Η μουσική διαδρομή

Μουσικός, συγγραφέας και ηθοποιός, ο πολυτάλαντος βαρύτονος έγινε γνωστός με το συγκρότημά του Nick Cave and the Bad Seeds. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι πριν το 1984, έτος δημιουργίας της μπάντας, είχε διαγράψει ήδη μια πορεία 6 χρόνων με το post-punk σχήμα The Birthday Party.

Οι Birthday Party θεωρούνται ένα συγκρότημα που έθεσε τις βάσεις για την απαρχή της gothic σκηνής. Εκείνη την εποχή, ο Nick Cave, ο οποίος είχε μόλις τελειώσει το σχολείο, αναζητούσε έναν τρόπο να διοχετεύσει την ασυγκράτητη δημιουργικότητά του.

Μαζί με άλλους 3 συμμαθητές του, εμπνεύστηκαν από τις ηχοτροπίες του Iggy Pop και των protopunk Suicide για να δημιουργήσουν ένα μουσικό ύφος σκοτεινό και ποιητικό. Σιγά σιγά άρχισαν να ανοίγουν τα φτερά τους και στην Ευρώπη.

Οι στίχοι του Nick Cave θεωρήθηκαν βλάσφημοι, οπότε, όπως συμβαίνει στο χώρο της σκοτεινής μουσικής με κάθετι ποιοτικά προκλητικό, προσέλκυσαν την προσοχή μεγάλων τραγουδοποιών της εποχής, όπως η Lydia Lunch και οι Einstürzende Neubauten.

Σύντομα, το πλήρωμα του χρόνου έφερε εντάσεις μεταξύ των μελών. Εξ άλλου, η δημοσιότητα σε μια τόσο μικρή ηλικία, η ζωή μεταξύ δύο ηπείρων και το sex, drugs and rock ‘n’ roll lifestyle των περιοδειών οδηγεί σε συγκρούσεις.

Τότε ήταν που ο Nick Cave αποφάσισε να δημιουργήσει τους Nick Cave and the Bad Seeds. Αυτό που χαρακτηρίζει τη μουσική τους είναι ότι, επί της ουσίας, αποτελεί ένα όχημα για τον εκκεντρικό frontman, ο οποίος μέλημα έχει να διαδώσει τη σκοτεινή του ποίηση.

Οι επιρροές του σχήματος εκτείνονται από την jazz και τα αισθησιακά blues μέχρι το οργισμένο punk και το rockabilly. Για τους ορκισμένους οπαδούς, όμως, αυτό που ξεχωρίζει είναι ο άκρατος συναισθηματισμός της φωνής του Nick Cave και η θεματολογία των στίχων.

Ο θάνατος, ο έρωτας, η θρησκεία και το σεξ μονοπωλούν τον λυρικό λόγο του, και, κρίνοντας από τις εκατοντάδες διασκευές των τραγουδιών του, μεταξύ άλλων και από τον Johnny Cash και τους Metallica, καταλαβαίνει κανείς πόσο επιδραστικός έχει σταθεί στο χώρο της εναλλακτικής μουσικής.

Φυσικά, μια τόσο πολυσχιδής προσωπικότητα δε θα μπορούσε να περιοριστεί δημιουργικά εντός των ορίων ενός και μόνου project. Εκτός από τη δεύτερη μπάντα του, τους Grinderman, Nick Cave έχει συνθέσει τα soundtracks ταινιών όπως τα The Proposition, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford και Faust. Πολλά κομμάτια του έχουν ακουστεί, επίσης, σε δημοφιλείς σειρές και ταινίες.

(Not so) fun facts για τον Nick Cave

• Ήταν εθισμένος στην ηρωίνη, και, όντας πλέον νηφάλιος, δηλώνει ότι ο πραγματικός πόνος ξεκινά όταν σταματάς να κάνεις χρήση ναρκωτικών, καθώς τότε σου αποκαλύπτονται οι οδύνες που προσπάθησες να αποδιώξεις μέσα από τη σχέση σου με τις ουσίες.
• Έχει θρηνήσει το θάνατο δύο του γιών, Arthur και Jethro. Ο πρώτος πέθανε το 2015, στα 15 του χρόνια, μετά από ένα LSD trip το οποίο τον οδήγησε να πηδήξει από έναν γκρεμό. Ο δεύτερος, διεγνωσμένος με σχιζοφρένεια, πέθανε πέρυσι, στα 31 του. Ο Nick Cave έχει δηλώσει ότι για τον ίδιο, το πένθος πια αποτελεί έναν τρόπο ζωής.
• Δηλώνει ένθεος, αλλά ενάντιος της οργανωμένης θρησκείας.
• Υπήρξε για λίγο σε σχέση με τη γνωστή μουσικό και πολυοργανίστα PJ Harvey.

• Μιλά συχνά ενάντια στην πολιτική ορθότητα και το virtue signaling, γεγονός που οδήγησε πολλούς fans του να προβληματιστούν σχετικά με το πού στέκεται ιδεολογικά ο αγαπημένους τους μουσικός. Στο blog του The Red Hand Files, όπου απαντά προσωπικά σε πάσης θεματολογίας ερωτήσεις που του απευθύνονται, ξεκαθάρισε ότι είναι πολέμιος κάθε μορφής διακρίσεων, και πως υποστηρίζει και αγαπά τους θαυμαστές του ανεξαρτήτως της κοινωνικής, θρησκευτικής, έμφυλης και σεξουαλικής ομάδας στην οποία εμπίπτουν.

Ακόμη και αν δεν γνώριζες τον Nick Cave, βάλε ένα ποτήρι κρασί και δώσε το χρόνο να ακούσεις κάποια από τα τραγούδια του. Μια τόσο πολυσχιδής προσωπικότητα, που στις φλέβες της τρέχει η Δημιουργία, δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο.

Μια δυναμική παρουσία on stage, με πυρετική ενέργεια και, πάνω από όλα, ροκ. Με την παλιά έννοια.

Το Τέξας που δεν τη «σήκωνε»

Προερχόμενη από οικογένεια εργατών, η Janis Joplin γεννήθηκε το 1943 στο Port Arthur του Τέξας, όπου δεν πέρασε και τα καλύτερα παιδικά χρόνια. Στο σχολείο είχε την προσοχή των συμμαθητών της με πολύ λάθος τρόπο: ήταν θύμα bullying, σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε καν ο όρος. Η εξωτερική εμφάνιση της Janis Joplin δεν απασχόλησε μόνο τους συμμαθητές της στο σχολείο, αλλά και τους συμφοιτητές της αργότερα.

Σπούδασε στο Lamar State of Technology κι αργότερα στο Πανεπιστήμιου του Τέξας, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της σε κάποιο από αυτά. Ενδεικτικό παράδειγμα της στάσης των συμφοιτητών της, εντοπίζεται σε πανεπιστημιακή εφημερίδα. Συγκεκριμένα, γράφει στις 27 Ιουλίου 1962: «Περπατάει ξυπόλητη, φοράει συνέχεια ένα blue jean Levis και πάντα έχει μαζί της ένα autoharp» (μουσικό όργανο). Όλα αυτά έγιναν παρελθόν, όταν το 1963 η Janis Joplin έφυγε από το στενό περιβάλλον του Τέξας.

Janis Joplin: Ένα χαοτικό ξεκίνημα

Στα 20 της πλέον, φεύγει με οτοστόπ για το Σαν Φρανσίσκο, προσπαθώντας να κάνει μια νέα αρχή. Σε αυτήν την αρχή προσθέτει πολύ αλκοόλ και μια γερή εξάρτηση στα ναρκωτικά. Κάνει ό,τι δουλειά μπορεί να βρει, και το 1964 γνωρίζει τον Jorma Kaukonen, κιθαρίστα των Jefferson Airplane, με τον οποίο συνεργάζεται. Μαζί, συνθέτουν 7 τραγούδια, που κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά στο άλμπουμ “The Typewriter Tape”.

Το 1966, η Janis Joplin γίνεται μέλος των Big Brother and the Holding Company. Με το συγκρότημα αυτό εξερευνά την ψυχεδελική ροκ και κυκλοφορεί το 1967 το άλμπουμ “Big Brother & the Holding Company”. Εκείνη τη χρονιά η Janis Joplin κάνει μία εμφάνιση που έμελλε να είναι καθοριστική για την καριέρα της.

Monterey Pop Festival: Η αναγνώριση

Στις 17 Ιουνίου του 1967, εμφανίζεται με το συγκρότημά της στο Monterey Pop Festival και φυσικά, ενθουσιάζει τους πάντες. Ερμηνεύει μεταξύ άλλων το “Ball and Chain”, μια ερμηνεία που ακολουθεί μέχρι σήμερα τη φήμη της. Και πώς να μην την ακολουθεί, όταν αυτή η εμφάνιση συνέβαλλε στην εδραίωση της καριέρας της Janis Joplin.

Η ενόχληση του συγκροτήματος ήταν αρκετά αισθητή, σε σημείο που η Janis Joplin αποχωρεί από αυτό, το 1969. Μέχρι τότε, είχαν ήδη κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ τους μαζί, με τίτλο “Cheap Thrills”. Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται τα κλασικά πλέον “Summertime” και “Piece of My Heart”. Και μετά, ήρθε το Woodstock.

Woodstock: Το επισφράγισμα ενός θρύλου

Το 1969, μετά την αποχώρηση της από τους Big Brother & the Holding Company, κάνει σόλο καριέρα και κυκλοφορεί το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ με τίτλο “I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!”. Το μέγεθος της φήμης της, όμως, το γνώρισε στις 17 Αυγούστου 1969, την ημέρα που ήταν προγραμματισμένη η συναυλία της για το Woodstock. Όταν είδε από το ελικόπτερο το πλήθος του κόσμου, η Janis Joplin αγχώθηκε, και στράφηκε στο αλκοόλ και την ηρωίνη για να αισθανθεί καλύτερα.

Με 10 ώρες καθυστέρηση λόγω του κόσμου, η Janis Joplin βγήκε στην σκηνή και ερμήνευσε τα τραγούδια “Raise your Hand”, “As Good as you’re been to this World”, “To Love Somebody”, “Summertime”, “Try”, “Kozmic Blues”, “I Can’t turn you Loose”, “Work me Lord”, όπως και τα ήδη αγαπημένα του κόσμου “Piece of my heart” και “Ball and Chain”. Δεν χρειαζόταν και πολλά παραπάνω για να καθιερωθεί ως θρύλος. Ίσως, μάλλον, ο θάνατός της την επόμενη χρονιά.

Το τέλος του Μαργαριταριού

Αν απορείτε με τον τίτλο του άρθρου, μάθετε πως το 1971 η Janis Joplin κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ της “Pearl”. Η διαφορά με τα προηγούμενα έγκειται στο ότι δεν ήταν εν ζωή κατά την κυκλοφορία του.

Την τελευταία ημέρα των ηχογραφήσεων του “Pearl”, την 1η Οκτωβρίου, η Janis Joplin ηχογράφησε το “Mercedes Benz”. Η επόμενη συνάντηση που ήταν κανονισμένη για το στούντιο ήταν την 4η Οκτωβρίου. Στις 2 Οκτωβρίου, η Janis Joplin περίμενε στο ξενοδοχείο Landmark τη φίλη της, Peggy Caserta, και τον αρραβωνιαστικό της, Seth Morgan.

Δεν την επισκέφθηκαν ούτε εκείνο το βράδυ, όπως της είχαν υποσχεθεί, ούτε την κάλεσαν την επόμενη μέρα για να της εξηγήσουν τι προέκυψε. Η Caserta κάλεσε στο ξενοδοχείο την επόμενη νύχτα, όπου της είπαν ότι η Janis Joplin είχε δώσει εντολή να μη δεχθεί κανένα τηλεφώνημα μετά τα μεσάνυχτα. Το 24ωρο πριν τον θάνατό της είχε μιλήσει με τον αρραβωνιαστικό της, αλλά κανείς δεν ξέρει τι ειπώθηκε.

Το απόγευμα της Κυριακής, 4 Οκτωβρίου, ο road manager της John Cooke, πήγε στο Landmark Motor Hotel, όπου τη βρήκε νεκρή, πεσμένη δίπλα στην πόρτα του δωματίου της. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν υπερβολική δόση ηρωίνης, σε συνδυασμό με κατανάλωση αλκοόλ.

Το μαργαριτάρι της Janis Joplin τελικά ήταν άστρο, που, όπως συμβαίνει με κάθε αληθινό θρύλο, βλέπουμε την πραγματική αξία του εμείς, οι μεταγενέστεροι.

Σκέφτηκα πολύ σοβαρά τι είδους άρθρο να γράψω –  όντας αμετανόητος Metallifan – και κατέληξα στο να αφήσω το οπαδιλίκι μου στην άκρη και απλά να παραθέσω μερικά στοιχεία σχετικά με τους δίσκους που κυκλοφόρησαν όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας δειγματοληπτικά κάποια τραγούδια από κάθε δίσκο, για να το ψάξεις και εσύ που τους έχεις ακουστά, αλλά δεν έχεις εντρυφήσει καθόλου στην μουσική τους.

Για πάμε λοιπόν να σου γνωρίσω τους Metallica

Η αρχική σύνθεση των Metallica είχε τον James Hetfield στην lead κιθάρα και στα φωνητικά, τον Lars Ulrich στα ντραμς, τον Ron Mc Govney στο μπάσο και τον Dave Mustaine στην solo κιθάρα. Μετά από πολλούς καυγάδες μεταξύ του Mc Govney και του Mustaine, την θέση του Mc Govney πήρε ο Cliff Burton, προερχόμενος από την μπάντα Trauma.

Λίγο πριν την έναρξη  των ηχογραφήσεων για το άλμπουμ, εκδιώχθηκε από την μπάντα και ο Mustaine, λόγω προβλημάτων κατάχρησης αλκοόλ που επηρέαζαν την συμπεριφορά του. Ο Mustaine στην συνέχεια δημιούργησε τους Megadeth και γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην καριέρα του. Την θέση του στην μπάντα πήρε ο Kirk Hammet του συγκροτήματος Exodus.

1^ος Δίσκος: Kill ‘em All (27/10/1983 Megaforce records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Cliff Burton – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Θεωρείται από πολλούς ως ο πρώτος thrash metal δίσκος που γράφτηκε ποτέ και καθιερώνει τους Metallica ως τους δημιουργούς του συγκεκριμένου είδους. Πρωτόλειο thrash παιγμένο με φοβερή ενέργεια και ταχύτητα, σαφώς επηρεασμένο από το punk rock (Misfits) και από το New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) με μπάντες όπως τους Motorhead, Saxon, Diamond Head και Blitzkrieg.

Τα 4 σπυριάρικα μειράκια καταθέτουν οργή, ψυχή, ταχύτητα, ενέργεια και τεχνική που δεν είχαν συνδυαστεί έτσι, ποτέ ξανά, δημιουργώντας το δικό τους φανατικό κοινό και αφήνοντας άφωνους τους περισσότερους rock και metal κριτικούς.

Τσέκαρε:

Motorbreath: Το τραγούδι που με ανάγκασε να μάθω ντραμς !!!

The Four Horsemen: Τεχνικό και εμπνευσμένο, ένα πραγματικό διαμάντι

Seek And Destroy: Απαραίτητο και αναπόσπαστο κομμάτι του setlist μέχρι σήμερα.

2^ος Δίσκος: Ride The Lightning (27/7/1984 – Megaforce Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Cliff Burton – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Ένα μόλις χρόνο μετά την κυκλοφορία του εντυπωσιακού ντεμπούτου τους, οι Metallica επιστρέφουν με καινούργιο δίσκο. Και τι δίσκο !!! Έχοντας πλέον τον Cliff Burton ενεργά αναμεμειγμένο στην διαδικασία της σύνθεσης των τραγουδιών, παρουσιάζουν έναν ωριμότερο δίσκο, που ταυτόχρονα κρατάει αμείωτη την ενέργεια και την ένταση του.

Ο ταλαντούχος μπασίστας, φέρνει τις δικές του διαφορετικές και πολυσυλλεκτικές επιρροές στην μπάντα, χαράσσοντας νέους δρόμους δημιουργίας, καθιστώντας την μια από τις επιδραστικότερες μπάντες στον χώρο του “σκληρού” ήχου. 

Τσέκαρε:

Fade To Black: Η πρώτη “μπαλάντα” του συγκροτήματος. Τραγούδι που όταν κυκλοφόρησε δίχασε το ακροατήριο, που το θεώρησε πολύ soft, αλλά πέρασε την δοκιμασία του χρόνου, όντας από τα πιο αγαπημένα ever.

Creeping Death: Συνήθως με αυτό ξεκινάν τις συναυλίες τους. Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;

For Whom The Bell Tolls: Εμπνευσμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια και δεν λείπει ποτέ από τις συναυλίες τους. Η χαρακτηριστική καμπάνα της εισαγωγής σε προετοιμάζει για το – επικών διαστάσεων – αυτό αριστούργημα.

3^ος Δίσκος: Master Of Puppets (3/3/1986 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Cliff Burton – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Για πολλούς η κορυφαία στιγμή της καριέρας των Metallica. Ένας δίσκος που μνημονεύεται σταθερά, ανάμεσα στους καλύτερους όλων των εποχών, για όλα τα είδη της metal μουσικής.

Τεχνική και μελωδία έχουν φτάσει στο απόγειο του συνδυασμού τους με την ωμή ενέργεια και την δύναμη, στοιχεία που είναι εμφανή σε κάθε ακόρντο, σε κάθε γύρισμα, σε κάθε ρεφρέν και κουπλέ αυτού του διαχρονικού διαμαντιού.

Τσέκαρε:

Battery: Η εισαγωγή με την σπανιόλικη κιθάρα, δεν σε προετοιμάζει καθόλου για τον όλεθρο που επακολουθεί. Το thrash στα καλύτερα του.

Disposable Heroes: Τρελή προσωπική καψούρα το συγκεκριμένο, δεν θα μπορούσε να λείπει. Μαγκιά, skills και αντιπολεμικό θέμα στους στίχους, το περιεχόμενο.

Welcome Home (Sanitarium): Μπαλαντοειδές, με κρυστάλλινα καθαρές μελωδίες, εκπληκτική ερμηνεία στα φωνητικά από τον Hetfield και μια κορύφωση για Όσκαρ, θα μπορούσε να είναι κάλλιστα το soundtrack της “Φωλιάς του Κούκου”.

Master Of Puppets: Όταν ένα τραγούδι τόσο thrash, στο ζητάει η γυναίκα σου να το ακούσει και σιγοτραγουδάει τα λόγια, χωρίς να ακούει metal, τότε κάτι καλό θα έχει. Τι λες και εσύ;

4^ος Δίσκος: …And Justice For All (7/9/1988 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Το 1986 έφερε και μια τραγωδία για την οικογένεια των Metallica. Ο μπασίστας Cliff Burton σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, κατά την διάρκεια της περιοδείας της μπάντας για την προώθηση του άλμπουμ Master Of Puppets. Δεν θα μπω στην διαδικασία των συζητήσεων για το πόσο αυτό επηρέασε την μπάντα μουσικά. Είναι ένα θέμα που σηκώνει πολύ συζήτηση.

Ο νέος μπασίστας Jason Newsted  κλήθηκε να αναπληρώσει ένα – αντικειμενικά – δυσαναπλήρωτο κενό. Προερχόμενος από τους Flotsam and Jetsam, ο Newsted έδωσε τα δικά του χαρακτηριστικά στους Metallica και έγινε, μέχρι την αποχώρηση του από την μπάντα το 2001, ένα από τα απολύτως απαραίτητα κομμάτια του παζλ που τους αποτελεί.

Ο δίσκος τώρα αποτελεί μια προσπάθεια των Metallica να αποδείξουν σε φίλους και εχθρούς, πόσο τεχνικά άρτιοι και γνώστες των οργάνων τους είναι, καθώς κινούνται – με μεγάλη επιτυχία, η αλήθεια είναι – σε μονοπάτια δαιδαλώδη, που αγγίζουν τα όρια του progressive metal.

Μεγάλης διάρκειας τραγούδια με αμέτρητες αλλαγές ρυθμού και μια “στεγνή” παραγωγή, που τονίζει τις κιθάρες και τα ντραμς, αλλά δυστυχώς “θάβει” το μπάσο, είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά του δίσκου, που στιχουργικά ασχολείται με την δικαιοσύνη, το περιβάλλον, τον πόλεμο και τις κοινωνικές αδικίες.

Τσέκαρε:

One: Οι Metallica γύρισαν το πρώτο τους video clip. Και τα σπάει. Και κέρδισαν και Grammy το 1990. Και είναι εμπνευσμένο από την ταινιάρα “Johnny Got His Gun”. Θες κάτι άλλο;

To Live Is To Die: Ένα instrumental έπος αφιερωμένο στον Cliff Burton βασισμένο σε riff που είχε γράψει ο ίδιος και δεν είχαν κυκλοφορήσει στους προηγούμενους δίσκους.

…And Justice for All: Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι ουσιαστικά μια μινιατούρα του. Αν ψάχνεις για το πιο χαρακτηριστικό και αντιπροσωπευτικό τραγούδι του δίσκου, μόλις το βρήκες.

5^ος Δίσκος: Black Album (13/8/91 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Το άλμπουμ που έκανε τους Metallica superstars, σηματοδοτεί μια στροφή στην σύνθεση και την παραγωγή των τραγουδιών τους. Με παραγωγό τον πολύ πετυχημένο και πασίγνωστο Bob Rock (Motley Crue, Aerosmith, Bon Jovi μερικές από τις μπάντες που είχε συνεργαστεί), η μπάντα επιστρέφει στα βασικά του heavy metal, με τραγούδια πιο απλά, μικρότερης διάρκειας και απίθανα μεστό και γεμάτο ήχο.

5 video clips και radio friendly προσέγγιση, ξενίζουν τους πιο σκληροπυρηνικούς φίλους της μπάντας, αλλά συστήνουν εκατομμύρια άλλους στο heavy metal. Πολλοί κατηγορούν τους Metallica ότι ξεπουλήθηκαν, πολλοί περισσότεροι όμως τους γνωρίζουν με αυτό τον δίσκο και ψάχνουν περαιτέρω την δισκογραφία τους.

Τσέκαρε:

Wherever I May Roam: Ανατολίτικα riff συνδυασμένα με πολλούς τόνους metal, αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη συνταγή επιτυχίας.

Enter Sandman: Πολύ φορεμένο, το ξέρω, Δεν παύει όμως να είναι κομματάρα.

The Unforgiven: Η αντεστραμμένη, ως προς την δομή της, “μπαλάντα” του δίσκου. Δυνατά κουπλέ και ήρεμα ρεφρέν,  δεν είχε γράψει ποτέ κανείς.

6^ος Δίσκος: Load (4/6/1996 Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Άλλη μια αλλαγή πλεύσης για τους Metallica, αφού στο συγκεκριμένο δίσκο αφήνουν πίσω τελείως τα thrash στοιχεία της μουσικής τους και στρέφονται σε πιο hard rock και blues κατευθύνσεις. Με διάρκεια μεγαλύτερη από ποτέ (γύρω στα 80 λεπτά), πούλησε αρκετά, αλλά δεν ικανοποίησε την μεγαλύτερη μερίδα των οπαδών τους.

Μεγαλύτερη ευθύνη για αυτό πιθανά να έπαιξε η αλλαγή του look της μπάντας, αφού το κοντό κούρεμα και τα βαμμένα μάτια, δεν έτυχαν και της καλύτερης υποδοχής από το κοινό. Μουσικά δεν είναι άσχημο, αλλά κατά την γνώμη μου, υπολείπεται έμπνευσης σε σχέση με προηγούμενες δουλειές τους. Παρόλα αυτά περιέχει κάποια κομμάτια που αξίζουν τον χρόνο σου.

Τσέκαρε:

Outlaw Torn: Βαρύ και δυνατό κομμάτι, που το διατρέχει μια νοσηρότητα που το κάνει να ξεχωρίζει. Ιδίως στην εκτέλεση με την Συμφωνική Ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο.

Ain’t My Bitch: Κουβαλάει αρκετό από το τσαγανό και τον τσαμπουκά που έκαναν τους Metallica τόσο διάσημους.

Until It Sleeps: Αν αφήσεις στην άκρη το παράξενο (για τα δεδομένα των Metallica) video clip το τραγούδι είναι εξαιρετικό.

7^ος Δίσκος: ReLoad (18/11/1997 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Περιέχει κυρίως τραγούδια που περίσσεψαν από το Load και κινείται στις ίδιες μουσικές κατευθύνσεις με αυτό. Ταυτόχρονα είναι και ο τελευταίος δίσκος που ηχογράφησε με την μπάντα ο μπασίστας Jason Newsted.

Και εδώ υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν όπως και στο Load, αλλά η γενικότερη άποψη του κοινού δεν ήταν και η καλύτερη, παρά τις αρκετές πωλήσεις που έκανε.

Τσέκαρε:

The Memory Remains: Η συνεργασία με την Marianne Faithfull έδωσε ένα υπέροχο και δυνατό rock τραγούδι.

The Unforgiven II : Η καταπληκτική συνέχεια του τραγουδιού που συναντάμε στο Black Album. Προσωπική μου άποψη, ότι είναι ακόμα καλύτερο από το πρώτο.

Fuel: Τσίτα τα γκάζια και πάμεεεεεε

8^ος Δίσκος: St Anger (5/6/2003 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Bob Rock – μπάσο (guest)
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Η αποχώρηση του Jason Newsted από τους Metallica για προσωπικούς λόγους, αλλά και τα γενικότερα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα μέλη του συγκροτήματος, χρήζουν ειδικής μνείας σε ανεξάρτητο άρθρο.

Εδώ θα αναφέρουμε μόνο, ότι την θέση του Jason στο μπάσο πήρε για τις ανάγκες της ηχογράφησης ο παραγωγός των Metallica και μουσικός Bob Rock και ότι ολόκληρος ο δίσκος αποτελεί μια προσπάθεια ψυχοθεραπείας της μπάντας και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η έλλειψη solo από τις κιθάρες και ο άθλιος ήχος του ταμπούρου του Ulrich αποτελούν τα πιο έντονα χαρακτηριστικά αυτού του δίσκου.

Τσέκαρε:

Frantic: Αν το είχε γράψει  κάποια άλλη μπάντα, θα μιλάγαμε για Τραγουδάρα… Αλλά από τους Metallica είναι απλά καλό.

St Anger: Τα ίδια ισχύουν και για το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου.

9^ος Δίσκος: Death Magnetic (12/9/2008 – Warner Bros)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Robert Trujillo – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Επιστροφή στις μουσικές τους ρίζες επιχειρούν οι Metallica με τον δίσκο Death Magnetic και το καταφέρνουν. Πιο περίπλοκες συνθέσεις με έντονο το thrash στοιχείο και με εντυπωσιακά βελτιωμένο τον ήχο, δίνουν το στίγμα για την κατεύθυνση που ακολουθούν πλέον οι Metallica.

Τσέκαρε:

The Day That Never Comes: Το μικρότερο αδερφάκι του επικού αριστουργήματος One, δεν θα μπορούσε να είναι παρά ένα αριστούργημα και το ίδιο. Άσε που το video clip είναι γυρισμένο σαν κανονική ταινία.

All Nightmare Long: Το τραγούδι ξεκινά με τον Hetfield να ψιθυρίζει “luck runs out”. Εγώ θα προσθέσω απλά: “Skills Do Not”.

The Unforgiven III: Το τρίτο σκέλος των Unforgiven τραγουδιών είναι μια απίστευτη σύλληψη και εκτέλεση , πέραν πάσης αμφισβήτησης. Απλά μαγικό…

10^ος Δίσκος: Hardwired… To Self-Destruct (18/11/2016 – Blackened Recordings)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Robert Trujillo – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Η προσπάθεια των Metallica για επιστροφή στις thrash ρίζες τους, συνεχίζεται και σε αυτόν τον δίσκο και στέφεται για άλλη μια φορά με απόλυτη επιτυχία. Η μηχανή παραγωγής riff που ακούει στο όνομα James Hetfield αποδεικνύει άλλη μια φορά ότι έχει το καλύτερο δεξί χέρι σε ολόκληρο το metal σύμπαν και η μπάντα ακούγεται πιο δεμένη και σφιχτή από ποτέ, τουλάχιστον για τα τελευταία 25 χρόνια.

Τσέκαρε:

Moth Into Flame: Η ώρα του mosh pit. Αυτό μόνο και τέλος.

Hardwired…To Self-Destruct: 3 λεπτά ανελέητου head banging από τα παλιά.

Spit Out The Bone: Φαντάσου ένα τραγούδι που έχει πάρει τα καλύτερα από κάθε δίσκο των Metallica και τα έχει ενσωματώσει σε ένα. Σταμάτα να φαντάζεσαι. Άκου το Spit Out The Bone. Δες και το video clip. Άλλο επίπεδο βρε παιδάκι μου…

Κυκλοφορίες εκτός συναγωνισμού:

The 5,98$ Garage Days Re-Revisited( 21/8/1987 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Οι Metallica παίζουν αγαπημένα τους τραγούδια, άλλων καλλιτεχνών.

Garage Inc. (23/11/1998 – Elektra, Sony, Vertigo)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Λίγα λόγια για τον δίσκο:

Άλλος ένας δίσκος με διασκευές αγαπημένων τραγουδιών, άλλων συγκροτημάτων.

S & M: Live με την Συμφωνική Ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο (23/11/1999 – Elektra Records)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Jason Newsted – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

S & M 2: Live με την Συμφωνική Ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο (28/3/2020 – Blackened Recordings)

• James Hetfield –lead  κιθάρα, φωνητικά
• Lars Ulrich – ντραμς
• Robert Trujillo – μπάσο
• Kirk Hammet -solo κιθάρα

Lulu: (31/10/2011 – Warner Bros, Vertigo)

Μια συνεργασία των Metallica με τον Lou Reed 

Αυτά τα ολίγα είχα να σου πω για τους Metallica… Ελπίζω να σε βοήθησα στο να αποκτήσεις ένα μπούσουλα σχετικά με την δισκογραφία τους και να γίνεις και εσύ ένας fan τους. Σε κάθε περίπτωση, είτε τους αγαπάς είτε τους μισείς, οι Metallica δεν είναι ένα συγκρότημα που μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο.

Οι μουσικές επιρροές

Βαθύτατα επηρεασμένο από το ροκ, το grunge αναπτύχθηκε σαν εναλλακτικό παρακλάδι του. Οι Melvins, η πρώτη μπάντα που ουσιαστικά δημιούργησε το νέο αυτό είδος, είχαν σαν κύρια ακούσματα τους, τους KISS, τους BLACK SABBATH, τους LED ZEPPELIN και τους AC/DC. Ξεκινώντας σαν ροκ συγκρότημα, στην Ουάσιγκτον το 1983 και προσθέτοντας μπόλικο πανκ και metal στοιχεία στην παλέτα τους, φτιάξανε αυτό το υβρίδιο, που όμοιο του δεν είχε ακουστεί ξανά. Η μεγάλη άνθηση του όμως ήρθε κατά την περίοδο 1991 – 1997 με μπάντες όπως οι Nirvana, Pearl Jam, Alice In Chains, Soundgarden κ.α. Δίσκοι ορόσημα της μουσικής αυτής κυκλοφόρησαν τότε και ακούγονται μέχρι τις μέρες μας, φρέσκοι και επίκαιροι, όσο ποτέ. Το grunge διεκδίκησε και πήρε μεγάλο κομμάτι του ροκ και metal ακροατηρίου, το οποίο είχε κουραστεί από την “δηθενιά” της εποχής, τόσο μουσικά, όσο και εμφανισιακά.

Οι στυλιστικές καινοτομίες

Η γενιά του grunge είχε ξεκάθαρα μπουχτίσει με την
extravaganza της περιόδου και έψαχνε άλλον τρόπο να εκφραστεί, λιγότερο επιτηδευμένο και πιο ταιριαστό στην ψυχοσύνθεση της. Τον βρήκε στην απλότητα του grunge στυλ. Φανελένια πουκάμισα, σκισμένα τζιν, στρατιωτικά άρβυλα, σκουφάκια που κάλυπταν το απεριποίητο μακρύ μαλλί και γήινα χρώματα, συνιστούσαν το νέο dress code και έφτασαν να αποτελούν στυλιστική πρόταση από μεγάλους οίκους μόδας παγκοσμίως.

Οι κοινωνικές προεκτάσεις

Η πόλη του Seattle, απ’ όπου ξεκίνησε το grunge, αλλά και ολόκληρος ο κόσμος, ήταν έτοιμοι να αγκαλιάσουν αυτό το είδος μουσικής έκφρασης. Η μελαγχολία και ο ρεαλισμός των στίχων, σε συνδυασμό με την επιθετικότητα της μελωδίας, χαρακτήριζαν την εποχή και της έδιναν το soundtrack που χρειαζόταν. Μπορεί το στιλ του χίπη να έβγαινε εκτός μόδας, αλλά η αντίθεση με οτιδήποτε θέσφατο και η μη συμμόρφωση με τους κανόνες, είχαν ακόμα πολύ ψωμί και στην εν λόγω κουλτούρα είχαν και το πρόσφορο έδαφος να ανθίσουν. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά η παρακαταθήκη που άφησε, μένει ζωντανή.

Το GRUNGE σήμερα

Μετά την αυτοκτονία του τραγουδιστή και κιθαρίστα των Nirvana, Curt Cobain, το 1994 το grunge – μουσικά – άρχισε να έχει φθίνουσα πορεία. Διατήρησε μέρος της δημοφιλίας του, αλλά έχασε το momentum του και πλέον ήταν δύσκολο να επανακάμψει. Οι νέες μπάντες πλέον χωρίζονταν σε post-grunge και nu-metal και ακολουθούσαν διαφορετικές μουσικές διαδρομές. Ακόμα και οι υπόλοιπες πτυχές του κινήματος μετασχηματίστηκαν και άλλαξαν. Πλέον η κοινωνία έχει αλλάξει και το grunge άλλαξε κι αυτό. Κάθε οργανισμός το κάνει αυτό, αν θέλει να επιβιώσει. Και το grunge αποδεικνύει πόσο δυνατός και ζωντανός οργανισμός είναι…

Δεδομένου του ότι ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, τα αποτελέσματα αυτού του μουσικού κινήματος μας απασχολούν και είναι επίκαιρα, ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά στη σημασία του.

Η ιστορία της house music

Ξεκινώντας από το 1980, η house έκανε την εμφάνισή της στο ραδιόφωνο του Chicago με τον σταθμό Hot Mix 5 να κάνει την αρχή και να δημιουργεί τον παλμό για χορό και έντονα συναισθήματα. Ωστόσο, η πραγματική της προέλευση, που επηρεαζόμενη από την disco, εντοπίζεται στα υπόγεια κλαμπ του Chicago και της New York στα τέλη των 70s.

Οι DJs εκείνης της εποχής άρχισαν να πειραματίζονται με νέους τρόπους ανάμιξης των τραγουδιών με στόχο να κάνουν τους ανθρώπους να χορεύουν περισσότερο. Η ακριβής προέλευση του ονόματος της house δεν είναι ακόμη σαφής. Υπάρχει βέβαια μια θεωρία ότι προήλθε από το νυχτερινό κέντρο διασκέδασης “.

Μετά από χρόνια παρουσίας κατόρθωσε να δημιουργήσει τις πρώτες μουσικές υποκουλτούρες, θετικές επιρροές στην τεχνολογία και το δικό της κοινό που κατάφερε να την προωθήσει. Παράλληλα, αναδύθηκαν στην επιφάνεια νέα είδη όπως τα Chicago House, Deep House και Acid House.

Κομμάτι από τους πρώτους DJ στο ξεκίνημα της House Music (Frankie Knuckles – Your Love / 1987).

Τεχνολογικές επιδράσεις

Η αρχή της δεκαετίας του ’80 ήταν ζωτικής σημασίας για την παραγωγή της House music και των ανερχόμενων DJs. Με την κατασκευή και τις προσιτές τιμές των synthesizers, samplers, sequencers, και drum machines, οι παραγωγοί μουσικής από το Chicago, New York και το Detroit κατάφεραν να εμβαθύνουν στο συγκεκριμένο είδος και να δημιουργήσουν έναν καινούργιο ήχο ο οποίος ήταν πιο βαθύς, έντονος και ζωντανός.

Οι καινούργιες τεχνικές του mix και του remix έδωσαν καινούργιο περιεχόμενο και μουσικό τόνο στα ήδη υπάρχοντα τραγούδια της εποχής.

2000s

Το 2007, μετά την επιτυχία του “One More Time”, ο Μπανγκαλτέρ, από τους Daft Punk, είπε στους DJ Times ότι η house music έχει ξεφύγει από τα υπόγεια από τα οποία ξεκίνησε, και διαδόθηκε, αποκτώντας μεγαλύτερη αναγνώριση. Μεταξύ 1999 και 2010, το hard electro γερμανικό συγκρότημα Zombie Nation, δημιούργησε το “Kernkraft 400”, εμπνευσμένο από τη hard house.

Αποτέλεσε ένα επιτυχημένο crossover το 1999 και εξακολουθεί να αποτελεί βασικό soundtrack στις αθλητικές αρένες παγκοσμίως. Στις Η.Π.Α. και σε όλο τον κόσμο, η κουλτούρα του κλαμπ και του φεστιβάλ που βασίζεται στη house music, έγινε βιομηχανία εκατομμυρίων δολαρίων.

Σε αυτό βοήθησε και η εξέλιξη του διαδικτύου στο οποίο η house music ήταν έτοιμη να ευημερήσει. Στα τέλη του 2000, έκαναν την εμφάνισή τους, με νέες επιτυχίες, οι Daft Punk, Deadmau5, Fedde Le Grand, David Guetta και Calvin Harris.

Ένας από τους ανερχόμενους DJs της δεκαετίας του 2000, ο David Guetta, μαγεύει με μοναδικές κυκλοφορίες τραγουδιών συνεισφέροντας στην έναρξη μιας έντονης dance house music περιόδου.

2010s

Κατά τη διάρκεια του 2010 αναπτύχθηκαν πολλοί νέοι ήχοι house μουσικής από DJ, παραγωγούς και καλλιτέχνες. Η Σουηδία πρωτοστάτησε στο είδος του «Festival progressive house» με την εμφάνιση των Sebastian Ingrosso, Axwell και Steve Angello.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ, πολλές δισκογραφικές εταιρείες έμειναν πιστές στον αρχικό ήχο της house music από τη δεκαετία του 1980. Αργότερα, το 2010, τα single του Calvin Harris “One Kiss” και “Promises” ήρθαν στο προσκήνιο της mainstream μουσικής στο Ηνωμένο Βασίλειο, με το τελευταίο να ενσωματώνει επίσης στοιχεία nu-disco και Italo house. Τα singles αυτά έφτασαν στο Νο. 1 στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου.

Ένα από τα κορυφαία και πιο επαναστατικά beat της δεκαετίας. Καθώς επηρεάζονται από την techno house, οι DJs αρχίζουν να δημιουργούν διαφορετικές νότες και εντάσεις σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία.

ΣΗΜΕΡΑ

Στην σημερινή εποχή έχουμε περάσει σε μία πιο εξελιγμένη περίοδο όπου κυριαρχούν κονσόλες DJ, μίκτες, εξελιγμένα ηχοσυστήματα και η εναλλαγή των κομματιών έχει γίνει πια παιχνιδάκι. Με κάθε χρόνο που περνάει βγαίνουν στο προσκήνιο όλο και περισσότερα καινούργια ταλέντα και φυσιογνωμίες που προσπαθούν να μαγέψουν τον κόσμο με την δικιά τους προσωπική μελωδία.

Η house music έχει εισχωρήσει σε χώρους γυμναστικής, έχει δημιουργήσει χορευτικές ομάδες και ειδικές σχολές εκπαίδευσης στην παραγωγή για DJs. Και καθημερινά αυτό το είδος μουσικής εξελίσσεται όλο και περισσότερο.

Η μουσική μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τη ζωή μας σημαντικά. Πάμε, λοιπόν, να δούμε τα top 10 τραγουδιών που μας επηρέασαν με το πέρασμα του χρόνου και παράλληλα άλλαξαν τον κόσμο.

Το top 10 τραγουδιών που μας επηρέασαν σημαντικά

1. Billie Holiday – “Strange Fruit” (1939)

Η Eleanora Fagan, πιο γνωστή ως Billie Holiday, τραγούδησε για πρώτη φορά το “Strange Fruit” το 1939, δείχνοντας έτσι την συμπαράστασή της στους ανθρώπους της Νότιας Αμερικής οι οποίοι εκείνη την περίοδο αντιμετώπιζαν ρατσιστικές και βάρβαρες συμπεριφορές.

Έτσι, αυτό το τραγούδι διαμαρτυρίας για τα ρατσιστικά κινήματα της εποχής, για τη σκληρότητα, για τον πόνο και την ταλαιπωρία που είχαν υποστεί τόσοι άνθρωποι, γίνεται η ελπίδα για αλλαγή των κατεστημένων.

Για πρώτη φορά, το 1999, το περιοδικό Time, φιλοξενεί στο εξώφυλλό του την τραγουδίστρια Billie Holiday, αναδεικνύοντας τη σημασία και τον αντίκτυπο που είχε αυτό το κομμάτι. Είναι ενδεικτικό, ότι μετά από τόσα χρόνια κυκλοφορίας του, ο διάσημος ράπερ Kanye West το έχει εντάξει σε ένα από τα άλμπουμ του. Άξια η θέση στο top 10 τραγουδιών που αναλύουμε σήμερα.

2. The Beatles – “I Wanna Hold Your Hand” (1963)

Δεν θα μπορούσε να λείπει από τα top 10 τραγουδιών που μας επηρέασαν βαθιά. Αποτελεί ένα τραγούδι με το οποίο το συγκρότημα των Beatles κατάφερε να αναδειχθεί ακόμη περισσότερο στο ευρύτερο κοινό. Πρόκειται για ένα από τα πιο ιστορικά single τραγούδια τους. Το “I wanna hold your hand” δημιουργήθηκε κατά την περίοδο της μουσικής επανάστασης και σε μια χρονιά που η Αμερική κλονιζόταν από την δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι.

Η Beatlemania άρχισε να εξαπλώνεται ραγδαία σε Αμερική και Ευρώπη συγχρόνως. Το συγκρότημα κατάφερε να συγκεντρώσει 70 εκατομμύρια τηλεθεατές στην εκπομπή Ed Sullivan Show, τον Φεβρουάριο του 1964, οδηγώντας την στην κορυφή των προβολών της ιστορίας της τηλεόρασης εκείνης της εποχής.

3. Sam Cooke – “A Change Is Gonna Come” (1964)

Ο Sam Cooke θεωρείται από πολλούς ο Βασιλιάς της Soul, και όχι άδικα, αν αναλογιστούμε τις επιτυχίες του. Το κομμάτι “A change is gonna come” έγινε ο ανεπίσημος ύμνος για το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ο Cooke εμπνεύστηκε από ένα παρόμοιο τραγούδι του Bob Dylan, το “Blowin”.

Μερικούς από τους στίχους τους εμπνεύστηκε και από ένα περιστατικό που συνέβη στον ίδιο και την παρέα του, σε ένα μοτέλ στη Λουϊζιάνα. Το κομμάτι κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του τραγουδιστή ο οποίος πυροβολήθηκε από έναν ιδιοκτήτη μοτέλ στο Λος Άντζελες και τρύπωσε στο σημερινό άρθρο των top 10 τραγουδιών που μας επηρέασαν.

4. Edwin Starr – “War” (1970)

To “War” είναι ένα τραγούδι διαμαρτυρίας κατά του πολέμου. Η έμπνευση για αυτό πηγάζει από τον πόλεμο του Βιετνάμ για τον οποίο οι Norman Whitfield και Barrett Strong αποφάσισαν να γράψουν ένα τραγούδι για να εκφράσουν την ανάγκη να σταματήσει ο πόλεμος, το 1969.

Ωστόσο, η επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού έγινε το 1970 από τον Edwin Starr, και γρήγορα ανέβηκε στην κορυφή του Billboard Hot 100, μένοντας στην ιστορία ως ένα από τα πιο πετυχημένα τραγούδια διαμαρτυρίας.

Αργότερα, διάσημα ονόματα του χώρου της μουσικής του Hollywood, το διασκεύασαν και άρχισε να ακούγεται ξανά και ξανά για αρκετό καιρό. Συνεπώς, παίρνει επάξια μια θέση στο top 10 τραγουδιών που είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον κόσμο.

5. John Lennon – “Imagine” (1971)

Και ποιος δεν γνωρίζει το περίφημο μέλος των Beatles, ταλαντούχο κιθαρίστα και τραγουδοποιό, John Lennon. Ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του δεν είναι άλλο από το “Imagine”. Γράφτηκε με σκοπό να εκφράσει την ανάγκη για παγκόσμια ειρήνη και ισότητα μεταξύ των ανθρώπων.

Ο John Lennon χαρακτήρισε το κομμάτι ως αντι-θρησκευτικό, αντι-εθνικιστικό, αντι-συμβατικό, αντι-καπιταλιστικό, θέλοντας να τονίσει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μεταξύ τους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, περιουσίας και πεποιθήσεων.

Παρ’ όλα αυτά, δήλωσε επίσης ότι «το τραγούδι εκφράζει σχεδόν το κομμουνιστικό μανιφέστο, παρ’ όλο που δεν είμαι ιδιαίτερα κομμουνιστής». Μετά τη δολοφονία του Lennon το 1980, το “Imagine” άρχισε να ακούγεται παντού και τώρα μπαίνει στη δική μας λίστα top 10 τραγουδιών τα οποία θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας.

6. Bob Marley – “Get Up Stand Up” (1973)

Αποτελεί μια συνεργασία του Bob Marley και του Peter Tosh. Ο Marley το εμπνεύστηκε όταν έκανε περιοδεία στην Αϊτή, όπου παρατήρησε την φτώχεια των Αϊτινών και συγκινήθηκε βαθύτατα.

Παρ’ όλη την επιτυχία των υπόλοιπων τραγουδιών του Marley, το συγκεκριμένο αφορά άμεσα τον σύγχρονο κόσμο, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν ανισότητες και παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, γι’ αυτό και έχει μια θέση σε αυτό το top 10 τραγουδιών.

7. Sex Pistols – “God Save The Queen” (1977)

Το δημιούργησαν για να εκφράσουν την ατμόσφαιρα μιας εποχής που οι Βρετανοί αισθάνονταν πολύ αποξενωμένοι από τη βασιλική οικογένεια, τόσο ηθικά όσο και οικονομικά, καθιστώντας το ιδανικό για το top 10 τραγουδιών που αναλύουμε σήμερα.

Ο μάνατζερ των Sex Pistols, προσπάθησε να δημιουργήσει μια μικρή παράσταση στις όχθες του Τάμεση, έξω από το παλάτι του Γουέστμινστερ. Ωστόσο, οι αρχές εμπόδισαν την προσπάθειά τους να διαμαρτυρηθούν. Το κομμάτι αποτελεί ύμνο για το punk κίνημα στην Αγγλία, εκφράζοντας το θυμό που ένιωσαν οι Βρετανοί απέναντι στο βασιλικό καθεστώς.

8. U2 – “Sunday Bloody Sunday” (1983)

Το “Sunday Bloody Sunday” είναι από τα πιο σημαντικά κομμάτια πολιτικού χαρακτήρα των U2. Οι στίχοι του έχουν βασιστεί στην τραγική δολοφονία 13 Ιρλανδών από Άγγλους αλεξιπτωτιστές, στη διάρκεια μιας διαμαρτυρίας για τα πολιτικά δικαιώματά τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι U2 προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα ειρήνης μεταξύ των Ιρλανδών διαμαρτυρόμενων και των Άγγλων.

9. Green Day – “American Idiot” (2004)

Αυτό το punk τραγούδι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Αύγουστο του 2004 από τους Green Day. Το αμερικάνικο συγκρότημα επιθυμούσε να διαμαρτυρηθεί για την προπαγάνδα των media από την κυβέρνηση Μπους, η οποία προκαλούσε παράνοια και υστερία στην κοινωνία.

Πάνω από μια δεκαετία μετά την κυκλοφορία του, το κομμάτι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το “American Idiot” κατατάχθηκε στον αριθμό 13 των Single την χρονιά του 2009 και ανήκει στο top 10 τραγουδιών που παραθέτουμε, γιατί είναι από τα κομμάτια που μας έμειναν αξέχαστα.

10. Macklemore & Ryan Lewis feat. Mary Lambert – “Same Love” (2012)

Το “Same Love” βρίσκεται σε αυτό το top 10 τραγουδιών, καθώς αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Η Mary Lambert αποτέλεσε την έμπνευση για το κομμάτι. Η ιστορία της Lambert ξεκινάει από την στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι είναι γκέι.

Αισθάνεται λύπη για την αδυναμία της να αλλάξει αυτό που νιώθει και συχνά ζητά συγχώρεση από τον Θεό, καθώς αισθάνεται πως έχει αμαρτήσει. Σε μια συνέντευξη, ο Macklemore τόνισε πως: «το “Same Love” ήταν ένα τραγούδι που ήθελα να γράψω για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά δεν ήξερα πώς να αντιμετωπίσω το ζήτημα».

Και συνέχισε λέγοντας: «Ήξερα ότι ήθελα να γράψω ένα τραγούδι για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και την ομοφοβία στην κοινότητα του χιπ χοπ και στον κόσμο γενικότερα». Τελικά, πήρε υποψηφιότητα για Song of the Year στα Βραβεία Grammy του 2014.

Εν κατακλείδι, όλα αυτά τα χρόνια έχουν κυκλοφορήσει πολλά τραγούδια που έχουν επηρεάσει και έχουν συγκινήσει βαθιά τους ακροατές. Ωστόσο, αυτό είναι το top 10 τραγουδιών που είχαν, και συνεχίζουν να έχουν, μια πιο ιδιαίτερη θέση στις καρδιές των ανθρώπων οι οποίοι ταυτίστηκαν με τους στίχους τους και επηρεάστηκαν βαθιά.