέτρα ύψος

Στον τελευταίο όροφο έχει τοποθετηθεί ο τρούλος, καθώς και ένας φάρος. Το συνολικό του ύψος αυξήθηκε το 1959, αγγίζοντας τα 324 μέτρα, με την προσθήκη ραδιοτηλεοπτικής κεραίας. Τέλος, η παρουσία υδραυλικών ανελκυστήρων επιτρέπουν την περιήγηση των επισκεπτών στο εσωτερικό του Πύργου.

Ο Πύργος του Άιφελ σήμερα

Στην σημερινή εποχή, ο Πύργος του Άιφελ γνωρίζει τεράστια επισκεψιμότητα, αγγίζοντας ρεκόρ τουριστών από όλον τον κόσμο το 2011, με 7 εκατομμύρια επισκέπτες. Διαθέτοντας μέχρι και σήμερα τα τρία εσωτερικά του επίπεδα, οι επισκέπτες μπορούν να τα επισκεφτούν είτε μέσω των ανελκυστήρων είτε μέσω σκάλων. Στον πρώτο όροφο φιλοξενούνται καταστήματα με σουβενίρ καθώς και ρεστοράν.

Έπειτα, στον δεύτερο όροφο υπάρχει το διάσημο εστιατόριο Le Jules Verne. Και τέλος, στον τρίτο όροφο, μπορεί κάποιος να απολαύσει τη θέα 360^ο. Οι ώρες λειτουργίας του είναι σταθερές όλο τον χρόνο, εκτός του καλοκαιριού κατά τη διάρκεια του οποίου αλλάζουν ελάχιστα.

Αν δεν τον έχετε επισκεφτεί ακόμη, μήπως ήρθε η ώρα για ένα ταξιδάκι;

Πρώτη Ελληνίδα Βουλευτής Ελένη Σκούρα: Βιογραφικά στοιχεία

Η Ελένη Παπαχρήστου (αυτό ήταν το πατρικό της όνομα) γεννήθηκε το 1896 στον Βόλο όπου οι σχολικές της υποχρεώσεις σταμάτησαν στο γυμνάσιο. Το 1915 μεταβαίνει στην Θεσσαλονίκη όπου σπουδάζει φωνητική μουσική και το 1950 κατοχυρώνει το πτυχίο της Νομικής, έχοντας συνοδοιπόρο στη δικηγορία τον σύζυγό της, Δημήτριο Σκούρα.

Με το πέρασμα των χρόνων έγινε υπέρμαχος των κοινωφελών και πατριωτικών δράσεων, αποκτώντας το αξίωμα της Προέδρου της Στέγης της Φαλαγγίτισσας και της Φανέλας του Στρατιώτη, κατά την περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου και της κατοχής. Το καλοκαίρι του 1942, οι Γερμανοί τη συνέλαβαν και την φυλάκισαν, μαζί με τον σύζυγο και τον αδερφό της.

Η ανάμιξή της με την πολιτική ξεκινάει το 1951, όταν αναλαμβάνει το τμήμα γυναικών στο κόμμα, του οποίου ήταν μέλος, προβάλλοντας το δικαίωμα των γυναικών στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Στις 7 Δεκεμβρίου1952, ο τοπικός βουλευτής Θεσσαλονίκης, Βασίλειος Μπακονίκας, χάνει την ζωή του. Λόγω του ότι οι εκλογές της 16^ης Νοεμβρίου 1952 είχαν διενεργηθεί με το πλειοψηφικό σύστημα, χρειάστηκε να γίνει αναπληρωματική εκλογή για την θέση του επιλαχόντος βουλευτή. Αυτή έγινε στις 18 Ιανουαρίου 1953 και ο Αλέξανδρος Παπάγος όρισε ως υποψήφια του κόμματός του την Ελένη Σκούρα, για την πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η βουλευτική μάχη δόθηκε τότε ανάμεσα σε τρεις αντιπάλους από διαφορετικές παρατάξεις. Νικήτρια, όμως, αναδείχθηκε η Ελένη Σκούρα, με μικρή διαφορά από τον κύριο αντίπαλό της, Ι. Πασαλίδη (ΕΔΑ), και αφήνοντας πίσω κατά πολύ την Βιργινία Ζάννα (Κέντρο). Το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού διατήρησε την έδρα στην Θεσσαλονίκη και, έτσι, η Ελληνίδα βουλευτής εντάσσεται για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο.

Μια από τις πρώτες δηλώσεις της ήταν: «Είμαι βαθύτατα συγκινημένη από την νίκη, που επετεύχθη ύστερα από ένα σκληρό αγώνα. Η σκέψη μου στρέφεται με μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον στρατάρχη Παπάγο και τους συνεργάτες του. Θα προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο δυνατό για να φανώ αντάξια της εμπιστοσύνης των ψηφοφόρων μου, τους οποίους ευχαριστώ θερμά. Γνωρίζω ότι είμαι η πρώτη γυναίκα βουλευτής και αυτό μου δίνει μεγάλες ευθύνες και πολλά καθήκοντα. Είναι πολλά εκείνα που πρέπει να κάνουμε υπέρ των Ελλήνων, ιδίως στον τομέα της κοινωνικής μέριμνας».

Η Ελένη Σκούρα ορκίζεται επισήμως ως η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής στις 31 Ιανουαρίου 1953 και εκφωνεί τον πρώτο κοινοβουλευτικό λόγο της. Έπειτα, από μια τριετία στα έδρανα του Κοινοβουλίου, τερματίζει τη θητεία της ως βουλευτής το 1956 και ξεκινάει κοινωνική της δράση και την υπεράσπιση του γυναικείου φύλου.

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, αναγκάστηκε να πουλήσει τα παράσημα και τα μετάλλιά της για να εισαχθεί στο Χαρίσειο Γηροκομείο της Θεσσαλονίκης, μιας και η τιμητική σύνταξη που της είχε υποσχεθεί η Πολιτεία δεν έγινε ποτέ πράξη.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1991, αποβιώνει από βαθύ γήρας στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης. Η Ελληνίδα βουλευτής τιμήθηκε από τον Δήμο του Βόλου με την προτομή της έξω από το Δημαρχείο το 2007.

Κοινωνικό έργο

Η Ελένη Σκούρα, ως η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, αφιέρωσε το κοινοβουλευτικό της έργο σε κοινωνικούς σκοπούς και στην καταπολέμηση των ανισοτήτων.

Το νομοσχέδιο που πρότεινε έλυσε το πρόβλημα των χωροφυλάκων οι οποίοι έπρεπε να φτάσουν στην ηλικία των 45 για να πάρουν άδεια να παντρευτούν. Ύστερα από την υπερψήφιση του νομοσχεδίου ήταν πλέον επιτρεπτό να παντρεύονται στην ηλικία των 25.

Επιπλέον, η προάσπιση των δικαιωμάτων των μη διπλωματούχων νοσοκόμων ήταν άλλο ένα ζήτημα στο οποίο η Ελένη Σκούρα έδωσε έμφαση. Το πρόβλημα της εποχής ήταν η παραγκώνισή τους από τα δημόσια νοσοκομεία λόγω έλλειψης πτυχίων, παρόλο που οι νοσοκόμες είχαν βοηθήσει σημαντικά στην διάρκεια του πολέμου. Ενώ έγινε δεκτή η πρόταση από τον τότε Υπουργό Άμυνας, τον Κανελλόπουλο, σαν θεσμός δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Τέλος, ως η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, η συνεισφορά της στην πολιτική και στην κοινωνία είχε μεγάλο αντίκτυπο μελλοντικά στην υπεράσπιση πολλών δικαιωμάτων των γυναικών.