Ο Stanley Kubrick γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1928 στο Bronx του New York City. Ένα έντονο ενδιαφέρον για τη φωτογραφία κατά τα εφηβικά του χρόνια τον οδήγησε σε μια καριέρα για το περιοδικό Look σε ηλικία 17 ετών. Η πρώιμη δουλειά του στη φωτογραφία επηρέασε πολύ το κινηματογραφικό στυλ του.

Το πάθος του Kubrick για τον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 όταν άρχισε να σκηνοθετεί documentaries μικρού μήκους. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, «Fear and Desire» (1953), αν και δεν είχε εμπορική επιτυχία, σηματοδότησε την αρχή μιας θρυλικής καριέρας.

Ο σκηνοθέτης κέρδισε την αναγνώριση των κριτικών με τα “Paths of Glory” (1957) και “Spartacus” (1960), δείχνοντας την ικανότητά του να χειρίζεται σύνθετες αφηγήσεις και παραγωγές μεγάλης κλίμακας. Η αδιάκοπη αναζήτηση της τελειότητας συχνά οδηγούσε σε συγκρούσεις με παραγωγούς και ηθοποιούς, αλλά είχε επίσης ως αποτέλεσμα μερικές από τις πιο άρτιες ταινίες στην ιστορία.

Η φιλμογραφία του Stanley Kubrick είναι απόδειξη της ευελιξίας του σε όλα τα είδη. Από τη σατιρική λάμψη του «Dr. Strangelove» μέχρι τον απόκοσμο τρόμο του «The Shining», κάθε ταινία προσφέρει μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία. Τα έργα του είναι γνωστά για τα βαθιά φιλοσοφικά τους ερωτήματα και τη σχολαστική προσοχή στη λεπτομέρεια.

5 must-watch ταινίες σε σκηνοθεσία Stanley Kubrick

1. 2001: A Space Odyssey (1968)

Το “2001: A Space Odyssey” θεωρείται συχνά ως μια από τις καλύτερες ταινίες που έγιναν ποτέ. Αυτό το sci-fi αριστούργημα εξερευνά ζητήματα που άπτονται της ανθρώπινης εξέλιξης, της τεχνητής νοημοσύνης και της εξωγήινης ζωής. Η σκηνοθεσία του Stanley Kubrick, σε συνδυασμό με το βάθος της ιστορίας του συγγραφέα Arthur C. Clarke, δημιούργησαν μια ταινία που σήμερα παραμένει τόσο αινιγματική όσο και πριν από περισσότερες από πέντε δεκαετίες.

2. A Clockwork Orange (1971)

Το “A Clockwork Orange” είναι μια δυστοπική αστυνομική ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Anthony Burgess. Η ταινία εξερευνά θέματα ελεύθερης βούλησης, τη φύση του κακού και τη δυνατότητα για κοινωνικό έλεγχο. Με την ανησυχητική αλλά συναρπαστική απεικόνιση της βίας και της ηθικής ασάφειας, παραμένει ένα ισχυρό σχόλιο για την ανθρώπινη φύση και τις κοινωνικές δομές.

3. The Shining (1980)

Αναμφισβήτητα μια από τις πιο σημαντικές και ηχηρές ταινίες τρόμου όλων των εποχών, το “The Shining” είναι μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Stephen King. Οι ταραχώδεις εικόνες της ταινίας, η dark ατμόσφαιρα που θύμιζε ιταλικό giallo και η εμβληματική ερμηνεία του Jack Nicholson ως Jack Torrance την καθιστούν βασικό στοιχείο του είδους του τρόμου. Η καινοτόμος χρήση του steadicam από τον Stanley Kubrick και η ικανότητά του να δημιουργεί ψυχολογική ένταση έθεσαν νέα πρότυπα για τη δημιουργία ταινιών τρόμου.

4. Full Metal Jacket (1987)

Το “Full Metal Jacket” είναι μια πολεμική ταινία που παρουσιάζει μια τρομακτική απεικόνιση του πολέμου του Βιετνάμ. Η ταινία χωρίζεται σε δύο ξεχωριστά μέρη: τη βάναυση εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων πεζοναυτών και την σπλαχνική εμπειρία μάχης στο Βιετνάμ. Η ακλόνητη απεικόνιση των απανθρωπιστικών επιπτώσεων του πολέμου από τον Stanley Kubrick, σε συνδυασμό με ισχυρές ερμηνείες, παρέχει μια σκληρή και νηφάλια ματιά στη στρατιωτική ζωή και τις συγκρούσεις.

5. Eyes Wide Shut (1999)

Το «Eyes Wide Shut», η τελευταία ταινία του , είναι ένα ψυχολογικό δράμα που εμβαθύνει σε θέματα σεξουαλικότητας, πιστότητας και υπαρξιακής περιέργειας. Με πρωταγωνιστές τον Τομ Κρουζ και τη Νικόλ Κίντμαν, η εξερεύνηση της ταινίας των κρυμμένων επιθυμιών και της πολυπλοκότητας των ανθρώπινων σχέσεων είναι συναρπαστική και ανησυχητική. Η ακριβής σκηνοθεσία του  και η αινιγματική αφήγηση της ταινίας συνεχίζουν να πυροδοτούν συζητήσεις και αναλύσεις.

Όπως θα παρατηρείτε από τα καρέ, ακόμα και αν δεν έχετε εξοικειωθεί ποτέ με την σκηνοθεσία του Stanley Kubrick, η οπτική συμμετρία που αγγίζει το στυλ χορογραφίας, τα χρώματα, τα ρετρό μοτίβα και οι αυστηρές εκφράσεις στα πρόσωπα των ηθοποιών είναι χαρακτηριστικά παρόντα σε όλες τις ταινίες του σκηνοθέτη.

Επιπλέον, και η μουσική επένδυση των ταινιών του Kubrick είναι κάτι παραπάνω από αξιομνημόνευτη. Ακούστε εδώ ένα από τα πιο μνημειώδη σημεία του soundtrack για το Eyes Wide Shut:

Η συναρπαστική προσωπικότητα του Stanley Kubrick

Ο Kubrick ήταν γνωστός για την τελειομανία του. Τραβούσε δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, φωτογραφίες για να καταγράψει μια μόνο σκηνή, επιδιώκοντας την απόλυτη ακρίβεια σε κάθε καρέ. Η αφοσίωσή του στην τέχνη του ήταν εμφανής μέχρι και στην τελευταία λεπτομέρεια των σκηνικών του, στην πρωτοποριακή χρήση των ειδικών εφέ και στις σύγχρονες τεχνικές που εισήγαγε στον κινηματογράφο.

Παρά τη φήμη του, ο Stanley Kubrick αποτιμούσε την ιδιωτικότητά του ακριβά, και σπάνια έδινε συνεντεύξεις. Προτίμησε μια απομονωμένη ζωή, μένοντας στην Αγγλία για μεγάλο μέρος της καριέρας του. Αυτή η μοναξιά προσέθεσε στο μυστήριο γύρω από την προσωπικότητά του, καθιστώντας τον μια από τις πιο αινιγματικές φιγούρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Οι ταινίες του αντιμετώπιζαν συχνά λογοκρισία, απαγορεύσεις και πολωμένες αντιδράσεις λόγω του προκλητικού περιεχομένου τους. Το «A Clockwork Orange», για παράδειγμα, αποσύρθηκε από τους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου από τον ίδιο τον Kubrick, αφού συνδέθηκε με αληθινά περιστατικά βίας. Το ασυμβίβαστο του οράματός του και η προκλητική θεματολογία του τον έβαζαν συχνά σε σύγκρουση με τα στούντιο παραγωγής, αλλά και με κριτικούς.

Ο θάνατος του Stanley Kubrick στις 7 Μαρτίου 1999, ήρθε λίγες μέρες αφότου ολοκλήρωσε την τελευταία ταινία του “Eyes Wide Shut”. Η επίσημη αιτία του θανάτου του Kubrick ήταν καρδιακή προσβολή.

Το timing του θανάτου του έχει οδηγήσει σε πολυάριθμες εικασίες και θεωρίες συνωμοσίας, γιατί το κύκνειο άσμα του, εκτός από μία ταινία για τον πόθο και τον απαγορευμένο αισθησιασμό, είναι επίσης μια ταινία που απεικονίζει τις μυστικιστικές τελετές που γίνονται κεκλεισμένων των θυρών στις τάξεις και τους κύκλους υψηλά ιστάμενων ανθρώπων με πολλή εξουσία στα χέρια τους.

Είναι αναμφισβήτητο ότι το άγχος της ολοκλήρωσης της ταινίας επηρέασε την υγεία του. Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιοι που θεωρούν ότι μπορεί να υπήρξαν και αίτια που συνδέονταν με το πόσο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα υπήρξε και με ανθρώπους που δεν ήθελαν απαραίτητα το καλό του, σε συνδυασμό με τα θέματα που έθιξε η τελευταία αυτή παραγωγή του, αν και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν τέτοιες θεωρίες.

Παρά το μυστήριο της ζωής του και τις θεωρίες γύρω από το θάνατό του, η κληρονομιά του παραμένει σταθερά άθικτη. Οι ταινίες του Stanley Kubrick συνεχίζουν να να μελετώνται και να προβάλλονται, επανεδραιώνοντας τη θέση του ως ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Η προσφορά του Stanley Kubrick στον κινηματογράφο είναι ανυπολόγιστη. Η ικανότητά του να υπερβαίνει τα είδη και να ξεπερνά τα όρια της κινηματογραφικής παραγωγής έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στη βιομηχανία. Η ζωή του αντανακλά την πολυπλοκότητα και τη λαμπρότητα του έργου του. Για όποιον παθιάζεται με τον κινηματογράφο, η εξερεύνηση των ταινιών του Kubrick είναι ένα ταξίδι στο μυαλό ενός πραγματικού κινηματογραφικού αρτίστα.

Φτάνει μονάχα να αναλογιστεί κανείς το διχασμό που προκάλεσε στους θεατές, τους κριτικούς, αλλά και μέλη της εκκλησίας, ο «Εξορκιστής» του 1973, μία από τις ταινίες τρόμου που έως και σήμερα έχει καταχωρηθεί από ορισμένους ως ένα shocking αριστούργημα με βάθος, και από άλλους ως μία βλάσφημη ταινία, η προβολή της οποίας θα έπρεπε να απαγορευθεί.

Ο φόβος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα. Αποτελεί την απάντηση του νευρικού μας συστήματος απέναντι σε μία απειλή ή βλάβη σε σωματικό, ψυχολογικό ή συναισθηματικό επίπεδο. Επομένως – κι αυτό είναι κάτι που συχνά δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε – είναι και μία γραμμή προστασίας απέναντι στον κίνδυνο. Άλλωστε, με αυτόν τον τρόπο προέκυψε ο φόβος εξελικτικά στον άνθρωπο.

Ακριβώς επειδή είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, ο άνθρωπος προσπαθεί πάντοτε να ηγηθεί του φόβου. Και όσο αντιφατικό και να ακούγεται, ένας από τους τρόπους που έχει βρει είναι και η ταινίες τρόμου, όπως θα δούμε και παρακάτω.

Ταινίες τρόμου: Οι θετικές διαστάσεις στην παρακολούθηση τρομακτικών φιλμ

Οι ταινίες τρόμου επιτρέπουν το άνοιγμα μιας διεξόδου για να εκτονωθεί σε ένα ασφαλές πλαίσιο το συναίσθημα του φόβου

Παρακολουθώντας ταινίες τρόμου, αντιμετωπίζουμε μπροστά στην οθόνη μας καταστάσεις που εκδραματίζουν πολλούς από τους βαθύτερους φόβους μας, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με αυτούς.

Ακριβώς επειδή παρέχουν ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο, ως θεάματα τα οποία γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι αποτελούν προϊόντα μυθοπλασίας, οι ταινίες τρόμου δημιουργούν ένα παράδοξο περιβάλλον ασφάλειας, στο οποίο αναγνωρίζουμε το φοβικό ερέθισμα, και ταυτόχρονα εξοικειωνόμαστε με αυτό, γνωρίζοντας ότι δεν κινδυνεύουμε.

Άλλωστε, η ενασχόληση με τις ταινίες τρόμου μπορεί να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί η θεραπεία έκθεσης (exposure therapy): ερχόμενοι σε επαφή με το φόβητρο, εξοικειωνόμαστε με αυτό, το κατανοούμε και μαθαίνουμε περισσότερες πληροφορίες για τον εαυτό μας.

Προσφέρουν υγιείς τρόπους αυτορρύθμισης σε στιγμές άγχους, αλλά και εκδήλωσης συναισθημάτων που υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν ανέκφραστα

Οι ταινίες τρόμου λειτουργούν σαν προσομοιώσεις της πραγματικής διαδικασίας εκδήλωσης φόβου. Στηρίζονται πάνω σε πυροδοτήσεις πυρηνικών φόβων, οι οποίοι, όπως έχει βρεθεί ακουμπούν σε 5 κεντρικές θεματολογίες:

• Τον φόβο της εγκατάλειψης
• Τον φόβο για την απώλεια της ταυτότητας
• Την απώλεια νοήματος
• Την απώλεια ενός σκοπού
• Το φόβο του θανάτου, της ασθένειας και του πόνου

Αυτού του είδους οι πυρηνικές μας ανησυχίες, συχνά είναι δύσκολο να βρουν έναν λειτουργικό τρόπο να εκδηλωθούν. Ποιός, άλλωστε, θέλει πραγματικά να εκθέσει τους φόβους το ενώπιον άλλων ανθρώπων, δείχνοντας την ευάλωτη πλευρά του;

Όταν, όμως, ο φόβος εκδηλώνεται έμμεσα, και στην προκειμένη μέσα από τις ταινίες τρόμου, τότε ως θεατές, διευκολυνόμαστε πολύ και στο μοίρασμά του με τους ανθρώπους στη ζωή μας. Μας είναι ευκολότερο να πούμε «είδα μια ταινία που με τρόμαξε πολύ», παρά να ανοίξουμε την καρδιά μας λέγοντας «με τρομάζει πολύ…».

Αυτό είναι φυσιολογικό, διότι οι μηχανισμοί άμυνάς μας εδράζονται σε αυτούς ακριβώς τους ενδότερους φόβους. Επομένως, και μόνο το γεγονός ότι οι ταινίες τρόμου ανοίγουν μία πύλη για να αποκαλύψουμε τους φόβους μας στους οικείους μας, και να συνομιλήσουμε για αυτούς, είναι εξαιρετικά ωφέλιμο.

Συνοψίζοντας, οι ταινίες τρόμου αποτελούν μία δίοδο εκδήλωσης και μοιράσματος ενός από τα συναισθήματα που ενυπάρχουν στον πυρήνα της ύπαρξής μας, μεν, αδυνατεί να βγει στο φως, δε. Για ορισμένους ανθρώπους μπορεί να προσθέτουν μία επιπλέον φόρτιση σε ήδη υπάρχοντα αγχώδη μορφώματα, ωστόσο για την πλειονότητα των οπαδών, η τελική αίσθηση που μένει είναι μάλλον η ανακούφιση.

Ίσως η προτίμηση για τη θέαση ταινιών με τέτοιο περιεχόμενο, άλλωστε, να εδράζεται και σε μία ανάγκη εξωτερίκευσης αυτού του βαρύνοντος φοβικού συναισθήματος. Ίσως, πάλι, οι ταινίες τρόμου, επειδή ομολογουμένως είναι fun, να προσφέρουν ένα καταφύγιο από μία ήδη τρομακτική καθημερινότητα.

Το διάστημα της αναμονής για το sequel του Squid Game, λοιπόν, είναι μεγάλο, πόσο δε μάλλον όταν το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν μας άφησε σε ένα cliffhanger, δηλαδή σε ένα σημείο μια ανάσα πριν από ένα σημαντικό ξεδίπλωμα της πλοκής.

Squid Game: Μια ιστορία για τη φτώχεια και την επιβίωση

Το Squid Game στην ουσία του είναι μία ιστορία για τα μήκη και τα πλάτη που μπορεί να φτάσει κάποιος ευρισκόμενος σε μια κομβική στιγμή ανάγκης, αλλά και μια έτερη δύναμη διατεθειμμένη να εκμεταλλευτεί αυτή τη στιγμή.

Η ιστορία είναι απλή: Μερικές χούφτες ανθρώπων, με τον καθένα να κουβαλά και μία οικονομική και ταυτόχρονα διαπροσωπική αποτυχία στη ζωή του, δελεάζονται από ένα έπαθλο 38 εκατομμυρίων δολλαρίων για να συμμετάσχουν σε ένα παιχνίδι επιβίωσης που λαμβάνει χώρα σε μια απομονωμένη νησίδα, μετά από μία μυστηριώδη πρόσκληση που λαμβάνουν μια τυχαία ημέρα.

Αυτό για το οποίο δεν είναι, όμως, υποψιασμένοι όταν καταφθάνουν εθελοντικώς, με τη φιλοδοξία της νίκης, είναι ότι η ήττα στο παιχνίδι ισούται με το θάνατο τους. Τα παιχνίδια που καλούνται να παίξουν έχουν τις ρίζες τους σε κλασσικά ομαδικά παιδικά παιχνίδια της Νοτίου Κορέας, ένα από τα οποία είναι και το Squid Game (Ojing-eo geim, στα ελληνικά παιχνίδι του καλαμαριού).

Οι κανόνες των παιχνιδιών δεν έχουν μεγάλη σημασία για την πλοκή, έχει όμως αξία να αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο ένα παιδικό παιχνίδι υφίσταται τέτοια διαστρέβλωση, που από μία αγνή ανάμνηση για τη συλλογική μνήμη των συμμετεχόντων, μετατρέπεται σε μια σειρά στυγνών φόνων.

Τι να περιμένεις από το sequel του Squid Game

Όπως είχε ούτως ή άλλως δηλωθεί εμμέσως από το τέλος του Squid Game που παρακολουθήσαμε το χειμώνα του 2021, η σειρά πρόκειται να κάνει την επανεμφάνισή της με μια δεύτερη σεζόν που υπολογίζεται ότι θα κυκλοφορήσει το 2024.

Ο σκηνοθέτης Hwang Dong-hyuk δήλωσε ότι το ερώτημα που θα απασχολήσει το δεύτερο κύκλο του Squid Game είναι το κατά πόσον υπάρχει πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ ανθρώπων. Άλλωστε, στο σημείο που μας άφησε η σειρά, αυτή η ερώτηση είχε αρχίσει ήδη να αναδύεται.

Μπορεί οι υπόλοιποι παίκτες να πέθαναν, ο πρωταγωνιστής Seong Gi-hun, όμως, ο μοναδικός επιζών του προηγούμενου Squid Game, αφού ανακαλύπτει τον υπαίτιο (και συμπαίκτη του) για τη δημιουργία του θανάσιμου παιχνιδιού, ξεκινά να έχει σκέψεις για το πώς θα καταφέρει να ανατρέψει τη συλλογικότητα που προκάλεσε τόση οδύνη, και που, βάσει ενδείξεων, συνεχίζει τη δράση της.

Στο Squid Game 2 αυτό που γνωρίζουμε έως τώρα είναι ότι ο πρωταγωνιστής φυσικά θα επιστρέψει, ωστόσο οι υπόλοιποι συντελεστές θα είναι καινούρια πρόσωπα. Η υπόσχεση του σκηνοθέτη, πάντως, είναι ότι στο καστ θα προστεθούν αρκετές γυναίκες.

Όσον αφορά την εκδοχή του Gi-hun όπως βγήκε από το παιχνίδι, λογικά θυμάσαι πως επέλεξε να αλλάξει το χρώμα των μαλλιών του και να τα βάψει κόκκινα. Ο σκηνοθέτης του Squid Game εξήγησε πως αυτή η επιλογή δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς το κόκκινο των μαλλιών του συμβολίζει τη δραστική και μόνιμη αλλαγή που επήλθε στον ψυχισμό του, αλλά και το θυμωμένο του πνεύμα.

Μέσα από ένα πρίσμα θυμού, λοιπόν, αυτό που θα πρέπει σίγουρα να αναμένουμε είναι η αποπαθητικοποίηση του πρωταγωνιστή, και η κατεύθυνσή του προς μία πιο επιθετική στάση εναντίον της οργάνωσης που του στέρησε τον εαυτό του και την ψυχική του υγεία.

Αν η περιγραφή μέχρι τώρα σε έχει ενθουσιάσει, θα χαρείς να μάθεις ότι έχει κυκλοφορήσει και το επίσημο trailer για τη δεύτερη σεζόν!

Το Squid Game ήταν μία σειρά που κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού μέσα σε 10 μέρες αφού κυκλοφόρησε. Επειδή είναι σίγουρο ότι η αναμονή του δεύτερου κύκλου προκαλεί και σε εσένα ανυπομονησία, σου προτείνω το αμέσως επόμενο ποιοτικό show με συναφή θεματολογία, που ονομάζεται Alice in Borderland και θα το βρεις και αυτό στο Netflix.

Γεννημένος στο Μπρούκλυν, μεγάλωσε βλέποντας κλασσικό κινηματογράφο και δημιουργώντας τέχνη σε τοίχους. Ευτυχώς για τους απανταχού σινεφίλ, το καλλιτεχνικό του ταλέντο δεν περιορίστηκε στα σχολικά χρόνια, και κατά τη φοίτησή του στο Harvard ασχολήθηκε με τις σπουδές πάνω στον κινηματογράφο και την κοινωνική ανθρωπολογία, δύο υπόβαθρα που θα έλεγε κανείς ότι αξιοποίησε στο μέγιστο όταν ξεκίνησε να δημιουργεί δικές του ταινίες.

Χαρακτηριστικά, οι ταινίες του Aronofsky πραγματεύονται θέματα-ταμπού για την κοινωνία, καθώς αφηγείται μέσα από το φακό του ιστορίες για την ψυχική διαταραχή, τη βία και τις υπαρξιακές αναζητήσεις των ηρώων του.

Είναι ένας από τους λίγους σκηνοθέτες που καταφέρνουν να απεικονίσουν την εμμονή και την αυτοκαταστροφή σε πρώτο πρόσωπο. Ο τρόπος με τον οποίο σκηνοθετεί χαρακτηρίζεται από γρήγορα πλάνα που προσομοιάζουν σε ίλιγγο, ενώ, η στενή συνεργασία του με τον συνθέτη Clint Mansell προσθέτει μια σκοτεινή μουσική ατμόσφαιρα.

5 ταινίες του Aronofsky για το επόμενο movie night

• Requiem For A Dream (2000)

Αν και δεν είναι η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ο Aronofsky, είναι αυτή που τον τοποθέτησε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όχι μόνο για τη χρονιά που κυκλοφόρησε, αλλά και για τις επόμενες δύο δεκαετίες. Αν με ρωτούσες ποιός είναι ο ιδανικός τρόπος για να μιλήσεις κατά της χρήσης ουσιών, θα σε οδηγούσα στην προβολή αυτής της ταινίας.

Το Requiem for a dream πραγματεύεται τις εξαρτήσεις τριών ανθρώπων με διαφορετικές φαντασιώσεις και φιλοδοξίες. Η Sara (Ellen Burstyn), μια μεσήλικη χήρα, παρακολουθεί καθημερινά τηλεπαιχνίδια στην τηλεόραση, με το τηλεχειριστήριο να έχει γίνει προέκταση του χεριού της. Φαντάζεται τον εαυτό της να συμμετέχει σε ένα από αυτά τα παιχνίδια, παρατηρεί, όμως, ότι το σώμα της έχει αλλάξει πολύ, και τα αγαπημένα της ρούχα είναι, πια, πολύ στενά.

Τη λύση φαίνεται να δίνουν τα αδυνατιστικά χάπια αμφεταμίνης. Ζει με τον γιο της, τον Harry (Jarred Leto), ο οποίος είναι απορροφημένος μέσα σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο. Αυτόν της διακίνησης ναρκωτικών. Επιχειρώντας να κερδίσει χρήματα για να ζήσει το όνειρό του με τη σεξεργάτρια σύντροφό του, Marion (Jennifer Connelly), ξεκινούν μαζί μια ατελείωτη βουτιά στη δίνη της ηρωίνης. Ποιό θα είναι το κόστος που θα πληρώσουν;

Αν σου άρεσε αυτή η ταινία, δες και: Climax (2018) του Gaspar Noe.

• Black Swan (2010)

Λένε πως ξέρεις ότι είδες μια καλή ταινία όταν σε άφησε με ένα δυνατό συναίσθημα αφού τελείωσε. Αν αυτό πραγματικά ισχύει, τότε ο  «Μαύρος Κύκνος» του Aronofsky είναι στ’αλήθεια μια καλή ταινία.

Ξεκινά ανοίγοντάς μας την κλειδαρότρυπα στον καταπιεστικό, τελειοθηρικό κόσμο του επαγγελματικού μπαλέτου. Η Nina (Natalie Portman), μια μπαλαρίνα με πάθος για το χορό αναλαμβάνει τα πρωτεία σε μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις της καριέρας της, τη Λίμνη των Κύκνων. Στο έργο, καλείται να παίξει τον Λευκό και το Μαύρο Κύκνο, δύο χαρακτήρες οι οποίοι έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους. Ως Λευκός Κύκνος θεωρείται η ιδανική πρωταγωνίστρια. Για το ρόλο της ως Μαύρος Κύκνος, όμως, αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό με τη συνάδελφό της, Lily (Mila Kunis), μια καινούρια μπαλαρίνα του θιάσου.

Για να καταφέρει να κερδίσει το ρόλο, είναι απαραίτητο να έρθει σε επαφή με τη σκιά μέσα της, και να αγκαλιάσει τον δυισμό του καλού και του κακού που ενυπάρχει στον ψυχισμό της. Γνωρίζουμε, όμως, ότι το μαύρο αλλοιώνει το λευκό, και αυτήν ακριβώς την παραμόρφωση παρακολουθούμε στα παρασκήνια αυτού του μπαλέτου. Μέσα από έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο, η Nina δεν είναι πια η ίδια, ερχόμενη αντιμέτωπη με την ψυχογενή ανορεξία και τον αυτοτραυματισμό. Με τον ίδιο τρόπο που ο Λευκός Κύκνος βεβηλώνεται από τον Μαύρο, έτσι και εκείνη βεβηλώνει το κορμί και τον νου της για να μπορέσει, τελικά, να αποκτήσει τα «φτερά» της ολόκληρα.

Αν σου άρεσε αυτή η ταινία, δες και: Girl, Interrupted (1999) του James Mangold.

• Mother! (2017)

Ο W. M. Thackeray έγραψε: «Μητέρα είναι το όνομα του Θεού στα χείλη και τις καρδιές των μικρών παιδιών». Η μητέρα έχει υπάρξει διαχρονικά, ανά τους αιώνες, ένα σύμβολο φροντίδας, θαλπωρής και αυτοθυσίας. Το κέντρο της οικογενειακής εστίας, η γυναίκα που εκχωρεί το σώμα της για να δημιουργηθεί μια καινούρια ζωή που τρέφεται από τη σάρκα της. Αυτή είναι η αφετηρία της, μάλλον, πιο συμβολικής ταινίας του Aronofsky σε αυτή τη λίστα, μιας ταινίας που δίχασε το κοινό, και που οι κριτικοί αγάπησαν να μισούν.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Μητέρας (Jennifer Lawrence) και Εκείνου (Javier Bardem) ζει σε ένα απομονωμένο σπιτάκι, που καταλαβαίνουμε ότι πρόσφατα επέζησε από μια πυρκαγιά, και αποκαταστάθηκε εξ ολοκλήρου από από τις προσπάθειες της υπομονετικής, συγκαταβατικής Μητέρας. Εκείνος είναι απορροφημένος προσπαθώντας μάταια να γράψει το καλύτερό του ποίημα. Φαίνεται πως έχει απωλέσει το συγγραφικό του ταλέντο, και διανύει μια περίοδο πνευματικής, αλλά και συναισθηματικής στασιμότητας, στην οποία τον υποστηρίζει ακούραστα η συνοδοιπόρος του. Όταν, ξαφνικά, δέχονται απρόσμενους επισκέπτες, η φλόγα της έμπνευσης αναζωπυρώνει για Εκείνον. Στο χάος, όμως, που δημιουργείται, η Μητέρα χάνει ολοένα και περισσότερο τον εαυτό της.

Αν σου άρεσε αυτή η ταινία, δες και: The Killing of the Sacred Deer (2017), του Γιώργου Λάνθιμου.

• The Whale (2022)

Όπως, ίσως, έχει ήδη γίνει εμφανές, ο Aronofsky δε φοβάται να αναμετρηθεί με την οδύνη. Σε αυτό το έργο, πρωταγωνιστής είναι το πένθος και guest stars οι ανεπιθύμητες παρενέργειές του. Πληγές που όχι μόνο δεν κλείνουν, αλλά κάνουν την εμφάνισή τους με τη μορφή αθετημένων υποσχέσεων, μπλέκονται με μικρές στιγμές φιλίας και συμπόνοιας, σε ένα δίλημμα μεταξύ ζωής και θανάτου, υγείας και παθολογίας.

Ο Charlie (Brendan Fraser), ένας καθηγητής τηλεκπαίδευσης, ζει στον καναπέ του. Έχοντας φτάσει σε ένα σημείο σοβαρής παχυσαρκίας, αδυνατεί να μετακινηθεί χωρίς βοήθεια, και μόνη του παρηγοριά είναι το κουδούνι που θα χτυπήσει ο διανομέας πολλές φορές μέσα στην ημέρα, για να του παραδώσει φαγητό. Η κόρη του τον μισεί, η καλύτερή του φίλη φοβάται για την υγεία του, αλλά ο ίδιος, συνδεδεμένος με το παρελθόν του, βιώνει κάθε ημέρα την απώλεια. Το στοίχημα που έχει να δώσει είναι μεγάλο, τόσο μεγάλο όσο μια φάλαινα: Να αποφασίσει να συνδεθεί με τον εαυτό του και τους ανθρώπους γύρω του, ή να απορροφηθεί από τα βαθιά νερά της παραίτησης.

Αν σου άρεσε αυτή η ταινία, δες και: Precious (2009) του Lee Daniels.

• Pi (1998)

Πόσο απέχει η λογική από την τρέλα; Μετριέται η απόσταση σε αριθμούς;

Η παλαιότερη ταινία του Aronofsky σε αυτή τη λίστα είναι το Pi. Στα μαθηματικά, με το γράμμα π συμβολίζεται η σταθερά του λόγου της περιφέρειας ενός οποιουδήποτε κύκλου προς τη διάμετρό του, που απλοποιείται σε 3,14. Κι όμως, μέχρι και σήμερα, δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί πλήρως οι ιδιότητες αυτού του αριθμού, ούτε και τα δεκαδικά του ψηφία, ενώ δεν είναι καν γνωστό το μοτίβο με το οποίο προκύπτουν!

Αυτό το αίνιγμα είναι και η αφετηρία του πρωταγωνιστή Max (Sean Gullette), ο οποίος πιστεύει ότι κάθε φαινόμενο μπορεί να ποσοτικοποιηθεί. Μέσα από έναν προηγμένο υπολογιστή που έχει κατασκευάσει, αναζητά εμμονικά τα μοτίβα που μπορεί να κρύβονται μέσα στους μαθηματικούς νόμους του σύμπαντος και της θεωρίας τους χάους. Το αντίτιμο, ωστόσο, είναι μεγάλο, γιατί όσο προχωρά στις επινοήσεις του, ο παρανοϊκός ιδεασμός και οι παραισθήσεις παίρνουν τη θέση της λογικής.

Αν σου άρεσε αυτή η ταινία, δες και: Eraserhead (1977) του David Lynch.

Ομολογουμένως, και ειδικά αν είσαι σινεφίλ, αφού παρακολουθήσεις αυτές τις ταινίες, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Ο Aronofsky έχει τον τρόπο να σε υποβάλλει σε μια δύσκολη οπτικοακουστική εμπειρία, με έναν τρόπο, όμως, τόσο μαγνητιστικό, που θα δυσκολευτείς να αφήσεις τη θέση σου ή να κοιτάξεις αλλού.

Κι επειδή οι τσεκουριές και οι θάνατοι μαζεύτηκαν πολλοί στην τελευταία σεζόν, πάμε να δούμε πρώτα τι συνέβη ανάμεσα σε αυτές τις καταιγιστικές εξελίξεις. Ίσως έτσι ανακαλύψουμε γιατί καθυστερεί η κάθαρση, αυτή η αρχαιοελληνική «πατέντα», να κάνει την εμφάνισή της.

Το You και ο μύθος του «εμμονικού ερωτευμένου»

Το You έπεσε σαν κομήτης στις οθόνες της Αμερικής στα τέλη του ’18, στο κανάλι Lifetime. Τέτοιον κομήτη δεν θα άφηνε ανεκμετάλλευτο το Netflix, αφού πήρε τα δικαιώματα και στα τέλη του 2019 κυκλοφόρησε τη δεύτερη σεζόν. Η σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Caroline Kepnes, που εκδόθηκε το 2014. Τόσες σειρές όμως είχαν τέτοιο «χάρτινο» ξεκίνημα, πώς το You απέκτησε τέτοια επιτυχία κι ένα κοινό φανατικό, διατεθειμένο να περιμένει μέχρι το τέλος του ’22 να λάβει μια δόση δικαίωσης;

Πρώτα από όλα, η σειρά «παίζει» με τον μύθο του «εμμονικού ερωτευμένου», που διαρκώς καταρρίπτει. Δεν προλαβαίνεις να πεις «ταυτίζομαι» αντί για «αχ, κι εγώ είμαι stalker, έχω βρει τα social της ξαδέρφης του αντικειμένου του πόθου μου», και ο Joe ξεκινά να σε ξεναγεί στο booth του. Δεν θα το έκανες αυτό, έτσι;

Όποιος κατηγορήσει το You για ρομαντικοποίηση του stalking, μάλλον δεν την έχει δει. Στην τρίτη σεζόν βλέπουμε το αυτοκαταστροφικό (κι ετεροκαταστροφικό) ζευγάρι Joe και Love να κάνουν συνεδρίες σε μία high class ψυχολόγο για ζευγάρια, της οποίας όμως οι γνώσεις και οι λίγες ώρες ασχολίας με το ζευγάρι δεν επαρκούν για να διαπιστώσει τα στρώματα διαστροφής πάνω στα οποία έχουν στεγάσει τη νέα τους suburban ζωή.

Μετά, λοιπόν, από την όποια χαριτωμένη ταύτιση, μένει στον θεατή η έκπληξη και η θέληση να δει περισσότερα επεισόδια, που θα εξερευνούν τα όρια ενός (και παραπάνω) διαταραγμένου μυαλού.

Το You και τα «κακά social media»

Άραγε, πόσα καημένα παιδιά πρέπει να γράψουν ακόμα στις εκθέσεις τους ότι τα social media είναι «κακά» κι έχουν κινδύνους, λες και η «πραγματική» ζωή είναι γεμάτη πολύχρωμες κορδέλες στον αέρα και ουράνια τόξα; Πολλά, αφού η νόρμα του κακού μέσου είναι κοντά μας από τα σχολικά βιβλία μέχρι και τον δημόσιο διάλογο, και κρίνεται απαραίτητη για να συνεχιστεί η όποια (σαθρή) συζήτηση περί παιδείας και προστασίας παιδιών.

Το You δείχνει τα social media στην αληθινή τους διάσταση: Τα social media είναι η πραγματική ζωή, αφού αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της πλέον. Άτομα με διαταραχές κι εμμονικές ιδέες είναι υπαρκτά πρόσωπα γύρω μας και πάντα αποτελούσαν κίνδυνο χωρίς την ανάλογη ψυχολογική βοήθεια και παρακολούθηση. Τα social media έγιναν απλά ένα ακόμη όπλο στη φαρέτρα τους, όπως πριν μπορεί να είχαν μια θέση σε μια καφετέρια και μια ανοιχτή εφημερίδα να τους καλύπτει.

Μπορεί πλέον να γελάμε με την προαναφερθείσα εικόνα, αφού δεν περιέχει κάποιον «συμβολισμό» που να έχει κατηγορηθεί από τη δημόσια σφαίρα για όλα τα στραβά της καθημερινότητας. Το You αυτό που αναδεικνύει είναι ότι χρησιμοποιούμε μαχαίρια, όμως εξαρτάται από τον εκάστοτε χρήστη το πώς θα χρησιμοποιηθούν.

And what about catharsis, Joe?

Όσοι είδαμε και την τρίτη σεζόν You, δεν μπορούμε να διανοηθούμε ακόμα το τι συνέβη στα τελευταία δύο επεισόδια. Ένα πράγμα όμως δεν περιείχαν και αυτό ήταν η κάθαρση, το αναγκαίο αυτό στοιχείο μιας τραγωδίας από τα δικά μας αρχαία χρόνια. 

Μια σειρά που καταρρίπτει μύθους όμως, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί την κλασική δομή μιας «τραγωδίας»: Το τέλος ακόμα δεν είναι εδώ, συνεπώς ούτε η κάθαρση έχει θέση στην ιστορία στην παρούσα φάση. Άλλωστε τι άλλο να περιμένουμε πέρα από αυτήν; Σίγουρα πολλές εξελίξεις που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Κι αν μπορούμε, ίσως να είναι και επικίνδυνο.

Όταν μας έκοψαν τα ταξίδια και τις βόλτες, είπα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στη σειρά που είχα ακούσει τα καλύτερα. Την πρώτη φορά πριν χρόνια μάλλον δεν ήμουν σε κατάλληλο mood και δεν ολοκλήρωσα καν το πρώτο επεισόδιο από τη σειρά Peaky Blinders.

Αυτή τη φορά απλά περίμενα να τελειώσω τη δουλειά για να δω μια σεζόν μαζεμένη. Πάντα δοξάζω το Netflix για αυτά τα καλά του. Αν δεν έχεις μπει στον μαγικό κόσμο της οικογένειας Σέλμπι, βρες μερικές ώρες και ξεκίνα άμεσα:

1. Αγάπησα ξανά τον Νικ Κέιβ

Όλοι οι τρόποι που ακούγεται το «Red Right Hand» στη σειρά, μου θύμισαν γιατί θαυμάζω τον Αυστραλό καλλιτέχνη. Είναι, κατά τη γνώμη μου, το απόλυτο ταίριασμα σειράς και τραγουδιού. Η εποχή, το στίγμα, το ύφος, οι στίχοι, νομίζω total match.

Επιπλέον, αν κάποιος δεν γνώριζε ή δεν είχε μελετήσει τον Νικ Κέιβ, μέσα από τους Peaky Blinders, σίγουρα θα τον έψαξε λίγο καλύτερα. Στο soundtrack συμμετέχουν επίσης η Pj Harvey, οι Arctic Monkeys, ο David Bowie, οι Radiohead και οι White Stripes. Ναι, αγόρασα το soundtrack μετά το τέλος της 5^ης σεζόν και είναι ιδανικό για ταξίδι με αυτοκίνητο.

2. Εκτίμησα (ακόμα περισσότερο) τον Κίλιαν Μέρφι

Ο Ιρλανδός είναι παλιός γνώριμος από ταινίες όπως το «Batman Begins», «Breakfast on Pluto», «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι», «28 μέρες μετά» και πολλές ακόμα. Εδώ, ο ρόλος του Τόμας Σέλμπι δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο ηθοποιό να τον ενσαρκώσει.

Τα σκοτεινά πλάνα με τη σκιά του είναι κάθε φορά εντυπωσιακά. Από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του και μαζί με τον Δανό Μαντς Μίκελσεν είναι το αγαπημένο μου δίδυμο.

3. To BBC μετράει

Η κρατική τηλεόραση της Αγγλίας μάς έχει συνηθίσει σε τηλεοπτικά διαμάντια. Όποιος παρακολουθεί BBC θα θυμάται σειρές όπως «The Missing», «Luther» και φυσικά το «Sherlock». Έτσι και τώρα, η σειρά Peaky Blinders είναι μια πλούσια παραγωγή με δυνατή φωτογραφία, εκατοντάδες κομπάρσους, δυνατά ονόματα σε β’ ρόλους όπως ο Tom Hardy και ο Adrien Brody και φυσικά σενάριο που δεν σου πάει το χέρι να κλείσεις την τηλεόραση.

Κάτι άλλο που μου άρεσε είναι τα λίγα επεισόδια σε κάθε κύκλο. Δεν προλαβαίνει να ξεχειλώσει η ιστορία, να κουράσουν οι χαρακτήρες και να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού. Τελειώνει η σεζόν και διψάς για την επόμενη. Όχι σαν κάτι άλλες, ονόματα δεν λέμε.

4. Ταξίδι στην Αγγλία

Αν και σύμφωνα με το σενάριο η πλοκή διαδραματίζεται στο Μπέρμινχαμ, λίγο πιο βόρεια από το Λονδίνο, θα δεις ξεκάθαρα την αρχιτεκτονική της χώρας, θα πάρεις μια γεύση από τις παμπ και θα χορτάσεις πλάνα με πάρκα και ποτάμια.

Ειδικά όταν τα ταξίδια είναι δύσκολα, μια σειρά μπορεί να σε μεταφέρει νοητά στις καλύτερες τοποθεσίες. Έστω και μια σκηνή στο Κάμντεν σου θυμίζει ότι κάποτε βρέθηκες κι εσύ εκεί και σύντομα ίσως πας ξανά.

5. Σενάριο και σκηνοθεσία Peaky Blinders

Είναι αρκετά δύσκολο να βρεις μια σειρά που να έχει ενδιαφέρον σενάριο, εξαιρετική σκηνοθεσία και all-star cast. Η ιστορία είναι μπλεγμένη με αληθινά γεγονότα και χαρακτήρες. Το να κάνεις σειρά εποχής ή άλλη μια ιστορία με γκάνγκστερ μπορεί να πέσει σε τόσες κοινοτυπίες που έχουν φορεθεί πολύ.

Κάθε επεισόδιο όμως εδώ ήταν σαν μια μικρή ταινία. Πολλά δεν ειπώθηκαν, υπονοήθηκαν όμως με την πλοκή και κάποια ανεπαίσθητα flashbacks. Η μαεστρία στη σειρά Peaky Blinders περίσσευε και ίσως δώσει μαθήματα σε επόμενες.

Μήπως έφτασε η ώρα να της δώσεις μια ευκαιρία κι εσύ;

Δες το τρέιλερ της πρώτης σεζόν του Peaky Blinders:

Σκηνοθετήθηκε από τον Adrian Lyne και πρωταγωνιστούν οι αγαπημένοι Robert Redford, Demi Moore και Woody Harrelson.

Λίγα λόγια για την πλοκή

Η Ανήθικη πρόταση αρχίζει με το ονειρικό ξεκίνημα μιας σχέσης. H Diana και ο David (Demi Moore και Woody Harrelson), είναι ερωτευμένοι από το λύκειο και κατοικούν σαν ζευγάρι στην Καλιφόρνια. Η Diana εργάζεται σαν μεσίτρια και ο David σαν αρχιτέκτονας ο οποίος, παράλληλα, σχεδιάζει το σπίτι των ονείρων τους με στόχο να το χτίσει στο κοντινό μέλλον.

Το ζευγάρι αποφασίζει να αγοράσει ένα κτήμα στην Santa Monica και να ξεκινήσει τις κατασκευές για το μελλοντικό τους σπίτι. Όμως, η ύφεση που υπάρχει τη συγκεκριμένη περίοδο στην αγορά αφήνει τον David χωρίς δουλειά και την Diana χωρίς σπίτια προς πώληση. Γι’ αυτό και αποφασίζουν να πάνε στο καζίνο με ένα μικρό ποσό χρημάτων, μήπως η τύχη τους χαμογελάσει.

Κάποια στιγμή, η Diana τραβάει την προσοχή του John Gage, ενός όμορφου δισεκατομμυριούχου (Robert Redford) που τους προσφέρει ένα εκατομμύριο δολάρια για να μπορέσει να περάσει μια νύχτα μαζί της.

Αυτό είναι ένα κομβικό σημείο της ταινίας, καθώς πρόκειται για τη στιγμή που πρέπει να παρθεί η πιο σωστή απόφαση για το ζευγάρι. Εδώ είναι που η Ανήθικη πρόταση διχάζει το κοινό της. Πολλοί θεατές ευελπιστούν ότι η Diana θα πει όχι στο δισεκατομμυριούχο, παίρνοντας την πιο ηθική απόφαση και διατηρώντας την αξιοπρέπειά της.

Ωστόσο, υπάρχει και η άποψη πως αν δεχθεί την πρόταση, το ζευγάρι θα καταφέρει να ξεπεράσει τα οικονομικά προβλήματα που το επιβαρύνουν.Τι θα κάνει τελικά η Diana; Θα δεχθεί, προκειμένου να μπορέσουν να ξεπεράσουν τα οικονομικά τους προβλήματα ή θα επικρατήσουν οι ηθικοί της φραγμοί, με αποτέλεσμα να αρνηθεί την πρόταση;

Η συνέχεια στις οθόνες σας…

Μια προσέγγιση για την Ανήθικη πρόταση

Η πλοκή της ταινίας αναδεικνύει το γεγονός πως το χρήμα μπορεί, ενδεχομένως, να αγοράσει ακόμη και την αγάπη. Ένα ζευγάρι, με μεγάλο δέσιμο και χημεία, θέλει να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή σε ένα ξέγνοιαστο και παραμυθένιο σπιτικό.

Ωστόσο, όταν παρουσιάζεται μια τεράστια οικονομική δυσκολία, η λύση θα έρθει ουρανοκατέβατη από έναν δισεκατομμυριούχο. Στην περίπτωση αυτών των δύο ερωτευμένων, που έχουν ανάγκη τα χρήματα, τους γίνεται μια, κυριολεκτικά, ανήθικη πρόταση και τους δίνεται η ευκαιρία να ξεπληρώσουν τα χρέη τους εύκολα. Κατ’ επέκταση, είναι αμφιλεγόμενο το κατά πόσο η αποδοχή της από το ζευγάρι θα ήταν η καλύτερη επιλογή.

Από την άλλη πλευρά, ο δισεκατομμυριούχος παρουσιάζεται σαν ένας άπληστος άνθρωπος που κάνει ό,τι θέλει με τα χρήματά του. Παρ’ όλα αυτά, μήπως είναι και ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος που έχει προδοθεί από έναν προηγούμενο, μεγάλο έρωτα; Ένα παλαιότερο τραύμα θα μπορούσε να εξηγήσει τη συμπεριφορά του, σε κάποιο βαθμό. Το κατά πόσο αυτή η συμπεριφορά θα μπορούσε πράγματι να δικαιολογηθεί, είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα.

Ταυτόχρονα, ο κύριος ρόλος της ταινίας είναι αυτός της Demi Moore, που με βάση την απόφασή της θα κριθεί και το μέλλον του ζευγαριού. Η επιτυχημένη, εργαζόμενη γυναίκα, βρίσκεται σε ένα δίλημμα που από την μία πλευρά, την κάνει να νιώθει πολύ άβολα, και από την άλλη – λόγω του ότι αγαπάει πολύ τον σύντροφό της – την οδηγεί σε μεγάλη απόγνωση.

Μέχρι το 2010 η Ανήθικη πρόταση είχε συγκεντρώσει παραπάνω από $266 εκατομμύρια (αναλυτικότερα: $106,614,059 στην Αμερική και $160,000,000 σε παγκόσμιο επίπεδο). Παράλληλα, η ταινία ήταν υποψήφια για κάποια βραβεία και κέρδισε τα MTV Movie Award (Best Kiss) και BMI Film Music Award.

Θα σας αφήσουμε να διαμορφώσετε τη δική σας άποψη, αφού δείτε ολόκληρη την ταινία. Η κατάληξη είναι πιθανό να σας εκπλήξει…

Μέχρι σήμερα προβάλλεται με επιτυχία στην τηλεόραση και σε πλατφόρμες όπως το Netflix. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που δεν θα βαρεθείς να βλέπεις το έπος με πρωταγωνίστρια την εξωτική Ούμα Θέρμαν:

1. Ωδή στις πολεμικές τέχνες

Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας και προσφέρουν μερικές από τις καλύτερες σκηνές κάνοντας πολεμικές τέχνες. Ναι, κάποιες είναι ντουμπλαρίσματα, λογικό όμως με το βαθμό κινδύνου που είχαν. Ο Ταραντίνο φέρνει στη μνήμη μας ταινίες με τον Μπρους Λι και κάνει κάθε μάχη να δείχνει σαν ένα σύνολο χορευτικών κινήσεων. Σίγουρα το κόνσεπτ δεν είναι κάτι καινούριο για τον θεατή, άλλωστε τίποτα στον κινηματογράφο δεν προκύπτει από παρθενογένεση.

2. Ούμα Θέρμαν

Όσοι δεν την ήξεραν την αγάπησαν και όσοι την γνώριζαν ήδη, την ανέβασαν πιο ψηλά στο βάθρο. Ίσως ο ρόλος της ζωής της και δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερη πρωταγωνίστρια από αυτήν για την ταινία Kill Bill. Ούτε ο Ταραντίνο που έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία έχοντας στο μυαλό του τη Θέρμαν. Η Νύφη είτε πολεμάει, είτε οδηγεί οργισμένα τη μηχανή της, είτε είναι μέσα στο φέρετρο είτε φοράει το ματωμένο νυφικό της, δίνει αδιαμφισβήτητο ρεσιτάλ και στις δύο ταινίες. Χωρίς να είναι κάτι επίσημο το Kill Bill 3 ψήνεται με πρωταγωνίστρια την ίδια και την κόρη της.

3. Το υπόλοιπο καστ

Από τον Ντέιβιντ Καραντάιν που οι μεγαλύτεροι ίσως θυμούνται από τη σειρά Kung Fu, μέχρι τη Λούσι Λιου, τον Μάικλ Μάντσεν και την Ντάριλ Χάνα, οι ηθοποιοί ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε να αποτυπώσει ο σκηνοθέτης στην οθόνη. Πέρασμα κάνουν ο Τζακ Νίκολσον και ο Σάμιουελ Τζάκσον, οπότε αυτό από μόνο του είναι ένας καλός λόγος για να ξαναδείς την ταινία Kill Bill και να τους εντοπίσεις.

4. Το soundtrack

Εδώ μπορεί κάποιος να πει ότι μετά το Pulp Fiction το χάος, σε επίπεδο μουσικής. Όμως πόσα κινητά δεν άκουσες μετά την ταινία που είχαν για ringtone το χαρακτηριστικό σφύριγμα από το τραγούδι «Twisted Nerve»; Ή πόσες φορές δεν άκουσες σε κάποιο μπαρ το «Woohoo»; Είναι κοινώς αποδεκτό ότι μπορεί να μη συμπαθείς τη σκηνοθετική ματιά του Ταραντίνο, όμως στη μουσική κάνει πάντα πολύ δυνατές επιλογές.

5. Σκηνές που μένουν στην ιστορία

Η μάχη στο χιόνι μεταξύ της Ούμα Θέρμαν και της Λούσι Λιου είναι από τις πιο συγκλονιστικές. Τόσο καλοφτιαγμένη, τόσο ισορροπημένη που ανεβάζουν την αξία στην ταινία Kill Bill, ενώ η διασκευή του Don’t let me be misunderstood δένει αρμονικά με τη σκηνή. Για να είναι εντυπωσιακές οι σκηνές και πιο ρεαλιστικές, ξοδεύτηκαν πάνω από 60000 δολάρια σε σπαθιά. Ακόμη κι η είσοδος της νοσοκόμας Ντάριλ Χάνα είναι ιντριγκαδόρικη ενώ δεν μπορείς να μην πάρεις μυρωδιά από 70s και στις δύο ταινίες και λίγο από spaghetti western.

6. Το styling

Μπορεί μια πολεμική ταινία να διαμορφώσει τάση στη μόδα; Κι όμως, μετά την ταινία, το κίτρινο φορέθηκε περισσότερο από άλλο χρώμα, ενώ τα αθλητικά παπούτσια έγιναν κομμάτι πόθου για άντρες και γυναίκες. Τώρα που το σκέφτομαι νομίζω και οι αφέλειες στα μαλλιά άρχισαν να εμφανίζονται λίγο περισσότερο.

7. Ο Κουέντιν Ταραντίνο

Πρέπει να τον αγαπάς πολύ και να έχεις γερό στομάχι για να κάνεις ένα μαραθώνιο με όλες τις ταινίες ή έστω τις μισές από αυτές. Όμως οι ταινίες του ανεβάζουν την αδρεναλίνη και σε βάζουν σε μια εγρήγορση, σε μια σκέψη. Οι τεχνικές του έχουν κάτι πάντα καινούριο να σου δείξουν όπως η εναλλαγή από ασπρόμαυρο σε έγχρωμο.

Τέλος, μια σκέψη που έκανα μόλις είδα το δεύτερο μέρος. Μάλλον θα μου άρεσε περισσότερο αν ήταν ενιαία ταινία. Όχι τόσο όμως στους παραγωγούς που γέννησαν και τα κοκόρια τους.

Ο ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΣ (SCARFACE)

Σε σκηνοθεσία Brian De Palma, σενάριο Oliver Stone, παραγωγή Martin Bregman και με πρωταγωνιστή τον Al Pacino, αυτήν την ταινία χρειάζεται να την δεις, παραπάνω από μια φορές, για να την εκτιμήσεις σε όλο της το μεγαλείο. Όταν ξεπεράσεις το σοκ της βίας και των ναρκωτικών, τότε θα μπορέσεις να ψυχογραφήσεις καλύτερα τον Tony Montana και τον τρόπο που λειτουργεί.

Κουβανός μετανάστης, που βρέθηκε στην Αμερική και ψάχνει τρόπο να πιάσει την καλή, στην χώρα των ευκαιριών. Μόνο που, όντας μικροκακοποιός, δεν ξέρει τίποτα άλλο να κάνει, πέραν τούτου. Απίστευτη απεικόνιση της μοναξιάς που βιώνει, σε όλη την διάρκεια της ταινίας, ακόμα κι όταν φτάνει στην κορυφή της λίστας με τους κακοποιούς.

Οι σχέσεις του, παλιές και νέες δεν τον γεμίζουν και μέσα στην παράνοια των ναρκωτικών, τις καταστρέφει ολοσχερώς. Στο τέλος βρίσκεται μόνος του, έχοντας χάσει τον έλεγχο της κατάστασης και παραδομένος στο ίδιο του το δημιούργημα.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΟΔΟΣ : ΡΙΤΑ ΧΕΥΓΟΥΟΡΘ (THE SHAWSHANK REDEMPTION)

Σε σενάριο και σκηνοθεσία Frank Darabont και με πρωταγωνιστές τους Tim Robbins και Morgan Freeman η ταινία βασίζεται σε νουβέλα του Steven King με τίτλο: Rita Hayworth and Shawshank Redemption.

Πρόκειται για μια ιστορία δύο φυλακισμένων, σε ισόβια, ανδρών που γίνονται φίλοι και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την απόγνωση που προκαλεί ο εγκλεισμός τους και να τα βγάλουν πέρα με τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Η ταινία πραγματεύεται έννοιες όπως ο χρόνος, η υπομονή και η εμπιστοσύνη.

Έννοιες που ενώ δεν έχουν κάτι το εντυπωσιακό, σε κερδίζουν με τον τρόπο που παρουσιάζονται και σε κάνουν να τις εκτιμήσεις όσο προχωρά η ταινία. Σε αυτό βοηθά και το γεγονός ότι οι δύο πρωταγωνιστές παίζουν εξαιρετικά τους ρόλους τους, το σφιχτοδεμένο σενάριο, αλλά και το απροσδόκητο φινάλε.

ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ (USUAL SUSPECTS)

Σε σκηνοθεσία Bryan Singer, σενάριο Christopher McQuarrie και πληθώρα γνωστών ηθοποιών στους πρωταγωνιστικούς ρόλους (Kevin Spacey, Benicio Del Toro, Gabriel Byrne, Chazz Palminteri και πολλούς άλλους), αυτό το αστυνομικό θρίλερ τα έχει όλα.

Πλοκή , μυστήριο, ανατροπές, δυνατούς χαρακτήρες και καλοδουλεμένο σενάριο. Σε κρατάει σε αγωνία συνεχώς και δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις στιγμή. Παρά τον μικρό προϋπολογισμό της, βάζει εύκολα τα γυαλιά σε άλλες υπερπαραγωγές.

Ο ΝΟΝΟΣ (GODFATHER 1972)

Σε σκηνοθεσία Francis Ford Coppola και βασισμένο στο βιβλίο του Mario Puzo, αυτό το αριστούργημα σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. Με ένα απίστευτο cast ηθοποιών, όπως τους Marlon Brando, Al Pacino, James Caan, Robert Duvall και πολλούς άλλους, σου δίνει μια κλεφτή ματιά στον χώρο της Μαφίας, μέσα από τις περιπέτειες της οικογένειας Corleone.

Ο πατριάρχης της οικογένειας που αναζητά τον διάδοχο του, οι σχέσεις των μελών της οικογένειας μεταξύ τους, ο σεβασμός και ο φόβος της κοινωνίας είναι οι βασικοί πυλώνες που στηρίζουν το εξαιρετικό αυτό δημιούργημα.

ΝΟΜΟΤΑΓΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ (LAW ABIDING CITIZEN)

Σε σκηνοθεσία F. Gary Gray, σενάριο Kurt Wimmer και με τους Gerard Butler και Jamie Foxx στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, το αστυνομικό αυτό θρίλερ με την έντονη δράση, βρήκε εύκολα την θέση του, στις αγαπημένες μου ταινίες.

Τόσο το σενάριο, όσο και η πλοκή σε συνδυασμό με την καταιγιστική δράση, σε καθηλώνουν από τα πρώτα λεπτά και δεν σε αφήνουν δευτερόλεπτο να χαλαρώσεις. Τίποτα δεν είναι αναμενόμενο και το δίπολο των πρωταγωνιστών δίνει ρέστα με τις ερμηνείες του.

Αυτές λοιπόν είναι οι 5 πιο αγαπημένες μου ταινίες. Είναι τόσες πολλές οι καταπληκτικές ταινίες, που χρειάζονται βιβλία ολόκληρα, για να καταγραφούν. Οι προτάσεις σου, θα γίνουν με χαρά δεκτές, φτάνει να μπεις στον κόπο να μου τις στείλεις από κάτω στα σχόλια και θα τις αναλύσουμε σε πρώτη ευκαιρία.